III SA/Lu 742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi G. G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Z akt sprawy wynikało, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2006 r. (nr [...]) udzielono G. G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. Zgodnie z w/w decyzją miejsca lokalizacji punktów gier określał załącznik nr 1, a zezwolenie obejmowało między innymi punkt gier B. Z., mieszczący się przy ul. [...] w P. - według poz. [...] w/w załącznika. Dyrektor Izby Celnej w B. P. powziął wiadomość, że w powyższym punkcie gier nie wykonywano działalności w zakresie gier o niskich wygranych w okresie przekraczającym sześć miesięcy (od [...] lipca 2011 r. do [...] stycznia 2012 r.). Postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w/w zezwolenia w części dotyczącej poz. [...] załącznika nr 1 do decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich, a następnie wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień, w szczególności w celu sprawdzenia, czy niewykonywanie działalności było następstwem działania siły wyższej. W odpowiedzi na wezwanie Spółka poinformowała, że w przedmiotowym punkcie gier działalność gospodarcza jest prowadzona od [...] lutego 2012 r., co potwierdza decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. W kolejnej informacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka podała, że poprzedni właściciel lokalu, P. K. zakończył działalność, zaś podpisanie umowy najmu lokalu z nowym właścicielem, J. M., nastąpiło w dniu [...] września 2011 r. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] – wydaną na mocy art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - cofnął zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. w dniu [...] grudnia 2006 r. nr [...] w części dotyczącej punktu gier B. Z. J. M., ul. [...] P., w pozycji [...] załącznika nr 1 poprzez wykreślenie tejże pozycji. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. o cofnięciu zezwolenia. W uzasadnieniu organ argumentował między innymi, że Spółka zaprzestała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż sześć miesięcy w przedmiotowym punkcie. W związku z tym należało zastosować art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej, a tego w rozpoznanej sprawie nie stwierdzono. W skardze do WSA w Lublinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] czerwca 2012 r. zarzucając naruszenie: - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej; - art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego; - art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., poprzez bezpodstawne cofnięcie zezwolenia. W uzasadnieniu Spółka podniosła między innymi, że przepisy ustawy o grach hazardowych z 2009 r. nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej i organ (sąd) krajowy powinien odmówić ich zastosowania. Obowiązek notyfikacji wynikał z dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., co potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C – 214/11, C – 217/11. Ponadto w spornym punkcie gier niewykonywanie działalności gospodarczej spowodowane zostało okolicznościami całkowicie niezależnymi od Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w B. P. stanowi art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis ten przewiduje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W realiach rozpoznawanej sprawy Spółka przez okres dłuższy niż 6 miesięcy (nieprzerwanie od [...] lipca 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. ) nie prowadzi działalności w punkcie gier przy ul. [...] P. Spółka zgłasza organowi zawieszenie działalności automatów do gier w powyższym punkcie z dniem [...] lipca 2011 r. Wznawia zaś działalność na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w w/w punkcie wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2006 r. (nr [...]), zmienionej następnie decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. Spółka przyznaje w swoich wyjaśnieniach z dnia [...] kwietnia 2012 r., że czasowo nie prowadziła działalności w tymże punkcie gier. Bez znaczenia jest więc – w świetle art. 59 pkt 4 ustawy – okoliczność, że Spółka nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tylko dlatego, że poprzedni właściciel lokalu, P. K. zakończył działalność gospodarczą, zaś podpisanie umowy najmu lokalu z nowym właścicielem, J. M., nastąpiło w dniu [...] września 2011 r. Fakt niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem obliguje organ do cofnięcia zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie organ słusznie cofa zezwolenie w części dotyczącej punktu gier przy ul. [...] P. (punktu gier określonego w pozycji [...] załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2006 r.), poprzez wykreślenie tejże pozycji. Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby niewykonywanie działalności przez Spółkę spowodowane zostało następstwem siły wyższej. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwionym jest zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. W miejscu należy wyjaśnić, że ustawodawca wypowiada się w przepisach przejściowych i dostosowujących zamieszczonych w Rozdziale 12 nowej ustawy o grach hazardowych w kwestii skutków wejścia w życie tejże ustawy dla stanów prawnych, które zaistniały w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w odniesieniu do - udzielonych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych (zezwolenia te zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia - art. 117 ust. 1), postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (stosuje się do nich przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej - art. 117 ust. 2), działalności zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy (działalność ta jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej - art. 129 ust. 1) oraz samych zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy (zezwolenia te nie mogą być przedłużane - art. 138 ust. 1). Ten ostatni przepis w ust. 2 określa, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Organem właściwym do orzekania w tego rodzaju sprawach jest dyrektor izby celnej (art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r.). Bezpodstawny jest zarzut, że zaskarżoną decyzję wydano z obrazą fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej. Trzeba zauważyć, że Dyrektor Izby Celnej w B. P. nie stosuje przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. Stosuje inne, w tym art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 w/w ustawy, które nie są przedmiotem pytań prejudycjalnych dotyczących zakazu zmiany (przedłużania, wydawania) zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - w sprawach (C- 213/11, C- 214/11, C- 217/11) objętych wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. odnoszącym się do wykładni dyrektywy notyfikacyjnej z dnia 22 czerwca 1998 r. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r., niewykonywania działalności przez Spółkę w spornym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez Spółkę są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Niesłuszne są również zarzuty i wnioski skargi, że Dyrektor Izby Celnej w B. P. narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego i nie stosuje się do dyrektyw zawartych w art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, organy władzy publicznej działają na podstawie i granicach prawa. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Celnej w B. P. działa na podstawie i w granicach wyznaczonych zakresem ustawowego przepisu art. 59 pkt 4, który jest na tyle jasny, że nie można o nim mówić, że nie upoważnia organu do cofnięcia zezwolenia i organ swoim zachowaniem w tym przypadku narusza i ogranicza zasadę wolności działalności gospodarczej, gwarantowaną każdemu art. 22 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.