VI SA/Wa 2170/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego E. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2012 r., na mocy której odmówiono E. K. (dalej: strona, skarżący) nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. wystąpił o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, załączając miedzy innymi odpis dyplomu odbycia studiów na kierunku budownictwo Politechniki K. i uzyskania w dniu [...] października 2001 r. tytułu magistra inżyniera oraz Książkę praktyki zawodowej nr rej. 83, zarejestrowaną w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa w dniu [...] kwietnia 2003 r. Organ I instancji, odmawiając uwzględnienia wniosku strony z dnia 19 stycznia 2012 r. wskazał, iż w - myśl przepisu art. 14 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) uzyskanie uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga: - ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, - odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i dwuletniej praktyki na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Dokonując oceny wykształcenia i praktyki zawodowej skarżącego, Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa ustaliła, że wprawdzie legitymował się dyplomem ukończenia studiów wyższych na Politechnice K. i tytułem magistra inżyniera na kierunku budownictwo, w związku z czym spełnił wymagania w zakresie posiadania odpowiedniego wykształcenia w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, jednak nie spełnił wymogów przepisów dotyczących właściwego udokumentowania przebiegu praktyki zawodowej na budowie i przy sporządzaniu projektów. Zdaniem organu I instancji, ponieważ skarżący rozpoczął odbywanie praktyki zawodowej na budowie w dniu [...] stycznia 2008 r., to należy w sprawie stosować w zakresie zasad dokumentowania praktyki zawodowej po dniu [...] maja 2006 r. rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r., Nr 83, poz. 578 ze zm.). Organ I instancji przyjął, iż wnioskodawca nie spełnił wymogów określonych w § 4 ust. 4 powyższego rozporządzenia. Konkretnie - przedstawiony przez niego opis szczegółowego przebiegu praktyki na budowie (Książka praktyki zawodowej) nie zawiera czynności wykonywanych w wymiarze tygodniowym, praktyka nie została potwierdzona i zaopiniowana przez osoby nią kierujące co najmniej raz w miesiącu. Jedna z praktyk na budowie nie spełnia ponadto wymogu z § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r., gdyż odbywana była pod kierownictwem osoby nie legitymującej się posiadaniem uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Organ I instancji wyraził pogląd, iż do sposobu udokumentowania praktyki przy sporządzaniu projektów, rozpoczętej przez wnioskodawcę 2 stycznia 2004 r. zastosowanie mają kolejno przepisy Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 8, poz. 38, ze zm.), które obowiązywały do dnia 2 lipca 2005 r. włącznie, następnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817) obowiązujące w okresie od 3 lipca 2005 r. do 30 maja 2006 r. włącznie i dalej, od 31 maja 2006 r. przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578, ze zm.). Organ II instancji – Krajowa Komisja Kwalifikacyjna - stwierdził, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając swoją decyzję KKK wskazała, iż warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w ustawie, tj. w art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Do dnia 1 stycznia 2006 r. warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia wyższego, a więc zarówno wyższego zawodowego, jak i magisterskiego. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Powyższa ustawa nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 - ustawy - Prawo budowlane, podwyższając wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegała głównie na tym, iż osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie, a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie wykształcenie wyższe zawodowe. W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie innych ustaw znajdują się przepisy przejściowe, na które powołuje się strona w odwołaniu. Jednym z nich jest art. 5 tej ustawy, który stanowi, że "W stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe." Drugim przepisem przejściowym zawartym w w/w ustawie jest art. 7, zgodnie z którym do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z zarzutami strony organ uznał za celowe wyjaśnienie terminu: "przepisy dotychczasowe". Wskazał, że ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. (dalej jako: "ustawa zmieniająca") znowelizowano następujące przepisy ustawy - Prawo budowlane: art. 12, 14, 15, 16, 29, 30, 31, 32, 34, 36, 37, 40, 55, 57, 62, 71, 83, 88a, 93, przy czym powyższa nowelizacja polegała bądź na uchyleniu, zmianie lub zastąpieniu tych przepisów przepisami o innym brzmieniu. Organ wyraził pogląd, iż przepisami dotychczasowymi w rozumieniu art. 5 i 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. są przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Strona posiada wykształcenie magisterskie, powyższe bynajmniej nie oznacza, że w/w przepisy przejściowe w ogóle nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Zwrócić należy bowiem uwagę, że ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. zmieniono również art. 16 ustawy - Prawo budowlane, zawierający upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia. Na jego podstawie w dniu 18 maja 2005 r. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Nowelizacja tego przepisu dokonana na mocy art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. polegała na wprowadzeniu katalogu spraw przekazanych do uregulowania w drodze aktu wykonawczego. W tej sytuacji zastosowanie - na podstawie art. 5 lub 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. - do wniosku strony przepisów dotychczasowych, będzie skutkowało tym, że do tego wniosku będą miały zastosowanie przepisy aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 16 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją (przepis dotychczasowy). Zastosowanie przepisu dotychczasowego art. 16, zawierającego upoważnienia ustawowe do wydania aktu wykonawczego, sprowadza się bowiem do stosowania przepisów tego aktu. Jak już wyjaśniono, aktem tym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zostało wydane natomiast na podstawie art. 16 ustawy - Prawo budowlane obwiązującego w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., a więc zostało wydane na podstawie nowego, a nie dotychczasowego przepisu w rozumieniu art. 5 i 7. Z akt sprawy wynika, że strona uzyskała wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych przed 1 stycznia 2006 r. i przed tą datą rozpoczęła praktykę. Organ doszedł do przekonania, iż do wniosku strony na podstawie art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych (SFT) w budownictwie, w tym § 28 ust. 1. Powyższe rozporządzenie weszło w życie 3 lipca 2005 r. Na mocy § 30 ww. aktu prawnego, równocześnie z jego wejściem w życie uchylone zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38, z 2002 r. Nr 134 poz. 1130 oraz z 2003 r. Nr 175, poz. 1704). Organ wskazał na treść art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. oraz przepisu § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005 r., zgodnie z którym do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Dokonując wykładni § 28 ust. 1 tego rozporządzenia, organ przyjął, że termin "sprawa administracyjna" jest kategorią prawa materialnego. Jest to pewien opisany w przepisach prawa materialnego stan faktyczny, z którym te przepisy wiążą określone prawa lub obowiązki, które winny być skonkretyzowane w odniesieniu do indywidualnie określonego adresata w drodze aktu stosowania prawa, czyli np. decyzji administracyjnej. Sprawa administracyjna wynika zatem z przepisów materialnych o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. W tym kontekście możemy mówić o sprawie administracyjnej w ujęciu abstrakcyjnym i generalnym. W takim ujęciu sprawa administracyjna "istnieje" tak długo, jak obowiązują te przepisy. Nie można jednak mówić, że sprawa została wszczęta z chwilą wejścia w życie tych przepisów. Termin "wszczęcie" jest z kolei kategorią prawa procesowego. Organ odwoławczy przyjął, iż skoro zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień dostarczenia żądania organowi administracji publicznej, to na gruncie niniejszej sprawy jest to dzień 23 stycznia 2012 r. (data złożenia wniosku o nadanie uprawnień budowlanych przez skarżącego). Tak więc, zdaniem tego organu, do wniosku strony będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. które obowiązują od dnia 3 lipca 2005 r. W konsekwencji książka praktyki zawodowej co najmniej od 3 lipca 2005 r. winna odpowiadać warunkom określonym w § 5 tego rozporządzenia. Przepisy omawianego rozporządzenia w żadnym miejscu nie dają podstaw do dokumentowania praktyki na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z całą zaś pewnością podstawą taką nie jest § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W świetle powyższych uwag zarzut naruszenia § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie należy uznać za nieuzasadniony ponieważ przepisy tego rozporządzenia nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie zaś z § 5 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, w książce praktyki zawodowej wpisuje się: 1) wyszczególnienie robót budowlanych i obiektów budowlanych, przy projektowaniu których bezpośrednio uczestniczyła lub pełniła funkcję techniczną na budowie osoba odbywająca praktykę zawodową z określeniem: rodzaju, przeznaczenia, konstrukcji oraz, odpowiednio do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne lub użytkowe, a także lokalizację i nazwę inwestora; 2) określenie czynności wykonywanych w każdym tygodniu odbywanej praktyki, potwierdzonych i zaopiniowanych co najmniej raz w miesiącu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana jest praktyka. Ponadto zgodnie z jego ust. 4, przy zmianie rodzaju pracy lub jednostki, w której osoba odbywała praktykę, oraz po zakończeniu praktyki zawodowej, osoba, pod kierownictwem której odbywała się praktyka, wpisuje w książce praktyki zawodowej ogólną ocenę z teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności, w jakiej dana osoba ubiega się o uprawnienia budowlane. Oceniając książkę praktyki zawodowej dołączoną do akt sprawy z punktu widzenia warunków określonych w § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, należy jednoznacznie stwierdzić, iż przedłożona praktyka została udokumentowana w sposób naruszający w/w przepisy. Przede wszystkim w przedłożonej książce praktyki wymagane potwierdzenia i opinie wydawane były raz na trzy lub dwa miesiące, a nie co najmniej raz na miesiąc tak, jak tego wymaga § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Okoliczność tę przyznał sam skarżący w odwołaniu (str. 4 ). Jest ona zatem bezsporna. W książce praktyki zawodowej brak jest także wymaganych ogólnych ocen z teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Okoliczność tę przyznał de facto sam skarżący w odwołaniu, twierdząc, że opinie te przesłał jako załącznik do pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r. Okoliczność ta jest również bezsporna i wskazuje jednocześnie, że praktyka została udokumentowana z naruszeniem § 5 ust. 4 rozporządzenia. W tej sytuacji w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu: jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 4 i 5. Praktyka strony została udokumentowana z naruszeniem § 5 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, a więc nie odpowiada wymaganiom określonym w tych przepisach. Powyższe jest samodzielną przesłanką odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu. Organ zaznaczył, iż zastosowanie tego przepisu nie jest uzależnione od winy lub jej braku po stronie osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane. Naruszenie w/w przepisów ma charakter obiektywny, niezależny od przyczyn, w tym niezawinionych przez stronę. Organ wyjaśnił też, że omawianie uchybień w złożonej dokumentacji nie stanowi braku formalnego wniosku, o którym mowa w § 8 ust. 5 rozporządzenia, gdyż stanowi ono niewypełnienie wymogu materialnego, co do którego ustawa nie przewiduje możliwości uzupełnienia ex post. Organ uznał nadto, iż nie było zasadnym stawianie przez skarżącego zarzutów naruszenia § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r., gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Organ odwoławczy podał, że w powyższym zakresie zastosowanie miał § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż z mocy art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód w postępowaniu administracyjnym można dopuścić wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też dopuszczono jako dowód książkę praktyki zawodowej, co jest zgodne z § 5 rozporządzenia. Zdaniem organu, książka praktyki, która została wypełniona niezgodnie z prawem, nie może być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Ernest Kłosowski wniósł od powyższej decyzji skargę do WSA w Warszawie zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 6 pkt 2 w zw. z § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. 2005.96.817) (dalej: "Rozporządzenie SFT") oraz prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów art. 6, art. 75 § 1, art. 77 § li art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.98.1071 ze zm.) (dalej: "KPA"). Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a."). Zaskarżoną decyzją Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy decyzję odmawiającą nadania E. K. (skarżącemu) uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący ubiegając się o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, powinien odbyć praktykę, której zakres rzeczowy odpowiada zakresowi tej specjalności. Praktyka zawodowa jest bowiem elementem przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w określonej specjalności. Skarżący – E. K. - ubiegał się o nadanie uprawnień budowlanych (wniosek z 19 stycznia 2012 r.) do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Uprzednio uzyskał stosowne wymagania, uzyskując w dniu [...] października 2001 r. tytuł mgr inżyniera, ponadto złożył Książkę praktyki zawodowej nr 83, zarejestrowaną w dniu [...] kwietnia 2003 r. w [...] Izbie Inżynierów Budownictwa. Zdaniem organu I i II instancji skarżący nie spełnił wymagania właściwego udokumentowania przebiegu praktyki zawodowej na budowie i przy sporządzaniu projektów. Zdaniem organów administracyjnych do skarżącego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych, jako obowiązujące bezpośrednio przed wejściem w życie przepisów ustawy z 28 lipca 2005 r., na mocy której zmieniono m.in. art. 16 ustawy Prawo budowlane zawierający upoważnienie do wydania rozporządzenia.. Zgodnie z art. 5 ustawy nowelizacyjnej, w stosunku do osób, które ubiegają się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 7 ustawy natomiast stanowi, iż do spraw wszczętych a niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy uznał, że z uwagi na uchylenie delegacji ustawowej do wydania rozporządzeń SFT na mocy ustawy nowelizacyjnej to zastosowanie ma § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005 r., zgodnie z którym "do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe". Uznał mianowicie, iż ponieważ w żadnym wypadku nie można mówić o wszczęciu postępowania administracyjnego przed ww. datą, to zastosować należy nowe przepisy prawa tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005 r. Tego poglądu Sąd nie podziela. W związku z treścią przepisu art. 5 ustawy nowelizacyjnej, w sytuacji w której strona uzyskała wykształcenie wymagane dotychczasowymi przepisami prawa, jak również uzyskała stosowną praktykę, zastosowanie mają dotychczasowe przepisy prawa regulujące omawianą materię. Poprzednie obowiązujące przepisy rozporządzeń, mniej restrykcyjne, winny być miarodajne dla oceny spełniania wymagań formalnych przez skarżącego. Należy bowiem zauważyć, iż skarżący rozpoczął prowadzenie Książki praktyki zawodowej nr 83, zarejestrowanej w dniu [...] kwietnia 2003 r. a pierwszy wpis w tej książce datowany jest na dzień 2 stycznia 2004 r. Sąd wyraża pogląd, iż pojęcie: "przepisy dotychczasowe", o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. w rozumieniu aktu wykonawczego wydanego na podstawie stosownej delegacji ustawowej, nie może być jednoznacznie i każdorazowo utożsamiane z rozporządzeniem z dnia 18 maja 2005 r. (SFT). Pod tym pojęciem, zdaniem Sądu, kryje się określony stan prawny, w sposób obiektywny regulujący przedmiotową materię. Odmienne rozumienie omawianego pojęcia prowadziłoby do absurdalnego wniosku, zgodnie z którym – bez względu na to, kiedy i pod rządami którego z rozporządzeń odbyta zostałaby praktyka zawodowa, to i tak po wejściu w życie ustawy zmieniającej do jej oceny miałoby zastosowanie wyłącznie rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. jako dosłownie rozumiane "przepisy dotychczasowe". Taka sytuacja z pewnością nie była intencją ustawodawcy. Z uwagi na zasadę lex retro non agit (nie działania prawa wstecz) do oceny Książki zawodowej skarżącego winny mieć zastosowanie przepisy prawa obowiązujące w dacie jej zarejestrowania. Brak jest podstaw do zastosowania rygorów z nowo wprowadzonego w życie rozporządzenia, gdyż skarżący, ani jego przełożeni go w dacie prowadzenia książki praktyk nie znali, więc nie mogli zastosować. Data zarejestrowania książki determinuje przepisy prawa mające zastosowanie do jej oceny. W myśl art. 5 ustawy nowelizacyjnej, skoro strona uzyskała wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęła odbywanie wymaganej praktyki zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, zatem w myśl tych przepisów winien ocenić sprawę organ przy ponownym rozpoznaniu na skutek niniejszego wyroku. Przy rozpoznawaniu sprawy organ naruszył przepis art. 5 ustawy nowelizacyjnej poprzez błędną interpretację pojęcia: "przepisy dotychczasowe" w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Organy administracyjne przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wezmą pod uwagę wyrażone w niniejszym wyroku wywody dotyczące relewantnych w sprawie przepisów prawa. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Stosownie do art. 152 powyższej ustawy orzekł, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach Sąd postanowił, w oparciu o art. 200 p.p.s.a.