I SA/Wa 1843/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę T., własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, gminną ul. [...] w T., oznaczonej w projekcie podziału [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha, powstałej z podziału nieruchomości nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność E. T. W odwołaniu, [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła, że ul. [...] w T. nie stanowiła drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaś Wojewoda [...] w prowadzonym postępowaniu naruszył art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu i nie umożliwił odniesienie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, art. 7, 8 i 9 k.p.a. Spółka podniosła, że uchwałą Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2001 r. ul. [...] w T. została zaliczona do dróg gminnych. Gdyby ul. [...] wcześniej została zakwalifikowana do dróg gminnych, tj. przed dniem 1 stycznia 1999 r., to nie byłoby potrzeby ponownego nadawania jej tego statusu. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że E. T. nabył prawo własności działki nr [...] na podstawie umowy darowizny z dnia [...] listopada 1966 r. Rep. A nr [...]. Nieruchomość ta była przedmiotem warunkowej umowy sprzedaży z dnia [...] marca 2007 r. Rep. A nr [...], a następnie umowy, z dnia [..] maja 2007 r. Rep. A nr [...], przeniesienia własności na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. ([...] sp. z o.o.). Ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu zmian gruntowych wynika, że z działki nr [...] powstała m.in. działka nr [...], ujęta w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Organ wskazał, że na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1987 r. nr [..] w sprawie [...] ([...]), ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych - lokalnych miejskich. Droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie [...] ([...]), a więc zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. stała się drogą gminną z dniem 1 stycznia 1999 r. Minister podał, że ulica [...] została wymieniona w załączniku nr [...], stanowiącym integralną część uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1987 r. Stwierdził, że wbrew zarzutom odwołania, stanowiła ona w dniu 31 grudnia 1998 r. drogę publiczną. Minister wskazał, że w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], w którym ogłoszono uchwałę z dnia [..] marca 1987 r. znajduje się zapis, że wykazy dróg pozostają do wglądu w Wydziałach Komunikacji oraz Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w K. Wykazy te były więc ogólnodostępne. Natomiast obowiązująca w tym czasie uchwała nr [...] Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych (M.P. Nr 132, poz. 85) nie określała konieczności publikowania załączników do przepisów prawa miejscowego. Organ podał, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy projektu podziału przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dniu [...] września 2006 r. za nr [...], wynika, iż działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę gminną - ul. [...]. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T., z którego wynika, że na ul. [...] były wykonywane bieżące remonty tj. zasypywanie, utwardzanie nierówności oraz dziur żwirem na całej długości i szerokości tej ulicy, co potwierdzają odpowiednie wpisy w metryce drogi. Należy więc przyjąć, że w dniu 31 grudnia 1998 r. na przedmiotowej działce sprawowane było władztwo publicznoprawne. Organ stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazują, że działka nr [..] znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu publicznoprawnym Gminy T. W ocenie Ministra, zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r., a mianowicie w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], stanowiąca własność osób fizycznych, była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji była prawidłowa. Decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [..] lipca 2012 r. stała się przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., reprezentowanej przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 72 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 41, poz. 185 ze zm.) oraz § 2 uchwały Nr 61 Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 roku w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych (M.P. Nr 12, poz. 85), polegające na stwierdzeniu nabycia przez Gminę T. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności działki nr [...], mimo że nie zaistniały określone w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przesłanki nabycia przez Gminę T. własności tej działki. Przedmiotowa działka nr [...] (ani też działka, z której dokonano wyodrębnienia) nie stanowiła bowiem w dniu w dniu 31 grudnia 1998 r. drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik Spółki podniósł, że nie można podzielić poglądu organu co do stwierdzenia, że część działki nr [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Pełnomocnik Spółki wskazał, że przepisy ustawy reformującej nie zawierają wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej i o tym, jakie drogi są drogami publicznymi, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, póz. 60 ze zm.). Sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono na podstawie ustawy o drogach do odpowiedniej kategorii dróg, przy czym fakt ten musiał nastąpić przed dniem 1 stycznia 1999 r. Oznacza to, że nawet jeżeli na danej nieruchomości została urządzona droga, a nie została zaliczona przed dniem 1 stycznia 1999 r. w sposób przewidziany ustawą o drogach do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, to taka droga nie mogła zostać uznana za drogę publiczną w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy reformującej. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach, w dniu 31 grudnia 1998 r. do dróg publicznych zaliczano m.in. "drogi gminne oraz lokalne miejskie". Z kolei w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o drogach, zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. Brak jest podstaw do zakwalifikowania działki nr [...] jako zajętej pod drogę publiczną. Wprawdzie, Wojewódzka Rada Narodowa w K. podjęła w dniu [...] marca 1987 r. uchwałę nr [...] w sprawie [...] ([...]), jednakże z jej treści nie wynika, by ul. [...] (w pasie której znajduje się działka nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 roku stanowiła drogę lokalną miejską w Mieście T. We wskazanym (ani też innym) Dzienniku Urzędowym Województwa [...] ([...]) nie opublikowano bowiem wykazu dróg zaliczanych do dróg gminnych i lokalnych miejskich, a więc do "dróg publicznych" w rozumieniu ustawy o drogach. Skoro ani cytowana ustawa o systemie rad narodowych, ani też wydana na jej podstawie uchwała Nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 1984 roku w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych nie przewidywały możliwości pominięcia części aktu prawnego (w tym załącznika do aktu) przy jego publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, to trzeba uznać, że elementy aktu nie opublikowane w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie obowiązują. Pełnomocnik podał, że potwierdzeniem dla przedstawionego przez skarżącą stanowiska jest uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie zaliczenia dróg i ulic w granicach administracyjnych Miasta T. do kategorii dróg gminnych ([...]), w której ulicę [...] w T. zaliczono do kategorii dróg gminnych, a załącznik do tej uchwały, zawierający wykaz tychże dróg (w tym ul. [...]), został w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] opublikowany. W końcowej części skargi pełnomocnik skarżącej stwierdził, że ulica [...] w T. stała się drogą publiczną dopiero w 2001 r. Gmina T. nie nabyła zatem z dniem 1 stycznia 1999 r. własności działki nr [...], gdyż nie została spełniona przesłanka określona w art. 73 ust. 1 ustawy reformującej. Brak jest wobec tego podstaw do stwierdzenia nabycia własności tej działki przez Gminę T. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia. Jednocześnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 2 października 2012 r. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wobec żądania skarżącej Spółki, sprawa rozpoznana została na rozprawie. Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej naruszone zostały przepisy prawa procesowego, tj. przepis art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. Organ II instancji utrzymując w mocy wydaną z naruszeniem tych przepisów decyzję organu I instancji, naruszył nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie jest bezsporne, że nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ew. [...] wydzieloną z działki o numerze ew. [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Nieruchomość ta, w dniu 31 grudnia 1998 r., była własnością E. T. Organ ustalił również, na podstawie mapy projektu podziału przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, że działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod ul. [...]. Jednocześnie, Minister doprecyzowując ustalenie w tym zakresie podał w zaskarżonej decyzji, że z powołanej mapy wynika, iż przedmiotowa działka nr [...] znajduje się w pasie drogowym i przez działkę tę przebiega [...]. W toku postępowania ustalono, co nie jest kwestionowane przez skarżącą Spółkę, że Gmina T. w dniu 31 grudnia 1998 r. sprawowała władztwo publicznoprawne na przedmiotowej działce. Wpisy w metryce drogi potwierdzają, że na ul. [...] były wykonywane bieżące remonty, tj. zasypywanie, utwardzanie nierówności żwirem, na całej długości i szerokości ulicy. Kwestią sporną i wymagającą jednoznacznego ustalenia było natomiast w tym postępowaniu, czy nieruchomość stanowiąca działkę nr ew. [...] (wydzieloną z działki nr [...]) zajęta była w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Jednym z podstawowych obowiązków organów administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocena, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych (art. 7 ust. 1 powołanej ustawy). Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje, zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy, w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. Zgodnie zaś z art. 9 powołanej ustawy, uchwały rad narodowych w sprawie zaliczenia dróg do poszczególnych kategorii podlegają ogłoszeniu w wojewódzkich dziennikach urzędowych. Zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1124/10, Lex nr 1082566). Ustalenia organów w tym zakresie Sąd uznał za niepełne. Organy przyjęły, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną – ul. [...], albowiem ulica [...] zaliczona została do dróg publicznych – lokalnych miejskich na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1987 r. nr [...] w sprawie [...] (opublikowanej w [...]). W ocenie organu, okoliczność, że wykazy dróg – wymienione w złączniku nr [...] do tej uchwały – nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nie ma w tej sprawie znaczenia, albowiem wykazy te były ogólnodostępne. W powołanym wyżej dzienniku urzędowym, znajdował się bowiem zapis, że wykazy dróg pozostają do wglądu w Wydziałach Komunikacji oraz Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w K. Organ, rozpatrując niniejszą sprawę i stwierdzając, że ul. [...] zaliczona została przed dniem 1 stycznia 1999 r. do dróg publicznych (lokalnych miejskich) nie wziął jednak pod uwagę, że w dniu [...] lutego 2001 r. podjęta została kolejna uchwała w sprawie zaliczenia ul. [...] do jednej z kategorii dróg. Rada Miasta T. podjęła bowiem w tym dniu uchwałę nr [..] w sprawie zaliczenia dróg i ulic w granicach administracyjnych Miasta T. do kategorii dróg gminnych ([...]), którą to uchwałą ul. [...] zaliczono do kategorii dróg gminnych. Załącznik do tej uchwały, zawierający wykaz dróg (w tym ul. [...]) został opublikowany wraz z uchwałą w dzienniku urzędowym województwa [...]. Zarówno uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1987 r., jak i uchwała Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2001 r. zaliczają ulicę [...] do dróg publicznych, w pierwszym przypadku (przed dniem 1 stycznia 1999 r.) do dróg lokalnych miejskich, w drugim (po dniu 1 stycznia 1999 r.) do dróg gminnych. Podkreślenia wymaga, że okoliczność ta była podnoszona przez Spółkę w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., jednakże Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpatrując sprawę nie ustosunkował się do argumentów strony w tym zakresie. Minister okoliczność tę pominął, nie rozważając znaczenia i skutków uchwały podjętej przez Radę Miasta T. w dniu [...] lutego 2001 r., zaliczającej ul. [...] do kategorii dróg publicznych - gminnych, w kontekście przyjęcia przez organ I instancji, że ulica [...] zaliczona została już do dróg publicznych (lokalnych miejskich) przed dniem 1 stycznia 1999 r. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 41, poz. 185 ze zm.), rady narodowe wydają przepisy prawne powszechnie obowiązujące na terenie poszczególnych jednostek zasadniczego podziału terytorialnego (prawo miejscowe). Na gruncie powołanej ustawy w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych, nie budzi wątpliwości że uchwały o zaliczeniu konkretnej drogi do kategorii dróg gminnych, czy lokalnych miejskich (dróg publicznych) stanowią przepisy prawa miejscowego. Pogląd taki prezentowany jest również w ugruntowanym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 102/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z art. 72 ust. 2 tej ustawy, przepisy prawa miejscowego, z wyjątkiem zarządzeń ustanawiających przepisy porządkowe, wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, jeżeli nie ustalają innego terminu wejścia w życie albo co innego nie wynika z przepisów szczególnych. Przepisy prawa miejscowego ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym; dzień wydania dziennika jest dniem prawnego ich ogłoszenia (art. 72 ust. 2 powołanej ustawy). W tym miejscu wskazania wymaga, że ustawodawca w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, postanowił, że dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838) stanowiący podstawę uchwały Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie zaliczenia m.in. ul. [...] do kategorii dróg gminnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, stanowił zaś, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Przebieg dróg gminnych ustala zarząd gminy (art. 7 ust. 3 powołanej ustawy). W świetle powyższego, rozważenia przez organy wymagało, co nie zostało dokonane, czy nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ew. [...] istotnie zajęta była pod drogę publiczną przed dniem 1 stycznia 1999 r., czy też zajęcie tej nieruchomości pod drogę publiczną nastąpiło po tym dniu. Konieczne w tym zakresie jest dokonanie przede wszystkim ustaleń, co do przebiegu drogi - ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. Podkreślenia wymaga bowiem, że Uchwała Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2001 r. zalicza ulicę [...] do dróg gminnych, na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] (wykaz dróg gminnych na terenie Miasta T. [...]). Wykaz dróg lokalnych miejskich na terenie miasta T., stanowiący załącznik do uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1987 r. wskazuje zaś jedynie nr ulicy, nazwę i nazwę dzielnicy. Dokonanie wyczerpujących ustaleń i rozważań w tym zakresie ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Dopiero po ich dokonaniu, organ oceni, czy nieruchomość stanowiąca działkę nr ew. [...] pozostająca w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Gminy T. zajęta była pod drogę publiczną w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono, na podstawie przepisu art. 200 w zw. z art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.