VII SA/Wa 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010r, Nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008r o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] - [...] z ul. [...] w [...], odcinek km [...]+ [...] – [...]+[...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekty budowlane kategorii XXV.XXVIII i XXVI. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań D. S. oraz R. i W. małż. B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] dnia [...] marca 2010r, Nr [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpił K. G.. K. G. przedstawił decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].04.2006r., znak[...], uzgadniającą i udzielającą W. O. i K. G. pozwolenia na budowę tymczasowego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (zlokalizowanego w km [...]+[...]) do działki nr ew. [...] w [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2006r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą K. G. pozwolenia na budowę zjazdu tymczasowego z południowej jezdni w pasie drogi krajowej nr [...] (działka nr [...]) w km [...]+[...] dla potrzeb działki nr ew. [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku K. G. decyzją z dnia [...] września 2012r, znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż K. G. jest właścicielem działki nr ew[...]. położonej w [...] i nie zgadza się z likwidacją istniejącego wcześniej zjazdu z działki nr ew[...]. bezpośrednio na drogę krajową nr [...]. K. G. zarzucił także zaprojektowanie drogi dojazdowej do działki nr ew. [...] niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 43, poz 430 ze zm ). Zdaniem wnioskodawcy droga dojazdowa posiada szerokość 5 m zamiast 6 m, co utrudnia komunikację zwłaszcza pojazdom ciężarowym z naczepami. Wnioskodawca zarzucił, iż założenia przyjęte w projekcie budowlanym zakładają zasypanie rowu pomiędzy ul. [...], a działką nr ew[...], który obsługiwał odprowadzanie wód opadowych z działki nr ew[...]. i usytuowanie drogi krajowej nr [...] powyżej poziomu na którym znajduje się działka nr ew. [...], co może powodować zalewanie działki wnioskodawcy. W wyniku analizy projektu budowlanego (tom nr 02 – część drogowa) zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż na działce wnioskodawcy nr ew[...] przy granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] zaprojektowano zjazd publiczny na zaprojektowaną drogę dojazdową do działki nr ew. [...] biegnącą bezpośrednio wzdłuż drogi krajowej nr [...]. Zaprojektowana droga dojazdowa do działki nr ew. [...] jest drogą klasy D o szerokości 5 m, co jest zgodne z § 15 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu zlikwidowania istniejącego zjazdu z działki nr ew[...]. bezpośrednio na drogę krajową nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż okoliczność istnienia zjazdu na działce nr ew. [...] jest okolicznością nową, nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższą okoliczność należy uznać za przesłankę do wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu zalewania działki nr ew. [...] przez wody opadowe organ wskazał, że w przypadku obu w/w dróg dojazdowych według projektu budowlanego zastosowano dwuprocentowe pochylenie poprzeczne jezdni co jest zgodne z § 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody Mazowieckiego [...] z dnia [...].03.2010r., Nr [...], znak: [...] (Projekt architektoniczno - budowlany tom 02, Ark. 2/7), drogi dojazdowe stanowiące ulice [...] i [...] posiadają zaprojektowaną drogową kanalizację deszczową. Kanalizacja deszczowa przewiduje przejęcie wody z nawierzchni i rowu drogowego przez kanały deszczowe do studzienek kontrolno - rewizyjnych (projekt budowlany - Tom 4.1 Odwodnienie drogi - kanalizacja deszczowa). W związku z powyższym w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia, że został naruszony przepis § 101 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Projekt przedmiotowej inwestycji jest również zgodny z warunkami zawartymi: w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].05.2008r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] - [...] z ul. [...] w [...] i w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].01.2010r., znak: [...]. Projekt budowlany uwzględnia również warunki określone w decyzji Starost [...]z dnia [...].01.2009r., znak: [...], udzielające Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do rzeki [...] wylotem kanalizacji sanitarnej Ø 800 mm zlokalizowanym na jej lewym brzegu w km [...]+[...] mieszaniny ścieków komunalnych. Projekt został opracowany i sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia. Ponadto analiza akt sprawy nie wykazała, aby decyzja GINB z dnia [...].08.2010r., znak: [...], oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...].03.2010r., Nr [...], znak: [...], były obarczone którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, tj. zostały wydane przez właściwy organ w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczą sprawy zakończonej już poprzednio inną decyzją ostateczną nie zostały skierowane do osoby nie będącej stroną, nie były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność nie ma charakteru trwałego, w razie ich wykonania nie wywołałyby czynu zagrożonego karą oraz nie zawierają wady powodującej ich nieważności z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji . Po rozpatrzeniu wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012r, znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2012r, znak[...] Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Analiza akt sprawy wykazała, że inwestycja jest zgodna z wymaganiami zawartymi w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009., znak: [...], ustalającej lokalizację drogi dla inwestycji pn: "Budowa węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] - [...] z ul. [...] odcinek km [...]+[...] - [...]+[...](istn. km [...]+[...]) wraz z przebudową infrastruktury technicznej". Projekt przedmiotowej inwestycji jest również zgodny z warunkami zawartymi: w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]maja 2008r., znak: [...],o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] – [...] z ul. [...] w [...] i w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...] stycznia 2010r., znak: [...]. Zatwierdzony projekt budowlany uwzględnia również warunki określone w decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], udzielającej Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w [...] Sp z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do rzeki [...] wylotem kanalizacji sanitarnej Ø 800 mm zlokalizowanym na jej lewym brzegu w km. [...]+[...] mieszaniny ścieków komunalnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko z którego wynika, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę organ nie posiadał wiedzy o faktycznym istnieniu zjazdu na działce nr ew [...] bezpośrednio na drogę krajową nr [...], a K. G. w postępowaniu zwykłym takiej okoliczności nie podnosił dlatego okoliczność ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał także swoje wcześniejsze ustalenia z których wynika, że zaprojektowana droga dojazdowa na odcinku biegnącym bezpośrednio wzdłuż działki nr ew[...] oraz łącząca się z nią ul. [...]posiadają status drogi serwisowej o klasie technicznej "D". Zgodnie z § 15 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie szerokość pasa ruchu w metrach na drodze klasy D – droga dojazdowa na terenie zabudowanym na ulicy jednopasmowej powinna wynosić 3, 00 – 3,50 m, nie zaś 6 metrów jak twierdzi wnioskodawca. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego droga dojazdowa o szerokości 5 m spełnia warunek określony w w/w przepisie rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za nieuzasadnioną uznał również argumentację wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącą rażącego naruszenia przepisu § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (zwiększenie szerokości pasa ruchu na łuku kołowym). Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika bowiem, że szerokość pasa ruchu w/w drogi na łukach kołowych została zwiększona i w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza w sposób rażący postanowień przepisu § 16ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. (dotyczącego m. in. dróg klasy D). Odnosząc się natomiast do zarzutu zalewania dziali nr ewid. [...] przez wody opadowe, wskazać należy, że w przypadku obu w/w dróg dojazdowych według projektu budowlanego zastosowano dwuprocentowe pochylenie poprzeczne jezdni co jest zgodne z § 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...].03.2010r" Nr [...], znak: [...] (Projekt architektoniczno - budowlany tom 02, Ark. 2/7), drogi dojazdowe stanowiące ulice [...] i [...] posiadają zaprojektowaną drogową kanalizację deszczowa. Kanalizacja deszczowa przewiduje przejęcie wody z nawierzchni i rowu drogowego przez kanały deszczowe do studzienek kontrolno - rewizyjnych (projekt budowlany - Tom 4.1 Odwodnienie drogi - kanalizacja deszczowa). W związku z powyższym w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia ,że został naruszony przepis § 101 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. G.. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucił wydanie obu decyzji z naruszeniem: 1) przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwą interpretację i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania tego przepisu; 2) naruszenie przepisów § 7 ust. 1 , § 15 ust. 1 i §16 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędne stwierdzenie, że droga klasy "L" w zabudowie o charakterze usługowym, może mieć szerokość 5 m, oraz błędne uznanie że droga dojazdowa do działki nr [...] w [...] jest drogą klasy "D"; 3) naruszenie przepisu art. 7 i 77 k.p.a , poprzez pominięcie faktu istnienia zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...] oraz błędne ustalenie, że brak świadomości Wojewody [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...].03.2010 r., Nr [...], o istnieniu decyzji GDDKiA z dnia [...]-04-2006 roku w z sprawie udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] w [...], stanowi przesłankę wznowieniową, podczas gdy taka niewiedza organu wynikała z rażącego naruszenia obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ tak zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156§1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji w granicach określonych w art. 156 §1 kpa. Przepis art. 156§1 kpa nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie " co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 §1 kpa. W rozpatrywanej sprawie, Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] listopada 2012r, znak: [...], którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012r, znak: [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. nr 80, poz 721 ze zm ). Decyzja ta została poprzedzona decyzją Wojewody [...] z dnia [...].01.2009r o ustaleniu lokalizacji drogi, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009r, a skarga oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1722/09. Decyzją lokalizacyjną zostały określone między innymi wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (w pkt 5 decyzji ) oraz warunki techniczne realizacji inwestycji ( w pkt 3 decyzji) Z wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi wynika, że w ramach przedsięwzięcia przewiduje się zmiany w powiązaniu dróg polegające m.in. na odcięciu bezpośredniego połączenia dróg gminnych ( ulice [...], [...] i [...] ) i powiązanie ich z drogą krajową poprzez budowę drogi serwisowej połączonej z ul. [...] i dalej węzłem drogowym. W warunkach technicznych realizacji inwestycji określono drogi serwisowe jako drogi klasy technicznej "D" oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze technicznej dotyczące odwodnienia drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał, iż kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Badana decyzja spełnia wymagania określone w decyzji lokalizacyjnej dotyczące powiązania drogi krajowej nr [...] z innymi drogami publicznymi. Z prawidłowych ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonanych w wyniku analizy projektu budowlanego ( tom nr 02 – część drogowa ) wynika, iż decyzją Wojewody [...]z dnia [...]marca 2010r, Nr [...] o pozwoleniu na budowę węzła drogowego odcięto bezpośrednie połączenie dróg gminnych z drogą krajową nr [...] i zaprojektowano drogę serwisową, łączącą się z drogą krajową nr [...]. Droga serwisowa posiada szerokość 5 m i stanowi drogę dojazdową do działki skarżącego nr ew[...].. Na działce skarżącego nr ew. [...] przy granicy z sąsiednią działką nr ew [...] zaprojektowano zjazd publiczny na serwisową drogę dojazdową. Likwidacja istniejącego wcześniej zjazdu tymczasowego z działki skarżącego nr ew[...]. bezpośrednio na drogę krajową nr [...] była przewidziana decyzją lokalizacyjną, zgodnie z którą zjazd na drogę krajową będzie się odbywał poprzez drogę serwisową. Okoliczności tej nie dostrzegł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który ocenił istnienie tymczasowego zjazdu na działce nr ew[...]. jako okoliczność nową, nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, która może stanowić przesłankę wznowienia postępowania. Wbrew zarzutom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, iż zaprojektowana droga dojazdowa o szerokości 5 m do działki nr ew [...] jest drogą klasy D i spełnia normy określone § 15 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. z 1999r, nr 43, poz 430 ze zm ). Kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący § 16 ust 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia gdyż z projektu budowlanego wynika, że szerokość pasa ruchu drogi dojazdowej na łukach kołowych została zwiększona. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo także ocenił rozwiązania projektowe dotyczące 2 % pochylenia poprzecznego jezdni jako zgodne z § 17 ust 1 i ust 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz rozwiązania projektowe dotyczące drogowej kanalizacji deszczowej, które nie naruszają § 101 w/w warunków technicznych. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a rozwiązania projektowe nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji. Projekt budowlany jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z wymogami prawa, warunkami technicznymi i przepisami obowiązującymi w tym zakresie, Należy również zauważyć, iż ustawą z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 716 ) uchylono art. 35 ust 2 w którym dopuszczano możliwość badania przez organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Taka zmiana świadczy, że w obecnym stanie prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada takiego uprawnienia. Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego. Przed wydaniem pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej może natomiast sprawdzać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270 ze zm. ).