II SA/Bd 1254/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2013r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w A. K. na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 z późn. zm., dalej jako u.w.r.o.w.), art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65 z 02.12.2009, dalej jako rozporządzenia z 30.11.2009 r.), § 8 ust. 4a, § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48, poz. 390 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie z 19.03.2009 r.), art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z. 28.1.2011, s. 8, dalej jako rozporządzenie z 27.01.2011 r.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie z dnia [...].07.2011 r. złożonego przez K. M. przyznał mu m.in. płatność z tytułu wsparcia na zalesianie w wysokości [...] zł, przy czym dokonał zmniejszenia o kwotę [...] zł, tj. 50 % składowej "Wsparcie na zalesianie, które pokrywa koszty założenia uprawy oraz gdy jest to uzasadnione – ochrony przed zwierzyną 7/13" z powodu braku dowodu zakupu sadzonek. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z nieprzestrzeganiem realizacji planu zalesienia, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 19.03.2009 r. lub nieposiadania dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia, płatność zalesieniowa z tytułu wsparcia na zalesienie została pomniejszona o 50 %. Po przeprowadzeniu w dniu [...].06.2012 r. przez Biuro Kontroli na Miejscu K.-P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. kontroli na miejscu (wizytacji) w gospodarstwie stwierdzono uchybienia szczegółowe (kod GR5) polegające na tym, że K. M. nie udokumentował zakupu sadzonek 10 sztuk dębu (Kod ZGR12). Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia z 19.03.2009 r. w przypadku, gdy premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie nie zostały wypłacone i zachodzą przesłanki ich zwrotu, zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia. K. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji i zarzucając naruszenie § 18 rozporządzenia z 19 marca 2009 r. wniósł o jej uchylenie i przyznanie płatności w pełnej wysokości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że faktura dokumentująca zakup sadzonek nie jest jedynym dowodem potwierdzającym zakup odpowiedniej ilości materiału nasadzeniowego. Za taki dowód należy również uznać oświadczenie Nadleśniczego Nadleśnictwa S. K., z którego wynika, że producent dokonał zakupu sadzonek pozaklasowych w wysokości 5% (40 szt.). Jednakże zakup w/w towaru nie jest fakturowany. Zgodnie z § 17 w/w rozporządzenia producent zobligowany był do przedłożenia dowodów zakupu sadzonek, nie zaś faktur za zakup sadzonek. Organ I instancji nie wziął powyższych okoliczności pod uwagę, czym naruszył przepis art. 21 u.w.r.o.w., zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zgodnie z cyt. przepisem w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie organ nie dochował ciążących na nim obowiązków, gdyż nie rozpatrzył wnikliwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Faktura nr [...] dokumentuje zakup sadzonek do dokonania zalesienia w przedmiotowej sprawie. Jednakże nie jest ona jedynym dowodem zakupu, gdyż jako taki dowód należy również traktować przedłożone oświadczenia Nadleśniczego, z których wyraźnie wynika, iż dokonał zakupu także sadzonek pozaklasowych w wysokości 5% (40 szt.). Jednakże zakup tego typu towaru nie jest fakturowany, w związku z czym jako dowód zakupu był zmuszony przedłożyć powyższe oświadczenie. Na koniec odwołujący wskazał, że nawet w sytuacji, gdyby organ nie uznał przedstawionych w sprawie dokumentów jako dowodów zakupu sadzonek, to brak udokumentowania zakupu 10 sadzonek w porównaniu z wielkością całego zalesienia kwalifikuje się jako drobna niezgodność. Tym samym płatność nie powinna zostać pomniejszona. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu [...].06.2012 r. wykazała, iż producent wykonał zalesienie, jak również grodzenie zalesienia na zadeklarowanej powierzchni. Kontrola w zakresie pozostałych wymagań i zobowiązań podjętych przez producenta wykazała, że nie posiada on dowodów zakupu sadzonek dębu (10 szt.). Według przedłożonych przez stronę dokumentów (faktura VAT Nr [...]) zakupiono 830 szt. dębu. Tymczasem według planu zalesienia z dnia [...].07.2011 r., producent winien zakupić 840 sztuk dębu. Przedłożone podczas kontroli na miejscu faktury udokumentowały zakup niewystarczającej ilości sadzonek. Zgodnie z § 17 rozporządzenia z 19.03.2009 r. rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów i repelentów. Przepis § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi, że rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że nie realizuje planu zalesienia lub nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. Z kolei załącznik nr 6 "Wysokość zmniejszeń lub zwrotu wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej" do w/w rozporządzenia określa, że brak dowodu zakupu sadzonek skutkuje zmniejszeniem wysokości wsparcia na zalesianie o 50%. Ustawodawca nie różnicuje wysokości sankcji z tytułu stwierdzonego braku udokumentowania zakupu sadzonek od wagi stwierdzonej niezgodności, tj. od tego, czy brakuje dowodu zakupu sadzonek na 10 szt., 1000 szt., czy też w ogóle brakuje dowodów zakupu materiału nasadzeniowego. Ustawodawca nie przewidział żadnej tolerancji dla sytuacji, w której z dokumentów wynika, że brakuje dowodu zakupu nawet dla niewielkiej ilości sadzonek. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że producent nie posiada faktur dokumentujących zakup 840 sztuk dębu. Przepisy rozporządzenia stanowią jednoznacznie, że sprawdzenia ilości sadzonek wykorzystanych do zalesienia dokonuje się w oparciu o dowody ich zakupu. Podczas kontroli K. M. pisemnie oświadczył, że różnica w ilości 10 szt. sadzonek pomiędzy fakturą a planem zalesienia wynika z tego, iż ze względu na brak żądanej ilości sadzonek w okolicznych szkółkach do nasadzenia wykorzystał sadzonki z własnego lasu. Dodatkowo w dniu [...].06.2012 r. producent przedłożył aneks do planu zalesienia, zgodnie z którym zmniejszona została ilość sadzonek dębu z pierwotnie przewidzianych 840 sztuk do 830 sztuk. W ocenie organu odwoławczego Kierownik BP w A. K. prawidłowo uznał, że producent nie przedłożył dowodów zakupu na określoną w planie zalesienia ilość sadzonek dębu, jednocześnie wskazując, że aneks do planu zalesienia nie może zostać uwzględniony, gdyż został złożony po kontroli na miejscu i po poinformowaniu producenta o stwierdzonych nieprawidłowościach. Aneks do planu zalesiania opracowany i przedłożony po przeprowadzonej kontroli na miejscu nie mógł i nie może powodować zmian w ustaleniach poczynionych podczas kontroli. W odniesieniu do oświadczenia dołączonego do protokołu z kontroli o zastąpieniu brakujących sadzonek własnym materiałem nasadzeniowym organ odwoławczy wyjaśnił, że zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, np. własnych, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. W tym stanie faktycznym i prawnym za całkowicie bezpodstawny należy uznać zarzut nie rozpatrzenia przez Kierownika BP w A. K. całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Na osobną uwagę zdaniem organu zasługuje podniesiona dopiero w odwołaniu okoliczność zakupu sadzonek pozaklasowych potwierdzona pisemnie przez nadleśniczego. Przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz. U. Nr 73, poz. 761 ze zm.), która określa szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać leśny materiał podstawowy, wyprodukowany z niego materiał rozmnożeniowy, a także sposób wprowadzenia go do obrotu, w art. 28 ust. 1 wskazują, że przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określające nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. Wzory świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz. U. Nr 86, poz. 803). Z związku z powyższym skonstatować należy, że sadzonki pozaklasowe - pomimo twierdzenia nadleśniczego o tym, że mogą po właściwym posadzeniu i odpowiedniej pielęgnacji stanowić materiał pod uprawę leśną - nie mogą w myśl obowiązujących przepisów być przedmiotem obrotu, a tym samym stanowić materiału nasadzeniowego. Stąd też sadzonki pozaklasowe - jak wskazał nadleśniczy w pisemnej informacji z dnia [...].07.2012 r. - nie podlegają ewidencjonowaniu i sprzedaży, a zatem nie mogą również stanowić przedmiotu zakupu. Dla uzyskania określonej udatności upraw zalesieniowych ustawodawca wprowadził wymóg posiadania odpowiednich dowodów zakupu sadzonek, który gwarantuje, że materiał nasadzeniowy wykorzystany do założenia uprawy leśnej będzie odpowiedniej jakości. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem zakupu sadzonek od odpowiednich zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności. Postępowanie w sprawach pomocy na zalesianie gruntów rolnych toczy się zasadniczo w oparciu o przepisy k.p.a. Jednocześnie art. 21 u.w.r.o.w. wprowadza szereg modyfikacji w zasadach postępowania wynikających z k.p.a. Stosownie do tegoż artykułu w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Oznacza to znaczne ograniczenie przewidzianych w k.p.a. zasad prawdy materialnej, informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu. Wyraźne wyłączenie zastosowania art. 81 k.p.a. (zgodnie z nim okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów) oznacza, że brak możliwości wypowiedzenia się strony na temat poszczególnych dowodów nie wyklucza oparcia na nich ustaleń faktycznych. Nadto art. 21 ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy to wnioskujący o pomoc producent, a nie organ administracji publicznej, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Składając wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie producent podpisał się pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania pomocy, tym samym skutki działań i zaniedbań tak pozytywne jak i negatywne obciążają odwołującego. W przedmiotowej sprawie odwołującego obciąża brak dowodów zakupu części sadzonek, bo po pierwsze obowiązek taki wynika z cytowanego § 17 rozporządzenia, po drugie zaś z oświadczenia złożonego przez stronę we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych. Biorąc pod uwagę skutki braku dowodów zakupu sadzonek, które należało przyjąć, że znane były wnioskodawcy, skoro podpisał się pod oświadczeniem, zasady przyznawania pomocy. Odwołujący winien dopilnować tego, aby faktury, czy też inne równoważne im dowody, potwierdzały zakup materiału nasadzeniowego w ilości wynikającej z planu zalesienia, bądź złożyć stosowny aneks do planu zalesienia. Podpisując się pod wnioskiem zalesieniowym K. M. zobowiązał się do niezwłocznego informowania Kierownika BP o wszelkich zmianach, które mogą mieć wpływ na przyznanie pomocy. Z akt sprawy wynika, że przed kontrolą na miejscu odwołujący nie poinformował organu I instancji o okolicznościach związanych z niemożnością zakupu odpowiedniej ilości sadzonek dębu. Biorąc pod uwagę, że kontrola na miejscu potwierdziła występowanie uprawy zalesieniowej na powierzchni zadeklarowanej, wysokość wsparcia zalesieniowego winna wynosić [...] zł. Z uwagi jednak na stwierdzoną nieprawidłowość w odniesieniu do dowodów zakupu sadzonek, organ I instancji prawidłowo wysokość należnej stronie płatności zmniejszył zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. o 50% do kwoty [...] zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył K. M. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: art. 21 ust. 2 u.w.r.o.w. poprzez nie rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego; § 18 ust 1 pkt 1 rozporządzenia z 19.032009 r. poprzez nałożenie sankcji pomimo spełnienia wymagań do przyznania płatności w pełnej wysokości. W uzasadnieniu skargi skarżący powielił zarzuty wskazane w odwołaniu. Sprecyzował również, że brak dokumentowania zakupu 10 sadzonek w porównaniu z wielkością całego zalesienia kwalifikuje się jako drobna niezgodność zgodnie z art. 24 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona narusza przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia. W ocenie Sądu organ przyjął błędną wykładnię § 19 ust. 1 w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia z 19.03.2009 r., co doprowadziło do ich nieprawidłowego zastosowania. Z cyt. przepisów w zw. z § 17 ust. 1 pkt 1 i załącznikiem nr 6 do cyt. rozporządzenia wynika, że w przypadku gdy premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie nie zostały wypłacone, a rolnik nie posiada dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia, premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie podlegają zmniejszeniu o połowę. Nie ulega wątpliwości to, że skarżący posiadał dowód zakupu sadzonek (aczkolwiek nie w ilości, która wynikała z planu zalesienia – różnica wynosiła ok. 1,84%). Przepisy nie przewidują, aby rolnik powinien posiadać dowód zakupu na wszystkie sadzonki, które miał zasadzić, a jedynie mówią ogólnie o takim dowodzie zakupu. Tym samym organ nie mógł zastosować zmniejszenia płatności w wysokości 50%. W związku z powyższym winien zgodnie z § 21 cyt. rozporządzenia zastosować przepisy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, które stosuje się do przypadków uznawanych za drobną niezgodność, o której mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Nie można bowiem wykluczyć takiej sytuacji, że wynikająca z dowodów zakupu ilość brakujących sadzonek nie przekroczy granicy uznawanej za drobną niezgodność, a wówczas doszłoby do paradoksalnej sytuacji, że brak dowodu zakupu nieznacznej ilości sadzonek (w przedmiotowej sprawie niecałe 2%) powodowałby obniżenie płatności o połowę, a z drugiej strony taki sam brak ilości faktycznie zasadzonych sadzonek nie powodowałby żadnych negatywnych konsekwencji (lub znacznie mniej dolegliwe) z uwagi na uznanie tego za drobną niezgodność. Sąd natomiast w pełni podziela stanowisko organu co tego, że sadzonki, które zostały wykorzystane przez skarżącego, winny spełniać wymogi określone w art. 28 ustawy o leśnym materiale rozmnożeniowym. Zgodnie z nim przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. W świetle tych przepisów, zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności (tak samo również wyrok WSA w Łodzi z dnia 30.05.2011 r., II SA/Łd 383/11). W związku z tym niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, ponieważ słusznie organ uznał, że jedynie sadzonki, o jakich mowa w art. 28 ustawy o leśnym materiale rozmnożeniowym, mogły zostać wzięte pod uwagę przy przyznawaniu skarżącemu płatności. Odmienne stanowisko i związane z nim wywody skarżącego nie mogły zostać uwzględnione. Słuszne było również powołanie się przez organ na art. 21 u.w.r.o.w., z którego wynika m.in., że ciężar dowodu braku winy obciąża wnioskującego o przyznanie płatności rolnika, a nie organ. Nie zwalnia to jednak organu od obowiązku dokonania niewadliwej wykładni przepisów i zastosowania prawidłowych przepisów mających zastosowanie do prawidłowo ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.