II GSK 1310/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Spółki z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2578/12 w sprawie ze skargi K. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii produktów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. Spółki z o.o. w Z. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii produktów, oddalił skargę. I. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 29, 30 listopada oraz 1, 5 i 6 grudnia 2011 r. upoważniony inspektor Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadził kontrolę w Spółce w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego. Do badań laboratoryjnych pobrano próbki z czterech partii konserw w opakowaniach szklanych, w tym "Kiełbasy swojskiej" a' 280 g wielkość partii z partii 3.748 szt. tj. 1.049,44 kg (nr partii: L1952). Badania te wykazały negatywny wynik próby szczelności opakowań - Sprawozdanie z badań nr 1003/2011 z dnia 5 grudnia 2011 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.; dalej: "ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych") zakazał Spółce wprowadzenia do obrotu partii 3.717 szt. "Kiełbasy swojskiej" a' 280 g (nr partii: L1952) nieodpowiadającej jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, ze względu na negatywny wynik próby szczelności, niezgodny z deklaracją producenta określoną w specyfikacji. Organ I instancji uznał, iż Spółka jako przedsiębiorca posiada towar w celu wprowadzenia na rynek, który to towar nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej wynikających z art. 4 ust.1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Jednocześnie wskazał, iż za równoznaczne z wykonaniem niniejszej decyzji uzna poddanie przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego zabiegowi przesortowania opakowań jednostkowych, poprzez wyeliminowanie z tej partii opakowań niezgodnych z deklaracją producenta. Pismem z dnia 30 lipca 2011 r. Spółka wniosła odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzone badania laboratoryjne wykonane w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w Gdyni wykazały negatywny wynik próby szczelności opakowań "Kiełbasy swojskiej" a' 280 g (nr partii: L1952) (sprawozdanie z badań nr 1004/2011 z dnia 5.12.2011 r.) Również wtórniki próbek przebadane na wniosek Spółki w Centralnym Laboratorium GIJHARS w Poznaniu potwierdziły nieszczelność opakowań. Zgodnie bowiem ze sprawozdaniem z badań nr 260/2012 z dnia 07.03.2012 r., na 21 opakowań "Kiełbasy swojskiej" 18 było nieszczelnych. Dlatego też – w ocenie organu odwoławczego – słusznym było uznanie, że przedmiotowa partia nie spełniała wymagań jakości handlowej oraz wymagań deklarowanych przez producenta w Specyfikacji wyrobu gotowego Kiełbasa swojska, nr ref. SWG-244, wersja 1, data 23.11.2010 r. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") ponieważ zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowa partia produktu o nazwie "Kiełbasa swojska" nie spełnia deklarowanych przez producenta wymagań jakości handlowej w zakresie szczelności opakowań. Na powyższą decyzję z dnia 18 października 2012 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wskazała, iż w toku postępowania organ pominął, że skarżąca posiada szereg certyfikatów jakości (w tym: IFS, BRC, AQAP, ISO 9001:2008) produkcji koniecznych na dostawy konserw dla wojsk NATO, ISO 9001:2008 oraz AOAP 2110:2009), które to certyfikaty potwierdzają prawidłowość kontroli i nadzoru procesów produkcyjnych ze szczególnym naciskiem na kontrole w punktach krytycznych produkcji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organów orzekających, iż znajdujące się w partii produktu o nazwie "Kiełbasa swojska" opakowania nieszczelne powodują niespełnienie wymagań jakości handlowej. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, organy orzekające słusznie uznały, iż w produkcie o nazwie "Kiełbasa swojska" wyniki oznaczenia szczelności opakowania są niezgodne z wymaganiami deklarowanymi przez producenta w specyfikacjach wyrobu gotowego: Kiełbasa swojska - nr ref. SWG-244, wersja I, data 23.11.2010, co wykazało sprawozdanie z badań nr 1003/20011 z dnia 5 grudnia 2011 r. Sąd podkreślił również, że na wniosek skarżącej także wtórniki próbek zostały poddane badaniom szczelności opakowań w Centralnym Laboratorium GIJHARS w Poznaniu. Stosownie do sprawozdania z badań nr 260/2012 z dnia 7 marca 2012 r., na 21 opakowań produktu o nazwie "Kiełbasa swojska" 18 było nieszczelnych. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu skarżącej odnośnie zastosowania przez laboratoria GIJHARS nieprawidłowej metody badania szczelności wskazał, iż wykorzystana przez laboratoria metoda jest uznanym i miarodajnym sposobem oceny szczelności opakować szklanych, natomiast przyjęty przez skarżącą sposób kontroli opakowań nie jest wystarczający. W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawiony przez Spółkę dowód w postaci wyników badań laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w Gdańsku nie ma decydującego znaczenia w sprawie, albowiem istotna jest stwierdzona nieszczelność opakowań, która sama przez się powoduje, że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej a poprzez nieszczelność opakowań może w przyszłości dojść do zepsucia się produktu. WSA w Warszawie odnosząc się do zarzutów Skarżącej spółki, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają art. 7 k.p.a., wskazał, iż poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowa partia produktu o nazwie "Kiełbasa swojska" nie spełnia deklarowanych przez producenta wymagań jakości handlowej w zakresie szczelności opakowań. W ocenie WSA w Warszawie szereg certyfikatów jakości posiadanych przez Spółkę nie może stanowić dowodu, iż przedmiotowa partia spełnia zadeklarowane wymagania, gdyż wyniki przeprowadzonych przez akredytowane laboratoria badań wykazały nieszczelność opakowań jednostkowych. Sąd pierwszej instancji podsumowując stwierdził, iż organy orzekające wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nadto organ orzekający oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. II. Skargę kasacyjną złożyła K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.. Spółka wyrok zaskarżyła w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przepisanych. Skarżąca wnosząc skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w szczególności nie dokonano: badania szczelności próbek metodą badania szczelności opakowań stosowaną przez skarżącego, badania mikrobiologicznego rzekomo nieszczelnych opakowań, co skutkowało oparciem decyzji o niepełny materiał dowodowy w sprawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż organy wydające w przedmiotowej sprawie decyzje dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego i uznały, iż opakowania są nieszczelne, podczas gdy dowody przedstawione przez skarżącego, w tym wyniki badań laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w Gdańsku oraz zastrzeżenia skarżącego co do metody badawczej przyjętej przez organy celem badania szczelności, wskazują na spełnianie przez produkty wymogu szczelności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kasator szczegółowo ustosunkował się do postawionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, przesłanki której określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Zasadność wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku mogła być zatem rozważana jedynie w kontekście postawionych Sądowi pierwszej instancji zarzutów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że przedmiotem oceny mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Art. 174 p.p.s.a. wskazuje możliwy zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z nim skargę kasacyjną można oprzeć na: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została jedynie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W jej ramach Skarżąca spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszeni art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych przepisów postępowania zmierzają do wykazania, iż sprawa została wadliwie rozpoznana ponieważ Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, mimo iż organ administracyjny nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, na skutek czego przyjęły wadliwie ustalony stan faktyczny jako podstawę orzekania. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, iż w toku postępowania organ administracji publicznej powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.). Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym celu obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej przed wydaniem rozstrzygnięcia ma zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, a prawidłowość jego przeprowadzenia nie powinna budzić wątpliwości. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Stąd obowiązek organu zebrania dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, uznaje, iż - wbrew twierdzeniom Skarżącej spółki - materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, ocena dowodów, a także wyprowadzone z tych dowodów wnioski stanowiły wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił legalność zaskarżonej decyzji, dokonując pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze, przedstawił analizę materiału dowodowego, z której wynika, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie oceny dowodów, która nie jest dowolna i odpowiada wymaganiom określonym w art. 80 k.p.a. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organy administracyjne zebrały obszerny materiał dowodowy potwierdzający, że partia konserw "Kiełbasa swojska", nie spełniała wymagań jakości handlowej określonej w deklarowanej przez producenta specyfikacji, z uwagi na negatywny wynik próby szczelności. Brak spełnienia wymagań jakości handlowej potwierdzony został sprawozdaniem z badań nr 1003/2011 z 5 grudnia 2011 r. przeprowadzonych w ramach kontroli prowadzonej przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Gdańsku, sprawozdaniem z badań z 7 marca 2012 r. przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium GIJHARS w Poznaniu na wniosek strony skarżącej. Badania próbek w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w Gdyni i Centralnym Laboratorium GIJHARS w Poznaniu przeprowadzone zostały metodą określoną w Polskiej Normie PN-82055-4:1997 + Az1:2002. Nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania z tego powodu, że organ nie przeprowadził badania szczelności metodą stosowaną przez skarżącego a przeprowadził je zgodnie z wyżej wymienioną metodą określoną w Polskiej Normie, uznaną – co wskazał Sąd pierwszej instancji - za metodę pozwalającą w miarodajny sposób ocenić szczelność opakowań szklanych. Odnosząc się do wyników badań laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w Gdańsku przedstawionych przez Skarżącą spółkę na etapie postępowania sądowego wskazać należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż nie mają one decydującego znaczenia w sprawie, albowiem brak wykazania niekorzystnych zmian mikrobiologicznych w produkcie, nie uzasadnia tezy o szczelności opakowań. Należy również podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca miał wielokrotnie możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym (pismo do skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego z dnia 24 maja 2012 r., z dnia 29 czerwca 2012 r. oraz pismo z 21 września 2012 r.), z którego to prawa nie skorzystała. W związku z powyższym, wbrew odmiennemu poglądowi prezentowanemu w skardze kasacyjnej, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie naruszył w rozpatrywanej sprawie standardów proceduralnych obowiązujących w zakresie postępowania dowodowego a kontrola postępowania administracyjnego, przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, odpowiadała wymaganiom prawa, w szczególności wskazanym w podstawach skargi kasacyjnej przepisom procesowym, określającym obowiązki sądu administracyjnego w aspekcie poddania działania administracji kontroli pod względem zgodności z prawem. Z wyżej wskazanych powodów zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.