II FSK 1971/13

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Spółki z o.o. w D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1923/12 odrzucającego skargę C. Spółki z o.o. w D. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z 16 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. 1 Pismem z 6 listopada 2012 r. C. Spółka z o.o. w D. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z 16 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W wykonaniu zarządzenia z 19 grudnia 2012 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono 2 stycznia 2013 r., jednak strona nie uiściła wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1923/12, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że strona nie usunęła braku formalnego skargi, to jest nie uiściła wpisu od skargi, mimo skierowanego do niej wezwania w tym przedmiocie. Sąd wskazał, że wezwanie do uzupełnienia wpisu zostało skutecznie doręczone 2 stycznia 2013 r., jednak do czasu wydania postanowienia strona w ogóle nie ustosunkowała się do tego wezwania. W skardze kasacyjnej strona skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, podniosła zarzut naruszenia art. 13 § 3, art. 59 § 1 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) i § 1 pkt 11 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652). W uzasadnieniu podniosła, że skarga, prawidłowo zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, została przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. pomyłkowo skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który – pomimo że nie był właściwy do rozpoznania skargi – wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego. Ponadto strona podniosła, że wymagany przepisami wpis w istocie wpłaciła tyle, że na rachunek bankowy właściwego sądu – to jest WSA w Rzeszowie. Z załączonego do skargi kasacyjnej potwierdzenia przelewu wynikało, że 6 listopada 2012 r. skarżąca spółka uiściła wpis w kwocie 200 zł, podając w tytule przelewu numer interpretacji z 16 sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik spółki trafnie wskazuje, że sądem właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Wniosek ten płynie wprost z treści powołanych przez skarżącą rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (§ 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2008 r. oraz § 1 pkt 11 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2003 r.). Stosując się do tych unormowań Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo pouczył spółkę, do którego sądu należy skierować skargę, a spółka ściśle zastosowała się do tego pouczenia. Z treści skargi wynika zatem wprost, że została skierowana do właściwego sądu, to jest do WSA w Rzeszowie. Błędne przekazanie przez organ podatkowy skargi wraz z aktami sprawy do niewłaściwego sądu, nie może mieć wpływu na zmianę właściwości sądu, która wynika wyłącznie z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien wychwycić tę pomyłkę i przekazać sprawę właściwemu sądowi, stosownie do powołanego w skardze kasacyjnej art. 59 § 1 p.p.s.a. Pominięcie tego przepisu i przystąpienie do czynności zmierzających do nadania sprawie dalszego biegu (wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego), stanowiło niewątpliwe naruszenie zarówno art. 59 § 1 p.p.s.a., jak i powołanych wyżej przepisów obu rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodzić się również należy ze stroną skarżącą, że powyżej opisane naruszenie przepisów postępowania, miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem w pełni uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Samo rozpoznanie sprawy przez niewłaściwy sąd pierwszej instancji nie prowadzi automatycznie do istotnej wadliwości rozstrzygnięcia wydanego przez taki sąd. Nieważność postępowania zachodzi bowiem tylko w sytuacji, jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie WSA w Krakowie odrzucił skargę uznając, że nie została właściwie opłacona. Tymczasem strona niewątpliwie uiściła wymaganą opłatę od skargi. Z załączonego do skargi kasacyjnej potwierdzenia przelewu wynika bowiem niezbicie, że wniesienie skargi, za pośrednictwem organu podatkowego oraz uiszczenie wpisu od tej skargi na rachunek właściwego sądu administracyjnego, nastąpiło tego samego dnia, to jest 6 listopada 2012 r. Strona skarżąca wypełniła zatem ciążący na niej obowiązek należytego opłacenia skargi. Co więcej, informację o uiszczeniu wpisu zamieściła w skardze, czego nie dostrzegł WSA w Krakowie, skoro w kwestionowanym postanowieniu w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.