II FSK 2342/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S.A. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 245/13 w przedmiocie odrzucenia skargi E. S.A. w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. S.A. w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 października 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi, w związku z czym skargę należało odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od Ministra Finansów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie w okolicznościach nieadekwatnych do ich funkcji, polegające na wezwaniu skarżącej do uzupełnienia skargi, a następnie jej odrzuceniu, w sytuacji, gdy skarga nie uchybiała wymogom formalnym, 2) art. 46 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 57 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 29 P.p.s.a. poprzez nie zapoznanie się przez Sąd pierwszej instancji z aktami sprawy oraz błędne przeprowadzenie badania wstępnego skargi pod względem spełnienia wymogów formalnych, 3) art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi. Uzasadniając skargę kasacyjną, jej autorka podała, że w aktach administracyjnych znajdował się aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikało umocowanie zarządu spółki do jej reprezentowania. W konsekwencji Sąd powinien przyjąć, że skarżąca wykazała właściwym dokumentem przy pierwszej czynności procesowej umocowanie organu. Wezwanie spółki do nadesłania aktualnego odpisu KRS stanowiło niewłaściwe zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., bowiem skarga nie była obarczona brakiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał skargę strony za dotkniętą brakami uzasadniającymi zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., a w dalszej kolejności, czy nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie powinno skutkować odrzuceniem skargi. Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei art. 29 P.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Treść ostatniego z przepisów nie pozostawia wątpliwości, że czynność procesowa dokonana w imieniu osoby prawnej przez osobę, która nie wykazała istniejącego umocowania dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. W powołanym przepisie obowiązek osoby występującej w imieniu osoby prawnej (jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) określony jest precyzyjnie jako wykazanie umocowania przy pomocy dokumentu, co w sytuacji wniesienia skargi należy rozumieć złożenie do akt sprawy sądowoadministracyjnej dokumentu, z którego wynika umocowanie. Obowiązek określony w art. 29 P.p.s.a. stanowi zatem czynność procesową osoby występującej w imieniu strony postępowania sądowoadministracyjnego, którego realizacja uzależniona jest od aktywności procesowej tego podmiotu. Bez znaczenia dla oceny zadośćuczynienia temu obowiązkowi jest zawartość akt administracyjnych przesyłanych do Sądu wraz ze skargą przez organ. Nie może także budzić wątpliwości, że, wobec możliwych zmian w zakresie reprezentacji osób prawnych, dokument wykazujący umocowanie powinien obrazować stan aktualny. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle przytoczonych powyżej przepisów, które nie nasuwają żadnych wątpliwości interpretacyjnych i są jednolicie stosowane przez sądy administracyjne, zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń co do jego legalności. Ponieważ Prezes Zarządu skarżącej spółki, jako osoba składająca skargę w imieniu tego podmiotu (tj. dokonująca w tym przypadku pierwszej czynności w postępowaniu), nie dołączył do pisma dokumentów z których wynikałoby umocowanie, Przewodniczący Wydziału zasadnie uznał, że skarga dotknięta jest brakiem, który należy usunąć w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Wezwanie w trybie tego przepisu obwarowane jest siedmiodniowym terminem ustawowym, którego ani strona postępowania, ani Sąd zmienić nie może. W kontrolowanej przez NSA sprawie, wezwanie doręczono spółce 27 lutego 2013 r., a dokument wykazujący umocowanie złożono w Sądzie dopiero 13 marca 2013 r. Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, co obligowało WSA w Gdańsku do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. było w pełni usprawiedliwione okolicznościami faktycznymi sprawy. Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione, wniesiony środek zaskarżenia podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.