II SA/Łd 166/13

Dnia 15 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w całości i udzielono M. Z., P. Z., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A s.c. z siedzibą w R. pozwolenia na budowę agrobiogazowni rolniczej o mocy 0,5 MW na działce nr 434/2 w miejscowości J. W treści skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 6 marca 2013 roku, w treści którego wyjaśniono, iż przeznaczenie działki nr 434/2 położonej w miejscowości J., na której ma być zlokalizowana inwestycja, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie daje możliwości realizacji tego typu inwestycji, zaś odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, iż zostaną rozpoczęte prace inwestycyjne na przedmiotowej nieruchomości, na której wg. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J., tego typu inwestycja nie może powstać. Skarżący podkreślił, że realizacja przez inwestora udzielonego mu pozwolenia na budowę agrobiogazowni rolniczej może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw, bowiem poza ewidentnym naruszeniem prawa, wybudowanie agrobiogazowni rolniczej na spornej nieruchomości będzie stanowiło dużą uciążliwość dla skarżącego z uwagi na lokalizację inwestycji w sąsiedztwie jego nieruchomości, będzie wiązało się ze wzmożonym hałasem, złowonnym zapachem, oparami, emisją temperatury, negatywnym wpływem na środowisko w tym na wody gruntowe. Skarżący dodał, iż inwestycja jest sprzeczna z interesami wielu mieszkańców okolicy oraz, że ma być zrealizowana w pobliżu osiedla domków jednorodzinnych, które już istnieją oraz są planowane, o czym świadczą zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dodał, że w obowiązującym planie działka nr 434/2 jest oznaczona symbolem R, który oznacza grunty rolne, które m.in. dopuszczają lokalizację nieuciążliwej zabudowy rolniczej, związanej z gospodarstwem rolnym w tym siedlisk rolniczych oznaczonych symbolem MR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Dokonując oceny tych okoliczności Sąd obowiązany jest uwzględnić zarówno interesy strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora jak i pozostałe strony postępowania. Rozpatrując złożony wniosek nie można pominąć, iż stosownie do art. 35 a) ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji stronie skarżącej mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżących, lecz inwestora. To inwestor ponosi przecież ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08). W związku z tym przywrócenie stanu poprzedniego, czy też doprowadzenie obiektu budowanego do stanu zgodnego z prawem mogłoby być nie tyle trudne, co kosztowne i uciążliwe, z tym że nie dla skarżących lecz dla inwestora, który także z takiego zagrożenia powinien zdawać sobie sprawę. Ponadto podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły bowiem stanowić sformułowane w skardze jak i we wniosku zarzuty skierowane de facto przeciwko kwestionowanej decyzji. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie ocenia bowiem legalności zaskarżonego aktu. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS