II GZ 666/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Spółki z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 91/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 26 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 91/13 odmówił spółce B. Sp. z o.o. w B. wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd stwierdził, że pismem z 31 stycznia 2013 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2012 r. W środku prawnym zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek podała, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto skarżąca podniosła, iż za zasadnością wstrzymania wykonania w całości decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry przemawia również jej sytuacja ekonomiczna oraz fakt zatrzymania urządzenia. Sąd powołując treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) stwierdził, że podstawą rozpoznania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być podniesione w skardze zarzuty dotyczące samej decyzji. Również fakt zatrzymania urządzenia, nie może - zdaniem Sądu - stanowić uzasadnienia dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Przede wszystkim jednak Sąd wskazał, że skarżąca nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania decyzji. W aktach sprawy znajdują się co prawda kopie dokumentów finansowych Spółki, przedstawione przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek - informacje te wziął pod rozwagę, jednak nie mogły one stanowić podstawy do jego pozytywnego załatwienia. Z przedłożonej dokumentacji (rachunki zysków i strat) za listopad i grudzień 2012 r. oraz styczeń 2013 r. wynika, że Spółka w podanym okresie, pomimo twierdzeń o problemach finansowych i osiąganiu straty, uzyskiwała jednak sukcesywne przychody. Ponadto, załączone wyciągi bankowe obrazują jedynie operacje finansowe w poszczególnych dniach, lecz nie w dłuższym okresie czasu. W ocenie Sądu brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków - grożących stronie w przypadku wykonania decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. B. Sp. z o.o. w B. złożyła zażalenie, w którym zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków grożących w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji. Spółka podniosła, że ma problemy finansowe, koszty jej działalności przekraczają przychody, w związku z tym rok 2012 r. zakończyła stratą. W obecnym stanie Spółce grozi egzekucja wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł, co może spowodować utratę zdolności płatniczej skarżącej, zwolnienie pracowników i w konsekwencji doprowadzić do upadłości Spółki. Ponadto skarżąca jest stroną w innych jeszcze postępowaniach w tym samym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Stwierdzić należy, że Spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku ograniczyła się do twierdzeń, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji miałaby przemawiać również sytuacja ekonomiczna Spółki oraz fakt zatrzymania urządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty wskazane przez Spółkę są zbyt ogólne i nie dają podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 ppsa. Sąd pierwszej instancji wziął wprawdzie pod uwagę dokumenty dołączone do złożonego w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże analiza aktualnej sytuacji finansowej Spółki, dokonana na podstawie tych dokumentów, nie dawała podstaw do przyjęcia, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje następstwa w postaci wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę pod kątem zarzutów zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy i ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone rozstrzygnięcie. Zatem podniesiona w zażaleniu okoliczność, że Spółka jest również stroną w innych postępowaniach, bądź że jedno z tych postępowań zakończyło się uchyleniem decyzji, nie może skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.