IV SA/Wa 1302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi D. F. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. (znak [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także: GIOŚ), określił wysokość zobowiązania D. F. (dalej także: skarżący) z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 21 440,00 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. (znak [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji GIOŚ wskazał między innymi, że D. F. naruszył obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów, wynikający z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202, ze zm.; dalej: ustawa o recyklingu). Brak utworzenia sieci zgodnie tym przepisem został stwierdzony przez GIOŚ na podstawie badań przeprowadzonych przy wykorzystaniu systemu informatycznego "Rejestr Podmiotów Wprowadzających Pojazdy RWPinfo" (dalej: program RWPinfo). Zdaniem organu administracji publicznej, z art. 11 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu wynikało, że utworzenie sieci zbierania pojazdów może nastąpić na dwa sposoby: samodzielne stworzenie sieci lub podpisanie umów ze stacjami demontażu. Zapewnienie sieci nie mogło więc odbywać się przez zawarcie umów z podmiotami innymi niż stacje demontażu. P. Sp. z o.o. (dalej: P.) nie była przedsiębiorcą prowadzącym stacje demontażu ani pełnomocnikiem D. F., który miałby umocowanie do zawierania na rzecz i w imieniu skarżącego umów ze stacjami demontażu. W świetle ustawy o recyklingu, aby uznać obowiązek zapewnienia sieci za wykonany, wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy. Niezależnie od tego, nawet gdyby uwzględnić wszystkie stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów wskazane przez D. F., i tak nie zapewniono w 2006 r. sieci spełniającej wymogi art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że D. F. we wniosku z dnia 20 kwietnia 2011 r. zwrócił się o wystosowanie przez GIOŚ prośby do P. o nadesłanie 18 egzemplarzy umowy ze skarżącym o zapewnienie sieci. Wniosek ten nie został przez organ administracji publicznej uwzględniony, ponieważ jego wykonanie i tak nie mogłoby przyczynić się to do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie w postępowaniu administracyjnym. W związku z faktem, że P. nie było w 2006 r. stacją demontażu, zawarcie przez D. F. umów z tym podmiotem nie miałoby wpływu na zrealizowanie obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Następnie D. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie z dnia 29 sierpnia 2011 r. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca w całości i zarzucił jej naruszenie: - art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu przez błędną wykładnię, zgodnie z którą jedynie bezpośrednie zawarcie umów ze stacjami demontażu lub podpisanie ich przez pełnomocnika prowadzi do zapewnienia sieci, - art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy o recyklingu przez przyjęcie, że nawet w przypadku uwzględnienia stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów współpracujących z P. skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, spełniającej wymogi art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: K.p.a.) przez wydanie decyzji w oparciu o ustalenia faktyczne, dokonane za pomocą programu informatycznego, który nie został skarżącemu udostępniony, a był opracowany i obsługiwany bez udziału biegłego, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wystarczający. W uzasadnieniu skargi powołano się między innymi na pismo Ministerstwa Środowiska z dnia [...] marca 2006 r. (znak [...] W.), z którego zdaniem skarżącego wynika ocena prawna, że "kaskadowa" forma wywiązania się z obowiązku zapewnienia sieci jest zgodna z art. 11 ustawy o recyklingu. W celu zapewnienia sieci dopuszczalne jest zawarcie umów nie tylko bezpośrednio ze wszystkimi przedsiębiorcami wchodzącymi w skład sieci, ale także zawarcie umów z "podwykonawcami". Tak więc przy ustalaniu stopnia pokrycia siecią terytorium kraju przez D. F. powinny być wzięte pod uwagę także te podmioty, z którymi nie łączą skarżącego bezpośrednie umowy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy o recyklingu skarżący wskazał, że w 2006 r. nie istniała regulacja, która precyzowałaby jednoznacznie gęstość pokrycia kraju siecią, wymaganą do uniknięcia obowiązku wniesienia opłaty za brak sieci. Negatywna ocena takiego stanu normatywnego doprowadziła do uchwalenia ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236; dalej: nowelizacja z 2007 r.). Zgodnie z art. 2 nowelizacji z 2007 r. do obliczenia opłaty za brak sieci za 2007 rok stosuje się przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2007 r. W ocenie skarżącego, prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że do obliczania opłaty za brak sieci za 2006 rok również stosuje się ustawę o recyklingu w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r. Za taką interpretacją przemawia w pierwszym rzędzie fakt, że w toku prac ustawodawczych nad nowelizacją z 2007 r. wskazywano, że pierwotne brzmienie ustawy o recyklingu nakłada na wprowadzających pojazdy zbyt ciężkie obowiązki, które mają charakter nieproporcjonalny. Przyjęcie stanowiska niezgodnego z przedstawionym przez skarżącego oznaczałoby zignorowanie zakazu retroaktywności właściwej, wynikającego z art. 7 Konstytucji RP. D. F. stwierdził, że opłata za brak sieci w 2006 r. powinna była w jego przypadku zostać pomniejszona o 75 %. Skarżący podniósł ponadto, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. Program RWPinfo dokonuje ustaleń, które nie są możliwe do samodzielnego zweryfikowania przez skarżącego na podstawie materiałów przedstawionych mu przez organ administracji publicznej. Materiały te nie zostały sporządzone przez biegłego, co powoduje że ich treść nie jest wiarygodna. Organ powinien był przytoczyć szczegółową metodologię przyjętą przy zastosowaniu programu RWPinfo i w szczegółowy sposób opisać sposób dokonywania ustaleń przy zastosowaniu tego programu. Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. skarżący uzasadnił faktem, że GIOŚ nie zwrócił się do P. o nadesłanie umów zawartych z D. F., mimo że takie zachowanie organu administracji publicznej byłoby w pełni zasadne. Przeprowadzenie wskazanego przez skarżącego dowodu doprowadziłoby do wykazania, że D. F. zawarł umowy o zapewnienie sieci zbierania pojazdów w 2006 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 27 sierpnia 2011 r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W treści pisma GIOŚ powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, że z pisma Ministerstwa Sprawiedliwości, na które powołał się skarżący, wynika, że Ministerstwo zaakceptowało jedynie fakt, że wprowadzający pojazd będą podpisywali umowy ze stacjami demontażu, te zaś będą podpisywały umowy z punktami zbierania pojazdów. W ocenie GIOŚ, mowa tu tylko o sytuacji objętej regulacją art. 32 ust. 2 ustawy o recyklingu. A więc nawet po uwzględnieniu stanowiska Ministerstwa Środowiska nie ulega zmianie ocena, że w celu zapewnienia sieci wprowadzający podmiot musi podpisać umowy z tyloma przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, aby zapewnić sieć zgodną z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Dopuszczalne jest rozwiązanie, zgodnie z którym jedna stacja demontażu ("główny partner") zawierałaby umowy z wprowadzającym pojazd w imieniu pozostałych stacji demontażu. Nie jest to jednak rozwiązanie zastosowane przez skarżącego w 2006 r. Z przedstawionej przez D. F. dokumentacji nie wynika, aby istniało bezpośrednie powiązanie między nim a stacjami demontażu współpracującymi z P., który zawierał z tymi stacjami umowy we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik D. F. Co więcej, w ocenie GIOŚ wprowadzający pojazdy mieli świadomość obowiązku zapewnienia sieci. Ustawa o recyklingu weszła w życie w 2005 r., zaś przepisy dotyczące obowiązku zapewnienia sieci dopiero w dniu 1 stycznia 2006 r. Jak z tego wynika, wprowadzający pojazdy mieli wystarczająco dużo czasu na zorganizowanie sieci zgodnej z wymaganiami wynikającymi z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zastosowanie przepisów ustawy o recyklingu w brzmieniu pierwotnym (sprzed nowelizacji z 2007 r.) było w pełni zasadne. Nie ma to jednak znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci nawet w niewielkim stopniu. Nie utworzył samodzielnie żadnej stacji demontażu ani punktu zbierania pojazdów, a co więcej – nie zawarł żadnej umowy ze stacją demontażu. Tym samym, przesądzenie czy należy stosować w niniejszej sprawie przepisy, uzależniające wysokość opłaty za brak sieci od stopnia, w jakim sieć została zapewniona, nie jest istotne. W kwestii zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. GIOŚ stwierdził, że z przepisów K.p.a. wynika jedynie dopuszczalność, a nie obowiązek zwrócenia się przez organ o opinię biegłego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Organ administracji publicznej stwierdził, że informacje przedstawione skarżącej umożliwiają ocenę działania RWPinfo. Znaczenie ma przy tym fakt, że autorem tego programu jest podmiot założony przez pracowników naukowych. Do obsługi tak prostego programu, jakim jest RWPinfo nie są potrzebne wiadomości specjalne ani udział biegłego. Program RWPinfo nie jest trudny w obsłudze – która polega jedynie na wprowadzaniu danych (w tym geograficznych). Generowanie mapy pokrycia terytorium kraju siecią ma charakter automatyczny i wymaga tylko kliknięcia w odpowiednie polecenie. Ustawodawca nie określił narzędzi, jakimi posługiwać się może organ administracji publicznej, więc należy uznać, że zastosowanie takiego programu komputerowego jest dopuszczalne. Ponadto GIOŚ podniósł, że w niniejszej sprawie zastosowanie programu RWPinfo ograniczało się jedynie do wykazania, że nawet gdyby podzielić stanowisko skarżącego co do zakresu zapewnienia przez niego sieci w 2006 r., i tak nie zapewniłby on sieci spełniającej wymogi ustawy o recyklingu. Jednakże, jak ponownie podkreślił organ administracji publicznej, z przedstawionej przez D. F. dokumentacji nie wynika, aby istniało bezpośrednie powiązanie między nim a stacjami demontażu. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia będącego odpowiedzią na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (postanowienie z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1383/09). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2012 r. (sygn. akt P 8/10) orzekł, że art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie nowelizacji z 2007 r., w zakresie, w jakim nie różnicuje wysokości opłaty za brak sieci z uwagi na stopień pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 nowelizacji z 2007 r. w zakresie, w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000 r., s. 34; dalej: dyrektywa 2000/53/WE) Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że: – podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych, – punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202, ze zm.; dalej: ustawa o recyklingu) wprowadzający pojazd wydający kartę pojazdu, o której mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Jak wynika z art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu, wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Art. 5 ust. 1 ustawy o recyklingu stanowi, że zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy o recyklingu, jej art. 14 ust. 1 przewidywał, że wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o recyklingu, i nie spełnia tego obowiązku, jest obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Jak stanowi art. 14 ust. 2 ustawy o recyklingu, opłatę za brak sieci oblicza się jako iloczyn stawki opłaty za brak sieci i liczby pojazdów wprowadzonych w danym roku na terytorium kraju przez wprowadzającego pojazd oraz ilorazu liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, i liczby dni w danym roku. Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy o recyklingu stawka opłaty za brak sieci wynosi 500 zł za pojazd. Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Jak wynika z art. 17 ust. 3 tej ustawy, do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236; dalej: nowelizacja z 2007 r.), między innymi, do art. 14 ustawy zmienianej dodano ust. 5 i ust. 6 w brzmieniu: "5. W przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95 % terytorium kraju, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z opłaty za brak sieci. 6. W przypadku zapewnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, sieci obejmującej: 1) poniżej 95 %, ale nie mniej niż 90 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 75 %; 2) poniżej 90 %, ale nie mniej niż 85 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 50 %." Zgodnie z art. 2 nowelizacji z 2007 r. do obliczenia opłaty za brak sieci za 2007 r. stosuje się przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym tą ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zastosowanie samej tylko wykładni językowej prowadzi do wniosku, że z brzmienia art. 2 nowelizacji z 2007 r. wynika, że jedynym okresem sprzed wejścia w życie nowelizacji z 2007 r., do którego stosuje się nowe brzmienie przepisów ustawy o recyklingu jest 2007 r. (miesiące sprzed wejścia w życie nowelizacji). Tak więc – a contrario – do obliczania opłaty za brak sieci za 2006 rok nie stosuje się przepisów ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2007 r. Skarżący zarzucił decyzji GIOŚ naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu przez błędną wykładnię, zgodnie z którą jedynie bezpośrednie zawarcie umów ze stacjami demontażu lub podpisanie ich przez pełnomocnika prowadzi do zapewnienia sieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu skarżącego i zgadza się z oceną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że ustalenie liczby stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów współpracujących z D. F. zostało dokonane przez ten organ prawidłowo. GIOŚ w pełni zasadnie stwierdził, że skarżący nie zapewnił sieci nawet w niewielkim stopniu. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu "wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu". Chodzi tu o umowy zawierane przez wprowadzającego pojazd (albo w jego imieniu) z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu (albo podmiotami działającymi w imieniu tych przedsiębiorców). Sąd stwierdza, że art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu należy interpretować następująco: aby uznać obowiązek zapewnienia sieci za wykonany, wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy. Co nie jest sporne, P. Sp. z o.o. (dalej: P.) nie była w 2006 r. przedsiębiorcą prowadzącym stacje demontażu ani pełnomocnikiem D. F., który miałby umocowanie do zawierania na rzecz i w imieniu skarżącego umów ze stacjami demontażu. Zawarcie przez skarżącego umów z P. nie mogło więc mieć wpływu na wykonanie obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów 2006 r. Sąd stwierdza więc, że nie doszło do zarzucanego przez skarżącego naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Niezależnie od powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonaną przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że nawet gdyby uwzględnić wszystkie stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów wskazane przez D. F., i tak nie zapewniono w 2006 r. sieci obejmującej terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w orzecznictwie sądowym pojawiła się kontrowersja odnosząca się do nadmiernej, w ocenie niektórych podmiotów, restrykcyjności obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów, określonego w ustawie o recyklingu. W szczególności podnosi się czasem, że prawidłowa interpretacja ustawy o recyklingu i nowelizacji z 2007 r. powinna uwzględniać uregulowania wynikające z dyrektywy 2000/53/WE i z Konstytucji RP, a przepisy tych ustaw stosować w określony sposób, inny niż wyraźnie określony przez ustawodawcę. Bardzo podobne twierdzenia znalazły się w treści skargi D. F., zarzucającego zaskarżonej decyzji naruszenie art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy o recyklingu przez przyjęcie, że nawet w przypadku uwzględnienia stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów współpracujących z P. skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, spełniającej wymogi art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący powołał się, między innymi, na regulacje konstytucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestia ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ – jak to zostało poprawnie ustalone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska – skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów obejmującej choćby 85 % terytorium kraju. Tym samym, nawet zastosowanie ustawy o recyklingu w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r. nie zmieniłoby sytuacji prawnej D. F., gdyż organ administracji publicznej i tak musiałby wydać rozstrzygnięcie o takiej samej treści, jak zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżący zarzucił Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o ustalenia faktyczne, dokonane za pomocą programu informatycznego, który nie został skarżącemu udostępniony, a był opracowany i obsługiwany bez udziału biegłego. Innymi słowy do naruszenia wskazanych przepisów miałoby dojść przez ustalenie stopnia pokrycia kraju siecią za pomocą programu komputerowego opracowanego i obsługiwanego bez udziału biegłego, a bezpośrednio przez pracowników organu, mimo że rzetelne i nie budzące zastrzeżeń metodologicznych przeprowadzenie takiego dowodu wymaga wiadomości specjalnych. Zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ocenę organu administracji publicznej, że wskazane przez skarżącą naruszenie prawa nie miało miejsca. Informacje przedstawione przez GIOŚ umożliwiają w wystarczającym zakresie ocenę działania programu RWPinfo. Na wiarygodność wskazanego wyżej programu wpływa między innymi fakt, że został on stworzony przez osoby funkcjonujące w środowisku akademickim. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że obsługa tego programu i przekazywanie o nim informacji przez pracowników GIOŚ, nie będących biegłymi, nie narusza żadnej normy prawnej. Jak wynika z akt sprawy nie jest to bowiem program skomplikowany, a do jego obsługi nie są wymagane wiadomości specjalne (szczególna wiedza). Przeciętna osoba, umiejąca obsługiwać aplikacje komputerowe, jest w stanie bez trudności wprowadzić właściwe dane, a następnie uzyskać z programu RWPinfo poprawny wynik co do stopnia pokrycia terytorium kraju siecią zbierania pojazdów. Również korzystanie z pomocy biegłych w zakresie przekazywania informacji o funkcjonowaniu programu RWPinfo byłoby zupełnie zbędne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wystarczający, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie znajduje powodów aby podzielić w tym zakresie stanowisko skarżącego. Zwrócenie się przez organ administracji publicznej do P. o nadesłanie egzemplarzy umów z D. F. nie mogłoby zmienić wyniku postępowania administracyjnego. Nawet gdyby rzeczywiście takie umowy nadesłano, GIOŚ byłby zobligowany do stwierdzenia, że nie są to umowy zawarte przez wprowadzającego pojazd ze stacją demontażu. W związku z tym, jak już wskazano, nie mogłyby mieć żadnego wpływu na wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku zapewnienia sieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że tym samym nie doszło do naruszenia obowiązku prowadzącego postępowanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wystarczający, a tym samym zgłoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie znajduje potwierdzenia w stanie niniejszej sprawy. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.