IV SA/Wa 1304/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. (znak [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także: GIOŚ), określił wysokość zobowiązania P. M. (dalej także: skarżący) z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 64 000,00 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. (znak [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji GIOŚ wskazał między innymi, że P. M. naruszył obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów, wynikający z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202, ze zm.; dalej: ustawa o recyklingu). Brak utworzenia sieci zgodnie tym przepisem został stwierdzony przez GIOŚ na podstawie badań przeprowadzonych przy wykorzystaniu systemu informatycznego "Rejestr Podmiotów Wprowadzających Pojazdy RWPinfo" (dalej: program RWPinfo). W odniesieniu do zarzutu P. M., że GIOŚ nie odpowiedział na pismo skarżącego z dnia 27 lipca 2007 r., organ administracji publicznej wskazał, że kwestię stosowania art. 11 ustawy o recyklingu wyjaśnił już wcześniej, więc nie było potrzeby kontynuowania korespondencji w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: K.p.a.), GIOŚ stwierdził, że P. M. był informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych w sposób spełniający wymogi wskazanego wyżej przepisu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał ponadto, że z art. 11 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu wynikało, że utworzenie sieci zbierania pojazdów może nastąpić na dwa sposoby: samodzielne stworzenie sieci lub podpisanie umów ze stacjami demontażu. Zapewnienie sieci nie mogło więc odbywać się przez zawarcie umów z podmiotami innymi niż stacje demontażu, a P. Sp. z o.o. (dalej: P.), z którą skarżący zawarł umowę, nie była w 2006 r. stacją demontażu. W świetle ustawy o recyklingu, aby uznać obowiązek zapewnienia sieci za wykonany, wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy. Zdaniem GIOŚ, zawarcie przez skarżącego umów z P. nie miało wpływu na wywiązanie się z obowiązku zapewnienia sieci. Sieć oferowana przez P. nie pokrywała bowiem całego terytorium kraju. Co więcej, P. nie była pełnomocnikiem stacji demontażu ani pełnomocnikiem P. M., który miałby umocowanie do zawierania na rzecz i w imieniu skarżącego umów ze stacjami demontażu. W ocenie organu administracji publicznej, niezależnie od powyższego, nawet gdyby uwzględnić wszystkie stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów wskazane przez P. M., i tak nie zapewniono w 2006 r. sieci spełniającej wymogi art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że wprowadzający pojazd, chcąc uwolnić się od obowiązku wniesienia opłaty za brak sieci, może zawrzeć umowę ze stacją demontażu. Powinien przy tym samodzielnie upewnić się, że zawiera umowę właśnie ze stacją demontażu, a nie z innym podmiotem. P. M. nie uniknął obowiązku samodzielnego stworzenia sieci, zawierając umowę z P., gdyż P. nie było stacją demontażu. P. M. nie zapewnił więc sieci w rozumieniu ustawy o recyklingu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał ponadto, że P. M. w piśmie z dnia 20 kwietnia 2011 r. złożył wniosek do GIOŚ, aby organ ten zwrócił się do P. o wyjaśnienia na temat umów zawieranych ze skarżącym. Wniosek ten nie został przez organ administracji publicznej uwzględniony, ponieważ jego wykonanie i tak nie mogłoby przyczynić się to do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie w postępowaniu administracyjnym. W związku z faktem, że P. nie było w 2006 r. stacją demontażu, zawarcie przez P. M. umów z tym podmiotem nie miałoby wpływu na zrealizowanie obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Następnie P. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie z dnia 1 września 2011 r. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. w całości i zarzucił jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i art. 9 K.p.a. skarżący wskazał, że w dniu 1 czerwca 2006 r. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o zawarciu umowy z P. oraz o treści tej umowy. Organ administracji publicznej niepoinformował skarżącego, że w 2006 r. nie było możliwości stworzenia sieci, spełniającej wymogi ustawy o recyklingu, ze względu na istnienie na terytorium kraju miejsc, gdzie nie było odpowiedniego zagęszczenia stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów. W ocenie skarżącego, sformułowany przez niego zarzut naruszenia art. 8, art. 9 i art. 80 jest zasadny, ponieważ GIOŚ przyjął, że kwestia stosowania ustawy o recyklingu została skarżącemu wyjaśniona w piśmie z dnia 11 lipca 2006 r. Pismo to zawierało jednak jedynie cytat z ustawy o recyklingu oraz prośbę, aby P. M. podał adresy stacji demontażu. Samo przytoczenie treści przepisów nie stanowi w ocenie skarżącego realizacji dyspozycji art. 9 K.p.a. Skarżący podkreślił między innymi, że w 2006 r. zapewnił sieć, spełniając wymogi art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu. Zawarł bowiem umowy ze stacjami demontażu przez zawarcie umowy z P. Zgodnie z twierdzeniem P. M., próbował on wielokrotnie – i za każdym razem nieskutecznie – uzyskać od pracowników Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska informację co do interpretacji (stosowania) ustawy o recyklingu. Ponadto, skarżący kierował do GIOŚ korespondencję pisemną, podnosząc wątpliwość czy przyjęte przez niego rozwiązanie jest zgodne z ustawą o recyklingu. W związku z brakiem odpowiedzi ze strony GIOŚ, P. M. uznał, że prawidłowo wypełnia obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Na tę ocenę wpłynął również fakt, że P. twierdziła, że zawarcie z nią umowy prowadzi do zapewnienia sieci; podobny wniosek wynikał, zdaniem skarżącego, z lektury treści umów zawartych z P. W ocenie skarżącego Główny Inspektor Ochrony Środowiska naruszył art. 9 K.p.a., ponieważ zaniechał informowania P. M. o okolicznościach prawnych i faktycznych w sprawie. Mimo, że organ administracji publicznej wiedział o obranym przez skarżącego sposobie zapewnienia sieci, nie wskazał, że sposób ten nie może doprowadzić do zrealizowania obowiązku określonego w art. 11 ustawy o recyklingu. To nieznajomość przez skarżącego faktów i prawa, wynikająca z bezprawnego zaniechania organu administracji publicznej, doprowadziła do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Gdyby skarżący miał świadomość co do błędności swojego postępowania, uiszczałby opłatę w wysokości 500 zł na wprowadzony pojazd i tym samym nie doszłoby do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Zdaniem skarżącego GIOŚ dopuścił się naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu, ponieważ przyjął, że zawarcie przez P. M. umów z P. nie wpływa na wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku zapewnienia sieci. Jak wskazał P. M., P. zobowiązało się do zapewnienia sieci zbierania pojazdów zgodnej z ustawą o recyklingu. Zdaniem skarżącego, art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu należy interpretować w taki sposób, że dopuszcza zapewnienie sieci przez zawarcie umowy z punktem zbierania pojazdów, a za jego pośrednictwem również ze stacjami demontażu. P. działało jako zleceniobiorca P. M. – w szczególności zlecenie dotyczyło współpracy ze stacjami demontażu. W ocenie skarżącego zastosowanie takiej konstrukcji prowadziło do osiągnięcia celu ustawy o recyklingu. Co więcej, zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o recyklingu punkty zbierania pojazdów muszą mieć zawarte umowy ze stacjami demontażu – więc skarżący był przekonany, że zawierając umowę z punktem zbierania pojazdów (P.), doprowadzi do utworzenia sieci. P. M. wskazał ponadto, że P. było w 2006 r. pełnomocnikiem skarżącego, mimo że nie było to konieczne do spełnienia wymagań ustawy o recyklingu. Jednakże skarżący nie dysponuje nawet odpisem pełnomocnictwa, gdyż zostało ono przekazane P. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. skarżący wskazał, że GIOŚ odmówił przeprowadzenia dowodu polegającego na zwróceniu się do P. z prośbą o przedstawienie wyjaśnień, dotyczących umów zawartych z P. M. W ocenie skarżącego przeprowadzenie wskazanego dowodu miałoby istotne znaczenie dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 3 października 2011 r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W treści pisma GIOŚ wskazał między innymi, że w piśmie z dnia 11 lipca 2006 r. (znak [...]) szczegółowo odniósł się do stosowania art. 11 ustawy o recyklingu, nie ograniczając się jedynie do cytowania przepisów. W szczególności w piśmie tym GIOŚ stwierdził, że informacje podane przez P. M. nie prowadzą do wniosku, że skarżący zapewnił sieć. Podkreślił, że P. nie jest ani stacją demontażu, ani punktem zbierania pojazdów. Co więcej, organ administracji publicznej wyraźnie stwierdził w wyżej wskazanym piśmie, że sieć stworzona w oparciu o istniejące już stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów nie zapewnia pokrycia terytorium całego kraju i nie spełnia wymogów ustawy o recyklingu. W piśmie z dnia 11 lipca 2006 r. GIOŚ poinformował skarżącego, że do realizacji obowiązku z art. 11 ustawy o recyklingu mogą doprowadzić tylko trzy rodzaje umów: - zawarte przez wprowadzającego pojazd ze stacją demontażu, - zawarte przez wprowadzającego pojazd z innym podmiotem (np. P.), będącym pełnomocnikiem stacji demontażu, - zawarte przez inny podmiot (np. P.), działający jako pełnomocnik wprowadzającego pojazd, ze stacją demontażu. W związku z powyższym, w treści wskazanego wyżej pisma, Główny Inspektor Ochrony Środowiska przestrzegł P. M., że może dojść do powstania obowiązku wpłacenia opłaty za brak sieci, mimo odpłatnej współpracy z P. W odpowiedzi na skargę, GIOŚ wskazał ponadto, że w piśmie z dnia 16 marca 2006 r. (znak [...] W.) Ministerstwo Środowiska zaakceptowało jedynie fakt, że wprowadzający pojazd będą podpisywali umowy ze stacjami demontażu, te zaś będą podpisywały umowy z punktami zbierania pojazdów. W ocenie GIOŚ, mowa tu tylko o sytuacji objętej regulacją art. 32 ust. 2 ustawy o recyklingu. Tak więc, nawet po uwzględnieniu stanowiska Ministerstwa Środowiska, nie ulega zmianie ocena, że w celu zapewnienia sieci wprowadzający podmiot musi zawrzeć umowy z tyloma przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, aby zapewnić sieć zgodną z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Dopuszczalne jest rozwiązanie, zgodnie z którym jedna stacja demontażu ("główny partner") zawierałaby umowy z wprowadzającym pojazd w imieniu pozostałych stacji demontażu. Nie jest to jednak rozwiązanie zastosowane przez skarżącego w 2006 r. Z przedstawionej przez P. M. dokumentacji nie wynika, aby istniało bezpośrednie powiązanie między nim a stacjami demontażu współpracującymi z P. P. zawierała bowiem z tymi stacjami umowy we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik P. M. Ponadto GIOŚ podniósł, że w niniejszej sprawie zastosowano program RWPinfo. Jego użycie ograniczało się jednak tylko do wykazania, że nawet gdyby podzielić stanowisko skarżącego co do zakresu zapewnienia przez niego sieci w 2006 r., i tak nie zapewniłby on sieci spełniającej wymogi ustawy o recyklingu. Jak ponownie podkreślił organ administracji publicznej, z przedstawionej przez P. M. dokumentacji nie wynika, aby istniało bezpośrednie powiązanie między nim a stacjami demontażu. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia będącego odpowiedzią na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (postanowienie z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1383/09). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2012 r. (sygn. akt P 8/10) orzekł, że art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie nowelizacji z 2007 r., w zakresie, w jakim nie różnicuje wysokości opłaty za brak sieci z uwagi na stopień pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 nowelizacji z 2007 r. w zakresie, w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r. podjął zawieszone postępowanie. W piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2013 r. skarżący wskazał, że w 2006 r. zapewnił sieć zbierania pojazdów, zgodną z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu. Zawarł bowiem umowy z P. W ocenie skarżącego nie ulega wątpliwości, że miał obowiązek znać prawo. Nie zmienia to faktu, że jednak GIOŚ naruszył art. 9 K.p.a., nie informując P. M. o okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie. Skarżący podniósł między innymi, że wykładnia art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu, prezentowana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest tylko językowa i nie uwzględnia ani celu wskazanego uregulowania, ani słusznego interesu obywatela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000 r., s. 34; dalej: dyrektywa 2000/53/WE) Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że: – podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych, – punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202, ze zm.; dalej: ustawa o recyklingu) wprowadzający pojazd wydający kartę pojazdu, o której mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Jak wynika z art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu, wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy o recyklingu, jej art. 14 ust. 1 przewidywał, że wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o recyklingu, i nie spełnia tego obowiązku, jest obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Jak stanowi art. 14 ust. 2 ustawy o recyklingu, opłatę za brak sieci oblicza się jako iloczyn stawki opłaty za brak sieci i liczby pojazdów wprowadzonych w danym roku na terytorium kraju przez wprowadzającego pojazd oraz ilorazu liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, i liczby dni w danym roku. Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy o recyklingu stawka opłaty za brak sieci wynosi 500 zł za pojazd. Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Jak wynika z art. 17 ust. 3 tej ustawy, do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236; dalej: nowelizacja z 2007 r.), między innymi, do art. 14 ustawy zmienianej dodano ust. 5 i ust. 6 w brzmieniu: "5. W przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95 % terytorium kraju, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z opłaty za brak sieci. 6. W przypadku zapewnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, sieci obejmującej: 1) poniżej 95 %, ale nie mniej niż 90 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 75 %; 2) poniżej 90 %, ale nie mniej niż 85 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 50 %." Zgodnie z art. 2 nowelizacji z 2007 r. do obliczenia opłaty za brak sieci za 2007 r. stosuje się przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym tą ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zastosowanie samej tylko wykładni językowej prowadzi do wniosku, że z brzmienia art. 2 nowelizacji z 2007 r. wynika, że jedynym okresem sprzed wejścia w życie nowelizacji z 2007 r., do którego stosuje się nowe brzmienie przepisów ustawy o recyklingu jest 2007 r. (miesiące sprzed wejścia w życie nowelizacji). Tak więc – a contrario – do obliczania opłaty za brak sieci za 2006 rok nie stosuje się przepisów ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2007 r. Skarżący zarzucił Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska przyjęcie błędnej wykładni, zgodnie z którą podpisanie umów przez P. M. z P. Sp. z o.o. (dalej: P.) nie prowadziło do zapewnienia sieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu skarżącego i zgadza się z oceną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że ustalenie liczby stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów współpracujących z P. M. zostało dokonane przez ten organ prawidłowo. GIOŚ w pełni zasadnie stwierdził, że skarżący nie zapewnił sieci nawet w niewielkim stopniu. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu "wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu". Chodzi tu o umowy zawierane przez wprowadzającego pojazd (albo w jego imieniu) z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu (albo podmiotami działającymi w imieniu tych przedsiębiorców). Sąd stwierdza, że art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu należy interpretować następująco: aby uznać obowiązek zapewnienia sieci za wykonany, wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy. Co nie jest sporne, P. nie była w 2006 r. przedsiębiorcą prowadzącym stacje demontażu. Zawarcie przez skarżącego umów z P. nie mogło więc mieć wpływu na wykonanie obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów 2006 r. Sąd stwierdza więc, że nie doszło do zarzucanego przez skarżącego naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Niezależnie od powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonaną przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że nawet gdyby uwzględnić wszystkie stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów wskazane przez P. M., i tak nie zapewniono w 2006 r. sieci obejmującej terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w orzecznictwie sądowym pojawiła się kontrowersja odnosząca się do nadmiernej, w ocenie niektórych podmiotów, restrykcyjności obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów, określonego w ustawie o recyklingu. W szczególności podnosi się czasem, że prawidłowa interpretacja ustawy o recyklingu i nowelizacji z 2007 r. powinna uwzględniać uregulowania wynikające z dyrektywy 2000/53/WE i z Konstytucji RP, a przepisy tych ustaw stosować w określony sposób, inny niż wyraźnie określony przez ustawodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestia ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ – jak to zostało poprawnie ustalone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska – skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów obejmującej choćby 85 % terytorium kraju. Tym samym, nawet zastosowanie ustawy o recyklingu w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r. nie zmieniłoby sytuacji prawnej P. M., gdyż organ administracji publicznej i tak musiałby wydać rozstrzygnięcie o takiej samej treści, jak zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. Jak wynika z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: K.p.a.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Na podstawie art. 9 K.p.a organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jak stanowi art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie naruszył art. 7, art. 8, art. 9 ani art. 80 K.p.a., wydając zaskarżoną decyzję. Sąd w pełni podziela ocenę organu administracji publicznej, że skarżący został w wystarczającym zakresie poinformowany o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W szczególności z pisma GIOŚ z dnia z dnia 11 lipca 2006 r. (znak [...]) skarżący mógł się dowiedzieć o następujących okolicznościach: - że informacje podane przez P. M. nie prowadzą do wniosku, że zapewnił sieć zbierania pojazdów, - że P. nie jest ani stacją demontażu, ani punktem zbierania pojazdów, - że sieć stworzona w oparciu o istniejące już stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów nie zapewnia pokrycia terytorium całego kraju i nie spełnia wymogów ustawy o recyklingu, - że do realizacji obowiązku z art. 11 ustawy o recyklingu mogą doprowadzić tylko umowy zawarte przez wprowadzającego pojazd ze stacją demontażu, zawarte przez wprowadzającego pojazd z innym podmiotem (np. P.), będącym pełnomocnikiem stacji demontażu, lub zawarte przez inny podmiot (np. P.), działający jako pełnomocnik wprowadzającego pojazd, ze stacją demontażu, - że Główny Inspektor Ochrony Środowiska uważa, że może dojść do powstania obowiązku wpłacenia przez P. M. opłaty za brak sieci, mimo odpłatnej współpracy skarżącego z P. Twierdzenia skarżącego o braku informacji ze strony GIOŚ są więc, w świetle powyższego, bezpodstawne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wystarczający, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie znajduje powodów aby podzielić w tym zakresie stanowisko skarżącego. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika zaś z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zwrócenie się przez organ administracji publicznej do P. o nadesłanie egzemplarzy umów z P. M. nie mogłoby zmienić wyniku postępowania administracyjnego. Nawet gdyby rzeczywiście takie umowy nadesłano, GIOŚ byłby zobligowany do stwierdzenia, że nie są to umowy zawarte przez wprowadzającego pojazd ze stacją demontażu. W związku z tym, jak już wskazano, nie mogłyby mieć żadnego wpływu na wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku zapewnienia sieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że tym samym nie doszło do naruszenia obowiązku prowadzącego postępowanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wystarczający, a tym samym zgłoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. nie znajduje potwierdzenia w stanie niniejszej sprawy. W świetle powyższego – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – nie miało również miejsca naruszenie art. 80 K.p.a. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: P.p.s.a.) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jest to jedyny przypadek dopuszczalności prowadzenia postępowania dowodowego przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że z tego przepisu wynika, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne tylko jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Co więcej, zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień P. co do natury umów zawartych z P. M. nie jest konieczne do rozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości. Z całą pewnością nie mogłoby doprowadzić do stwierdzenia, ze organ administracji publicznej naruszył prawo, wydając zaskarżoną decyzję. Niezależnie od potencjalnych wątpliwości co do prawdziwości twierdzenia skarżącego, że istnieją dokumenty, z których wynika, że P. było pełnomocnikiem P. M., istotny jest fakt, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie twierdził jakoby P. było jego pełnomocnikiem. Okoliczność ta została podniesiona dopiero w czasie i na użytek postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.