II FZ 337/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Go 127/13 w przedmiocie przywrócenie terminu w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w A. z dnia 30 listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 19 marca 2013 r., I SA/Go 127/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w A. z 30 listopada 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że przedstawione przez skarżącą okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu bowiem skarżąca nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i zmianę, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy zauważyć, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2 października 2002 r, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002/23/1059). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu. Dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Uznać zatem należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w zażaleniu zarzuty, względem zaskarżonego orzeczenia, nie zasługują na uwzględnienie. Słusznie bowiem sąd pierwszej instancji uznał, że przedstawiona przez stronę argumentacja nie może stanowić pozytywnej przesłanki, pozwalającej na przywrócenie terminu. Nie można bowiem uznać za wystarczającą okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu w postaci leczenia szpitalnego. W przesłanych kartach informacyjnych (wypisach) zawarto informacje co do zwolnienia lekarskiego - jego termin upłynął 24 października 2012 r., zatem na długo przed rozpoczęciem biegu terminu do złożenia skargi, a nawet jeszcze przed skierowaniem do skarżącej korespondencji zawierającej decyzję podatkową. Ponadto, skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia choroby depresyjnej ani jej wpływu na możliwość wniesienia skargi w terminie. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, w okresie, w którym skarżąca powołuje się na stan depresyjny strona sporządziła i złożyła dwa pisma: odwołanie datowane na 26 listopada 2012 r., zaś jego uzupełnienie na dzień 5 grudnia 2012 r. Należy zatem stwierdzić, że i ta okoliczność nie mogła stanowić przeszkody nie do pokonania, uniemożliwiającej terminowe wniesienie skargi, skoro skarżąca podejmowała w tym okresie inne czynności w postępowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała zatem, że dochowała szczególnej staranności przy dokonaniu czynności a w konsekwencji nie uprawdopodobniła okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Mając zatem powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia .