I OSK 2519/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 503/13 w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za korzystanie z usług świadczonych w Środowiskowym Domu Samopomocy typu "A i B" [...] oddala skargę kasacyjną. U Z A S A D N I E N I E: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 503/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za korzystanie z usług świadczonych w środowiskowym domu samopomocy. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Prezydent [...] decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r., na podstawie art. 51, art. 51 a i art. 51b ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.s.", zakwalifikował M.O., do przebywania i korzystania ze świadczeń w Środowiskowym Domu Samopomocy typu A i B [...], zwanego dalej: "Ś.D.S.", w okresie od 2 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. na zasadach przewidzianych w regulaminie organizacyjnym Ś.D.S. oraz ustalił odpłatność od 2 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w wysokości 74,53 zł miesięcznie, tj. 5 % kwoty jego dochodu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dochód skarżącego – osoby samotnie gospodarującej – wynosi miesięcznie 1.490,51 zł. Organ wskazał na zasadność zakwalifikowania wnioskodawcy do korzystania z usług świadczonych w Ś.D.S. na podstawie ustaleń wywiadu środowiskowego i dokumentacji lekarskiej. Organ stwierdził, że z art. 51b ust. 1 u.p.s., wynika, iż odpłatność miesięczną za usługi i świadczenia w ośrodkach wsparcia osobom z zaburzeniami psychicznymi ustala się w wysokości 5% kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie przekracza kwotę 250% odpowiedniego kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s. Z uwagi na to, iż dochód skarżącego przekracza ww. kwotę, ustalono od 2 stycznia 2013 r. odpłatność miesięczną w wysokości 74,53 zł za przebywanie i korzystanie ze świadczeń Ś.D.S. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na wyjątkowo ważny interes strony, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu, skarżący podniósł, że pobieranie tak wysokiej opłaty za pobyt w Ś.D.S. nie jest niczym uzasadnione i stanowi ogromne obciążenie dla osoby niepełnosprawnej utrzymującej się wyłącznie ze świadczeń rentowych. Na jednego podopiecznego w ww. placówce przekazywana jest z urzędu miasta kwota dofinansowania przekraczająca 980 zł miesięcznie, zatem obciążanie podopiecznych dodatkowymi kosztami jest zbędne. Odwołujący się podkreślił, że w jego przypadku istnieją oczywiste przesłanki przemawiające za zwolnieniem go z odpłatności za pobyt w ośrodku i są to: długotrwała przewlekła choroba, bezrobocie i niepełnosprawność. Podał, że wymaga specjalistycznego leczenia farmakologicznego, psychoterapii i rehabilitacji oraz, że ponosi wysokie koszty związane i leczeniem i zakupem wielu lekarstw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 7 lutego 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji w zaskarżonej części, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 51 b ust 1 i 4 u.p.s., z których wynika, że odpłatność miesięczna za usługi w ośrodkach wsparcia osobom z zaburzeniami psychicznymi ustala się w wysokości 5% kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie przekracza 250% odpowiedniego kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2. Odpłatność ta nie może być wyższa, niż średnia miesięczna dotacja na jednego uczestnika, ustalana corocznie przez wojewodę. Organ stwierdził, że dochód skarżącego, jako osoby samotnie gospodarującej wynosi 1490,51 zł, a kwota 250% ustawowego kryterium dochodowego wynosi 542,00 zł x 250%, co daje kwotę1.355,00 zł. Natomiast 5% miesięcznego dochodu skarżącego 1.490,51 zł x 5% wynosi 74,53 zł. Kolegium podało, że aktualna wysokość ustawowego kryterium dochodowego zarówno osoby samotnie gospodarującej, jak i osoby w rodzinie została określona w § 1 pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823). W ocenie organu II instancji, prezydent określając wysokość opłaty za pobyt i korzystanie przez zainteresowanego ze świadczeń Środowiskowym Domu Samopomocy nie naruszył prawa, a ustalona odpłatność nie przekracza średniej miesięcznej dotacji budżetu na jednego uczestnika w ww. ośrodku w 2013r. (980 zł). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji, podnosząc, że chciałby uczęszczać do Ś.D.S. bezpłatnie. Podniósł, że pobieranie tak wysokiej odpłatności jak 74,53 zł stanowi dla niego ogromne obciążenie. Zarzucił niezbadanie przez organ odwoławczy kluczowych faktów, pominięcie konieczności zbadania ile osób ze Ś.D.S. jest zwolnionych z odpłatności, w czym strona upatruje naruszenie zasady równości, nieuwzględnienie wysokich kosztów leczenia i zakupu lekarstw, wynoszących około 150 zł miesięcznie. Podniósł, że pominięto wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zarzucił bierność i stronniczość ośrodka pomocy społecznej oraz wskazał na stan zdrowia, podkreślając, iż już to powinno prowadzić do zwolnienia strony z ponoszenia opłat. Skarżący podał też, że w ostatnim czasie znacząco zmieniła się jego sytuacja materialna i rodzinna. Wskazał, że od początku 2013 r. na jego wyłącznym utrzymaniu znajduje się niepełnosprawna bezrobotna (bez prawa do zasiłku) siostra. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że organy trafnie przyjęły, na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, w tym znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego, jak również oświadczenia wnioskodawcy oraz oświadczenia siostry wnioskodawcy, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą. Prawidłowo ustalono dochód uzyskiwany przez skarżącego. W ocenie Sądu, organom nie można zarzucić naruszenia prawa w zakresie zastosowania przepisu art. 51b ust. 1 w zw. z ust. 4 u.p.s. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 51b ust. 1 tej ustawy, odpłatność miesięczną za usługi świadczone w ośrodkach wsparcia osobom z zaburzeniami psychicznymi, ustala się w wysokości 5% kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie przekracza kwotę 250% odpowiedniego kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2. W odniesieniu do kryterium dochodowego, Sąd I instancji wskazał, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej /Dz. U. z 2012, poz. 823/), zaś osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2), przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Sąd zwrócił uwagę na fakt, że skarżący wystąpił z wnioskiem w niniejszej sprawie w dniu 27 grudnia 2012 r., zaś siostra skarżącego w oświadczeniu z tego samego dnia (27 grudnia 2012 r.) wskazała, że podjęła zatrudnienie i w związku z otrzymaniem pierwszej wypłaty w dniu 15 września 2012 r., prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a dopiero na etapie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, strona podniosła okoliczność zmiany sytuacji – w związku z zarejestrowaniem siostry skarżącego, jako osoby bezrobotnej, załączając kserokopię decyzji Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. Po wniesieniu odwołania, a przed wydaniem przez organ II instancji decyzji, wnioskodawca nie informował organu o zmianie stanu faktycznego. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły na gruncie powyższych przepisów, w tym art. 8 ust. 3 ustawy, że dochód wnioskodawcy, jako osoby samotnie gospodarującej przekracza kwotę 250% kryterium dochodowego i prawidłowo ustaliły odpłatność w wysokości 5% kwoty jego dochodu, wynoszącą 74,53 zł. Postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisu art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", zebrany materiał dowodowy został rozważony przez organ, a jego ocena nie była dowolna (art. 80 k.p.a.). Sąd I instancji, zauważył natomiast, że uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji nie powołuje wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, czy dowodów, na których się oparł, jednakże powyższe uchybienie przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. nie ma wpływu na wynik sprawy. Sąd podkreślił jednocześnie, odnosząc się do wskazywanych przez skarżącego podstaw zwolnienia z odpłatności, że kwestia ewentualnego zwolnienia strony z odpłatności za usługi w ośrodku wsparcia stanowi odrębne zagadnienie, które uregulowane jest w przepisie art. 51b ust. 6 u.p.s., przy odpowiednim stosowaniu art. 64 tej ustawy, co jednak nie stanowiło przedmiotu przedmiotem niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w części obejmującej pkt 1 sentencji, tj. w zakresie oddalenia skargi, domagając się jego uchylenia w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybienia powyższym przepisom postępowania w sposób mogący wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy; 2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybienia powyższym przepisom postępowania w sposób mogący wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w nawiązaniu do pierwszego zarzutu, podniesiono, że skarżący w odwołaniu wskazywał na nieprawidłowości przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i nieuwzględnieniu szeregu okoliczności, które tam podniósł, do czego organ odwoławczy nie odniósł się, a szczególną uwagę organu pierwszej oraz drugiej instancji powinien zwrócić fakt, iż co prawda skarżący złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż jest osobą samotnie gospodarującą, aczkolwiek z wywiadu środowiskowego wynika, iż partycypuje on w kosztach mieszkania, korzysta z zajmowanego wspólnie z rodziną mieszkania, co oznacza, iż w tym zakresie organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę ponownie, by móc wypowiedzieć się co do twierdzeń strony, a nie ograniczać jedynie do ustaleń już poczynionych przez organ pierwszej instancji. Ponadto zarzucono, że organ odwoławczy nie uwzględnił stanu faktycznego sprawy w dacie rozpoznania odwołania, podnosząc, iż gdyby sprawa została zbadana z całą wnikliwością, to ustalenia poczynione przez ten organ na dzień 7 lutego 2013 r. uwzględniałyby istotną dla sprawy okoliczność, iż siostra skarżącego, A.O. decyzją Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. została uznana za osobę bezrobotną i zgodnie z oświadczeniem skarżącego pozostawała na jego utrzymaniu. Ponadto zarzucono, że organ odwoławczy zaniechał podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, podkreślając, iż zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. W nawiązaniu do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, powtórzono wytyk, co do braku odniesienia się przez organ II instancji do twierdzeń skarżącego, dotyczących okoliczności, które mogły mieć istotne znaczenie dla sprawy i mogły stanowić podstawę wydanej decyzji. Dodano, ze uzasadnienie faktyczne decyzji organu odwoławczego nie zawierało wskazania wszystkich faktów, które organ ten uznał za udowodnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, żaden zarzut skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji, że organy oparły swoje ustalenia na niepełnym materiale dowodowym, nie rozpoznały sprawy ponownie oraz nie uwzględniły stanu faktycznego sprawy w dacie rozpoznania odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, nie jest zasadny. Powyższe zarzuty są nakierowane w istocie na wyeksponowanie faktu, polegającego na tym, że ustalenia poczynione przez organ odwoławczy na dzień wydania przez niego decyzji, tj. 7 lutego 2013 r., nie uwzględniły istotnej dla sprawy okoliczności, iż siostra skarżącego, A.O. decyzją Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. została uznana za osobę bezrobotną i zgodnie z oświadczeniem skarżącego pozostawała na jego utrzymaniu. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów, należy w pierwszym rzędzie zaznaczyć, ze skarga kasacyjna nie zawiera wyjaśnienia, jakie znaczenie miała powyżej przytoczona okoliczność, wskazująca opisane uchybienie organu odwoławczego, na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na względzie, że zgodnie z przepisem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania decyduje wykazanie wyłącznie takiego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym przez "wpływ" rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Przedstawione powyżej zarzuty nie spełniają powyższych wymogów. Można jedynie domyślać się, że wskutek ww. faktu, tj. uznania siostry skarżącego za osobę bezrobotną i pozostawania jej na jego utrzymaniu, skarżący zaprzestał prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego i rozpoczął wraz z siostrą prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Jednakże taki wywód w skardze kasacyjnej nie został przedstawiony, a związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Sąd ten nie może domniemywać woli czy tez intencji składającego skargę kasacyjna i domyślać się, czy dookreślać sposobu naruszenia wskazanych przepisów prawa. Ponadto nie można a priori założyć, że fakt przyznania A.O. w styczniu 2013 r., statusu osoby bezrobotnej oraz fakt utrzymywania jej przez skarżącego, jest równoznaczny z rozpoczęciem przez niego wraz z siostrą prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, wbrew jego pisemnemu oświadczeniu z 17 grudnia 2012 r., tym bardziej zresztą, że ani akta administracyjne, ani sądowe nie zawierają oświadczenia skarżącego, iż prowadzi wraz z siostrą wspólne gospodarstwo domowe. Nie sposób też czynić zarzutu, że organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności przyznania A.O. statusu osoby bezrobotnej, albowiem fakt ten nie został ujawniony do czasu wydania decyzji przez ten organ. Oświadczenie skarżącego w tym zakresie, na które to powołuje się autor skargi kasacyjnej, zostało złożone dopiero na etapie skargi do sądu. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów k.p.a., zebrany materiał dowodowy został właściwie rozważony przez organ, w konsekwencji czego jego ocena nie była dowolna. W szczególności należy również zgodzić się ze stanowiskiem tego Sądu, że organy trafnie przyjęły, na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, w tym znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego, jak również oświadczenia wnioskodawcy oraz oświadczenia siostry wnioskodawcy, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą. Niezasadny jest więc zarzut o braku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i nieuwzględnieniu stanu faktycznego sprawy w dacie rozpoznania odwołania. Podnoszony w skardze kasacyjnej fakt, - że skarżący złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż jest osobą samotnie gospodarującą, co kłóci się, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, z treścią wywiadu środowiskowego, z którego wynika, iż partycypuje on w kosztach mieszkania i korzysta z niego wspólnie z rodziną, - wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie wymagał dalszej weryfikacji. Po pierwsze, fakt ten był w sprawie bezsporny, albowiem zarówno skarżący, jak i jego siostra złożyli zgodne oświadczenia o odrębnym prowadzeniu gospodarstwa domowego (vide: oświadczenie skarżącego z dnia 17.12.2012 r., oświadczenie A.O. z dnia 27.12.2012 r., k. 1-2 akt administracyjnych organu I instancji). Po wtóre, należy pamiętać, że użyte w przepisach u.p.s., pojęcie "osoby samotnie gospodarującej", nie zostało zdefiniowane prawnie. Dlatego też chcąc w skardze kasacyjnej podważyć ustalenia w zakresie dotyczącym przyjęcia przez organy, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, należało wskazać właściwe rozumienie ww. pojęcia wraz z tego argumentacją, czego skarga kasacyjna nie zawiera. Nie można też założyć, że z grona osób samotnie gospodarujących należy wyłączyć te, które mieszkając w jednym lokalu wraz z innymi osobami, przyczyniają się jego do utrzymania. Partycypowanie w kosztach utrzymania mieszkania jest dość oczywistym obowiązkiem każdego lokatora, w tym tego, który prowadzi jednoosobowe, odrębne gospodarstwo domowe. W konsekwencji powyższego, w ramach omawianej kwestii, zarzutem równie niezasadnym, jest wytyk nieuwzględnienia przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy w dacie rozpoznania odwołania. Jak już to podkreślono, na etapie postępowania administracyjnego brak było jakichkolwiek dowodów lub przesłanek, w świetle których organ odwoławczy winien był poddać w wątpliwość prawdziwość ww. oświadczeń o prowadzeniu przez skarżącego i jego siostrę odrębnych gospodarstw domowych. Co się natomiast tyczy zarzutu nie odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych w odwołaniu zastrzeżeń w stosunku do przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, które zresztą sprowadzają się do dość ogólnikowego stwierdzenia, to przede wszystkim należy zauważyć, że nie wskazano, o jakie zastrzeżenia konkretnie chodzi, ani też nie wykazano ich wpływu na wynik sprawy, co w istocie uniemożliwia poddanie merytorycznej analizie powyższego zarzutu. Powyższe uwagi dotyczą też drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, w którym wytknięto .naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., co polegało, w ocenie autora skargi kasacyjnej, na niewskazaniu w uzasadnieniu faktycznym decyzji organu odwoławczego wszystkich faktów, które organ ten uznał za udowodnione. Faktów powyższych w skardze kasacyjnej nie przytoczono. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.