II FSK 2230/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 229/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 229/13, H. S. wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 listopada 2012 r. nr [...], w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Odpis tego zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2013 r. Termin zakreślony do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 4 marca 2013 r. W konsekwencji, postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 229/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę Skarżącego. W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez nie doręczenie wskazanego w zaskarżonym postanowieniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 lutego 2013 r., na podstawie którego Skarżący miałby być wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 listopada 2012 r., w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenie wezwania, 2) tj. art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego, dalej "k.p.c." w zw. z § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym z dnia 12 października 2010 r. (Dz.U. Nr 190, poz. 1277), poprzez niezastosowanie się doręczyciela operatora publicznego do dyspozycji przywołanego przepisu, przez co w konsekwencji w sposób rażący naruszono wyrażony wprost w przepisie obowiązek na nim ciążący. Wobec faktu, że powołane rozporządzenie określa w sposób szczegółowy wszelkie wymagane prawem warunki formalne, które łącznie, obligatoryjnie muszą być spełnione do uznania pisma sądowego za skutecznie doręczone, a brak któregokolwiek z nich odbiera moc dowodową takiemu pismu, zaś wszelkie czynności z nim związane należy powtórzyć, 3) art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 3 Rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia poprzez nie potwierdzenie odbioru przesyłki na formularzu potwierdzenie odbioru w jedyny dopuszczalny sposób, tj. wpisanie na formularzu potwierdzenia odbioru przez pracownika operatora daty doręczenia przesyłki, imienia i nazwiska odbiorcy, sposobu doręczenia i potwierdzenia własnoręcznym podpisem przez pracownika poczty, 4) art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia poprzez istotne braki w powtórnym awizowaniu przedmiotowej przesyłki i nie podpisanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki, przez co pozostaje bezskuteczne, 5) art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia poprzez stosowanie wzoru formularza potwierdzenia odbioru dołączanego do przesyłki niezgodnego z szczegółowymi wytycznymi, w szczególności zastosowany w przedmiotowej sprawie wzór formularza nie określał terminu do dokonania czynności, 6) na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania poprzez pozbawienie Skarżącego możności obrony swych praw. Brak doręczenia wskazanego w zaskarżonym postanowieniu zarządzenia Przewodniczącego powoduje w konsekwencji niemożność działania strony i dokonania czynności procesowej czy wypowiedzenia się co do określonych faktów, albowiem Skarżący nie miał wiedzy, że był wzywany do jakiejkolwiek czynności. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy ustanowionemu pełnomocnikowi Skarżącemu – adw. K. K. skutecznie doręczono w dniu 25 lutego 2013 r., wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, którego nieuzupełnienie w przewidzianym terminie doprowadziło do odrzucenia skargi. Na początku podkreślić należy, że skuteczność doręczania pism sądowych stronie należy oceniać na podstawie przepisów Rozdziału 4 - Doręczenia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 65 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom - art. 67 § 5 p.p.s.a. Natomiast z art. 65 § 2 p.p.s.a. wynika, że do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Na tej podstawie szczegółowy tryb doręczania pism reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia przesyłkę doręcza się wskazanemu na niej adresatowi (doręczenie właściwe), a innemu odbiorcy w przypadkach, o których mowa w art. 138 Kodeksu postępowania cywilnego (doręczenie zastępcze). Odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko (§ 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia). Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 229/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 listopada 2012 r., w kwocie 200 zł (k-2 akt sądowych). Jednocześnie pouczono pełnomocnika Skarżącego, że niewykonanie zarządzenia w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie wniesionej do sądu pierwszej instancji skargi. Wzmiankowane wyżej zarządzenie zostało wykonane przez sekretarza sądowego dnia 13 lutego 2013 r. (k-21 akt sądowych). Wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącego w sprawie nie doszło "do bliżej nieokreślonego nieszczęśliwego splotu wydarzeń", na skutek których pracownik Sekretariatu nie umieścił przedmiotowego zarządzenia w kopercie. Wezwanie to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało wysłane do pełnomocnika Skarżącego razem z odpisem odpowiedzi na skargę. Wynika to ewidentnie ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k- 22 akt WSA), na którym znajduje się adnotacja w rubryce dotyczącej rodzaju przesyłki, iż zawiera ona wezwanie o wpis oraz odpis odpowiedzi na skargę. W razie wątpliwości co do zawartości przesyłki, osoba odbierająca korespondencję powinna była zweryfikować jej zawartość. Tymczasem okoliczność braku wezwania nie była kwestionowana po odebraniu korespondencji a dopiero po odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia pism wysłanych przez Sąd do strony - wśród nich znajduje się także sporne pismo wzywające do uiszczenia wpisu. Kwestionowane przez Skarżącego potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu jest formalnie poprawne. Wynika z niego, że przesyłka po raz pierwszy nie została doręczona, bowiem adresat był nieobecny. Dlatego też, jak wynika z tego potwierdzenia w dniu 18 lutego 2013 r. przesyłka została złożona w placówce pocztowej G., o czym pozostawiono informację w drzwiach adresata. Przesyłkę ostatecznie doręczono dnia 25 lutego 2013 r. Odebranie przesyłki jest potwierdzone pieczątką adwokata – K. K., jego podpisem i opatrzone datą. W konsekwencji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, stwierdzając, że sporna przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 25 lutego 2013 r., a termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie w dniu 4 marca 2013 r. Prawidłowo także Sąd pierwszej instancji do ustalonego przez siebie stanu faktycznego zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skutek w postaci odrzucenia pisma jest zatem następstwem niewykonania (lub niewłaściwego wykonania) wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W skardze kasacyjnej zabrakło natomiast jakichkolwiek rzeczowych argumentów i zarzutów, które mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia. Brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.