II SA/Ke 13/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 31 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień stwierdzonych protokołem kontroli I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz T. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia 31 października 2012 r. znak [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...] z dnia 11 września 2012 r. nakazującą właścicielowi gospodarstwa T. Z. usunięcie uchybień stwierdzonych protokołem kontroli nr [...] z dnia 28 sierpnia 2012 r., w terminie 3 tygodni od daty otrzymania decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: W wyniku przeprowadzonej w dniu 28.08.2012r. kontroli w gospodarstwie T. Z. w Ta. 3A, gm. T., stwierdzono liczne nieprawidłowości (w sumie 25 uchybień) w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich (bydła i trzody chlewnej). Zwierzęta nie miały zapewnionej opieki i właściwych warunków utrzymania uwzględniających minimalne normy powierzchni w zależności od systemów utrzymania, wieku i stanu fizjologicznego, a nadto były utrzymywane w stanie niechlujstwa. Zwierzętom nie zapewniono warunków nieszkodliwych dla ich zdrowia i niepowodujących urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień. W pomieszczeniach, gdzie były przetrzymywane brak było odpowiedniego oświetlenia, wyposażenia i sprzętu przeznaczonego do karmienia i pojenia zwierząt, a paszę lub wodę podawano w sposób, który nie minimalizował możliwości jej zanieczyszczenia, a także nie zapewniał zwierzętom bezkonfliktowego dostępu do niej. Wykorzystywany sprzęt nie był wykonany z materiałów umożliwiających czyszczenie i dezynfekcję, a w samym pomieszczeniu zalegała gruba warstwa obornika. Budynków, w których utrzymywano zwierzęta nie zabezpieczono przed dostępem zwierząt innych niż utrzymywane w gospodarstwie. Nie zapewniono możliwości izolacji zwierząt chorych lub rannych. Podczas kontroli stwierdzono brak środków dezynfekcyjnych w ilości niezbędnej do przeprowadzenia doraźnej dezynfekcji, brak czyszczenia i dezynfekcji pomieszczeń, w których utrzymywane były zwierzęta, a także wyposażenia i sprzętu używanego przy utrzymywaniu zwierząt (pokryte były obornikiem), możliwości przygotowania odpowiedniej ilości mat dezynfekcyjnych. Nie było wydzielonego miejsca do przechowywania środków dezynfekcyjnych, produktów leczniczych i weterynaryjnych, nie oznakowano wejść do pomieszczeń, w których utrzymywano zwierzęta tabliczką "Osobom nieupoważnionym wstęp wzbroniony". Zwierzętom nie zapewniono stałego dostępu do wody. Na skutek zalegania obornika doszło do wydzielania nieprzyjemnych woni oraz amoniaku, siarkowodoru i dwutlenku węgla przez co poziom tych gazów mógł osiągnąć wartości szkodliwe dla zdrowia zwierząt. Świniom nie zapewniono stałego dostępu do materiałów i przedmiotów absorbujących ich uwagę. Wszystkie grupy technologiczne trzody chlewnej umieszczono w jednym kojcu. Dodatkowo w pomieszczeniu trzody chlewnej brak było miejsca do podawania paszy, które zapewniłoby zwierzętom dostęp do paszy w tym samym czasie. Ponadto w miejscu, gdzie utrzymywano bydło brak było wydzielonych powierzchni dla zwierząt uwzględniających ich system utrzymywania (na uwięzi, cieląt, bez uwięzi), cielętom nie zapewniono suchej ściółki a powierzchnia legowiska, na którym były one utrzymywane była brudna i nieodwodniona z uwagi na zalegający obornik. Kontrolujący stwierdzili, że rolnik nie posiada decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o uznaniu bydła za stado urzędowo wolne od enzootycznej białaczki bydła, gruźlicy i brucelozy. Ponadto w chwili kontroli w gospodarstwie nie było ewidencji leczenia zwierząt. Nieprawidłowości powyższe opisano w protokole kontroli (Liście Kontrolnej SPIWET) z dnia 28 sierpnia 2012 r. Organ I instancji nakazując w decyzji z dnia 11 września 2012 r. usunięcie stwierdzonych uchybień – wymienionych enumeratywnie w punktach od 1 do 25 - wskazał, że stanowią one naruszenie art. 6 ust. 1a i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, art. 5 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, § 4, § 5, § 7, § 8, § 10, § 13, § 14, § 15, § 19 i § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, § 3, § 6, § 7, § 8, § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta albo środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek, art. 69 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 września 2011 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej i ewidencji leczenia zwierząt oraz wzorów tej dokumentacji. W odwołaniu T. Z. podnosił, że zaniedbania w jego gospodarstwie spowodowane były zaawansowanym wiekiem i koniecznością opieki nad chorą żoną. Wyjaśnił, że nie dostarczał na rynek produktów zwierzęcych w postaci mleka i mięsa. Nie zgodził się z twierdzeniami organu dotyczącymi nieprawidłowego oświetlenia i wentylacji pomieszczeń, w których utrzymywane były zwierzęta. Do odwołania dołączył dokumentację leczenia żony. Przedstawił również dokumentację leczenia zwierząt przebywających w gospodarstwie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że dane z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa potwierdzają dokonanie przez T. Z. w latach 2010-12 sprzedaży pięciu sztuk bydła do czterech podmiotów: rzeźni w powiecie przysuskim oraz trzech gospodarstw w powiatach opatowskim, radomskim i kozienickim. Zdaniem organu, dołączona do odwołania dokumentacja leczenia zwierząt nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy, ponieważ stwierdzone nieprawidłowości naruszają w znacznym stopniu obowiązujące przepisy. Organ zaakcentował obowiązki Inspekcji Weterynaryjnej wynikające z art. 3 ust. 5 pkt g ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 lit n ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Za niezasługujące na uwzględnienie organ uznał argumenty dotyczące nieznajomości prawa oraz przewlekłej choroby żony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. Z. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, a organowi II instancji zarzucił dodatkowo niezbadanie sprawy na miejscu. Zdaniem skarżącego z wyjątkiem kwestii zalegającego obornika wszystkie pozostałe ustalenia organów są wadliwe. W jego ocenie zwierzęta miały właściwą opiekę, zapewnioną paszę latem i zimą, krowy z wyjątkiem cieląt małych były wyprowadzane na pastwisko rano i sprowadzane z niego wieczorem, stodoła była na noc zamykana. Po przyjściu z pastwiska krowy były pojone wcześniej napuszczoną do koryt nagrzaną w słońcu wodą z kranu. Cielaki były codziennie karmione i pojone wodą z kranu. Również pozostałe zwierzęta pojone były wodą z kranu, a nie zanieczyszczoną jak twierdzi organ. Skarżący podniósł, że instalacja elektryczna jest zainstalowana zarówno w oborze jak i w stodole i cały czas działa. Stanowiska i kojec w oborze były i są nadal. Budynek obory jest w dobrym stanie technicznym. Drzwi są szczelne, zamykane i otwierane w zależności od potrzeby. Wewnątrz i na zewnątrz obory zainstalowane są krany z bieżącą wodą. W oborze były i są nadal żłoby i koryta wykonane z kamionki. Działają też ścieżki odprowadzające gnojowicę do szamba. W oborze są trzy rury wentylacyjne, które mają ujście na dachu budynku. Skarżący przyznał, że nie stosował i nie stosuje środków dezynfekujących, gdyż w okolicy nie była to sprawa w ogóle rozpowszechniona. W końcowej części skargi wskazano na trudności w prowadzeniu gospodarstwa związane z wypadkiem, jakiemu uległa żona skarżącego. Leczenie trwało od sierpnia 2011 r. do maja 2012 r., co nie pozostało bez wpływu na sytuację w gospodarstwie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że ze względu na skalę i rozmiar stwierdzonych uchybień protokół kontroli z dnia 28 sierpnia 2012 r. nie został doręczony skarżącemu w dniu kontroli, lecz przesłany mu pocztą. Jednocześnie zobowiązał się uzupełnić akta administracyjne o dowód doręczenia skarżącemu protokołu kontroli, zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i dokumentów złożonych przez skarżącego przy odwołaniu. W dniu 5 marca 2013 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uzupełnił akta administracyjne sprawy, nadmieniając jednocześnie, że skarżący książkę leczenia zwierząt dołączył dopiero do odwołania, a więc zasadnie organ I instancji nakazał mu usunięcie tego braku w decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół kontroli został przesłany skarżącemu wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, co wynika z treści pisma organu I instancji z dnia 4 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów, niż w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Obowiązkiem wszystkich organów rozstrzygających sprawę administracyjną jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 § 1 k.p.a.). Organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 k.p.a.). Zastosowanie powyższych zasad postępowania dowodowego, musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w zakresie ustalenia stanu faktycznego powinno, w myśl art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego powyższym wymogom stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie - wbrew powyższym wymogom - nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w sposób prawidłowy, dający podstawę do podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Jakkolwiek dokumentacja fotograficzna wskazuje w jakich warunkach utrzymywane są zwierzęta w gospodarstwie rolnym skarżącego, to jednak w świetle prawa nie jest ona wystarczającym dowodem do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych uchybień. Przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. - o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010r. Nr 112, poz. 744 ze zm.) w art. 19f wprowadzają zasadę, że podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym wydania decyzji, stanowią ustalenia ujęte w protokole kontroli. Zgodnie z art. 19a przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. Zasady i tryb kontroli regulują przepisy art. 19 – 19f cyt. ustawy. Z art. 19 d ust. 1 wynika, że z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli, który powinien zawierać elementy, wymienione enumeratywnie w przepisie, w tym: opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym ujawnionych nieprawidłowości oraz ich zakresu i skutków (pkt 5), pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz prawie odmowy podpisania protokołu kontroli (pkt 6), podpisy kontrolującego i kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej oraz miejsce i datę podpisania protokołu kontroli (pkt 10). W ust. 4 art. 19d określono, że jeden egzemplarz protokołu kontroli przekazuje się podmiotowi kontrolowanemu za pokwitowaniem, drugi włącza się do akt kontroli. Przepis art. 19e ust. 1 powołanej ustawy, stwarza podmiotowi kontrolowanemu prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli. Mając na uwadze powyższą regulację należy uznać, że określone prawem wymogi mają na celu zapewnienie kontrolowanemu rzetelnej kontroli, stanowią gwarancję zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz możliwości obrony praw. Zdaniem Sądu, znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli w gospodarstwie rolnym skarżącego z dnia 28.08.2012r., nie może stanowić dowodu na okoliczność przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych w jej wyniku uchybień, a w konsekwencji nie może być podstawą ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Protokół ten, poza podpisami kontrolujących, nie jest podpisany przez kontrolowanego, a w materiale dowodowym brak pokwitowania, potwierdzającego przekazanie protokołu kontrolowanemu. Wbrew twierdzeniom organu, pismo z dnia 4.10.2012r. skierowane do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zawierające informację o przesłaniu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii tego protokołu wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania wyjaśniającego nie umożliwia przyjęcia, że protokół został skarżącemu doręczony zgodnie z wymogami określonymi w art. 19d ust. 4 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Nie zwalnia także organu od wykazania zgodnego z prawem doręczenia protokołu kontroli okoliczność, że z uwagi na dużą ilość naruszeń – protokół sporządzono na miejscu w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii, a następnie pocztą przekazano T. Zi. Wskazać bowiem trzeba, że załączone do akt potwierdzenia odbioru pism dotyczą wyłącznie zawiadomienia o wszczęciu postępowania ([...]) oraz doręczenia decyzji organu pierwszej ([...] – [...]) i drugiej ([...]) instancji. Biorąc pod uwagę szczególną wartość dowodową jaką przepisy ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przypisują protokołowi kontroli oraz szczegółową regulację odnośnie jego sporządzenia i przekazania podmiotowi kontrolowanemu, organ powinien dołożyć szczególnych starań w celu należytej dokumentacji istotnych dowodów w sprawie. Nieprawidłowo sporządzony protokół uniemożliwia Sądowi weryfikację stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym ujawnionych nieprawidłowości oraz ich zakresu i skutków. Zgodnie z art. 19e ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli, przysługuje podmiotowi kontrolowanemu przed podpisaniem protokołu kontroli. Zastrzeżenia zgłasza się na piśmie w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli (ust. 2 art. 19e). W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez podmiot kontrolowany, kontrolujący dokonuje zmian w protokole kontroli przez opisanie zmiany brzmienia jego poszczególnych fragmentów lub dokonanie skreśleń (ust. 3 art. 19e). W aktach sprawy brak jest dowodu, że skarżącemu umożliwiono przed podpisaniem protokołu, skorzystanie z prawa zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych, natomiast decyzja organu I instancji (11.09.2012r.) została wydana już w ósmym dniu od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie (3.09.2012r.). Bezspornie takie działanie narusza procesową gwarancję do obrony praw strony i powoduje, że postępowania wyjaśniającego nie można uznać za zgodnego z rygorami procedury administracyjnej, określającej obowiązki organu w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej wynika, że na etapie postępowania odwoławczego skarżący dołączył dokumentację lekarską, do której prowadzenia został zobowiązany w pkt 17 decyzji z dnia 11.09.2012r. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, co do meritum, w jej całokształcie. Powszechnie w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy rozpoznaje i ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. W świetle podniesionych rozważań, w odniesieniu do niniejszej sprawy ustalenie przez organ II instancji okoliczności mających wpływ na zmianę stanu faktycznego, powinno skutkować uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego w zakresie podjętego rozstrzygnięcia. Ustalenie przez organ odwoławczy, że skarżący spełnił określone prawem wymogi co do prowadzenia ewidencji leczenia zwierząt gospodarskich i jednoczesne utrzymanie w mocy całości zaskarżonej decyzji jest niezgodne z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i stanowi jego naruszenie, w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.). Za nieprawidłowe należy uznać określenie niektórych obowiązków nakazanych w decyzji organu I instancji. Nałożenie obowiązku wymaga od organu jednoznacznego sformułowania w sposób umożliwiający jego wykonanie oraz weryfikację zasadności. Zawarty w decyzji z dnia 11.09.2012r. nakaz zapewnienia: odpowiedniego oświetlenia w pomieszczeniach, gdzie utrzymywane są zwierzęta (pkt 3), odpowiedniej czystości pomieszczeń, w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie (pkt 9), odpowiedniego stężenia gazów, w pomieszczeniach gdzie utrzymywane są zwierzęta (pkt 19), nakaz wydzielenia odpowiedniej powierzchni dla utrzymywanego w gospodarstwie bydła odpowiadającej odpowiednim normom w zależności od systemu utrzymania – tych wymogów nie spełnia. Ogólne wywody zarówno organu odwoławczego jak i organu I instancji odnośnie konieczności przestrzegania przepisów w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich odpowiadają obowiązującym w tym zakresie regulacjom prawnym, jednak nie zmienia to faktu, że realizacja tej potrzeby musi mieć oparcie w konkretnych podstawach prawnych, które należy nie tylko wskazać, ale również omówić w podjętych rozstrzygnięciach. Obowiązki organu w zakresie prawidłowego uzasadnienia decyzji wynikają z przepisów procedury administracyjnej, w tym z jej zasad ogólnych, a ich realizacja służy zapewnieniu stronie postępowania prawa do merytorycznego głosu w sprawie kończącej się nałożeniem na nią określonych obowiązków i prawa do uzyskania odpowiedzi na stawiane zarzuty. Tymczasem, jak wskazano wyżej, decyzja organu I instancji nie wyjaśnia podjętego rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy powtarza ten sam błąd i nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie. Wskazuje jedynie ogólnie na obowiązek zapewnienia zwierzętom gospodarskim odpowiednich warunków utrzymania natomiast nie wyjaśnia zastosowanych norm prawnych z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy. Powyższe wadliwości w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej wydanej decyzji nie zezwalają na uznanie jej za zgodną z prawem i z tego powodu należało decyzję uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i a, p.p.s.a. Ponieważ ujawnione wadliwości w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczą także rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, Sąd uznał za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy w oparciu o art. 135 p.p.s.a., uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 11.09.2012r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt III wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa.