III SA/Lu 514/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. nr 300000[...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], którą cofnął zezwolenie na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych udzielone Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], w części dotyczącej pozycji 50 załącznika nr 1 do ostatnio wymienionej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Miejsca, w których zlokalizowane są punkty gier na automatach o niskich wygranych określono w załączniku nr 1 do decyzji. W toku postępowania wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej ustalił, że w punkcie gier w lokalu pod nazwą "Pub [...]", mieszczącym się przy ul. [...] , w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., to jest przez okres około 3 lat, nie wykonywano działalności objętej zezwoleniem. Przerwa w działalności przekracza zatem okres 6 miesięcy, a przy tym z wniosków Spółki o zawieszenie działalności w tym punkcie gier wniesionych do Naczelnika Urzędu Celnego w dniach [...] marca 2009 r., w 23 grudnia 2011 r. i 29 grudnia 2011 r. nie powołano okoliczności, które mogłyby wskazywać, że niewykonywanie działalności było następstwem siły wyższej. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] organ cofnął zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w części, przez wykreślenie z załącznika nr 1 pozycji nr 50 pod nazwą "Pub [...], mieszczący się przy ul. [...] . Rozpoznając odwołanie organ podniósł, że na mocy art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 59 tej ustawy. Natomiast w punkcie 4 ostatnio wymienionego artykułu przewidziano, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Dyrektor Izby Celnej uznał za niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego wskutek zastosowania przez organ przepisów art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2, w związku z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych pomimo braku notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Organ wskazał, że przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myśl wymienionej Dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Ponadto organizowanie gier hazardowych na terenie poszczególnych państw nie jest przedmiotem żadnych przepisów regulujących, bądź harmonizujących tę kwestię na szczeblu wspólnotowym. Organ nie podzielił także stanowiska Spółki, że wstrzymanie działalności w punkcie gier było następstwem siły wyższej, w której pojęciu według odwołującej mieści się brak pozytywnych wyników ekonomicznych, jako zdarzenie zewnętrzne i całkowicie niezależne od strony. Organ podkreślił również, że ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności. W art. 129 ust. 1 ustawa stanowi jednoznacznie, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Podmioty, które posiadają zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, mają prawo nadal prowadzić tę działalność we wszystkich punktach objętych zezwoleniem, do czasu wygaśnięcia zezwolenia. Organ nie zgodził się z zarzutem błędnej wykładni przepisów art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 i art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że normy zawarte w art. 59 ustawy określają katalog przyczyn obligujących właściwy organ do cofnięcia koncesji lub zezwolenia w całości lub w części. W niniejszej sprawie z zebranych dowodów z dokumentów wynikała, bezsporna przy tym, okoliczność niewykonywania przez Spółkę O. w przedmiotowym punkcie gier działalności na automatach o niskich wygranych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Po dokonaniu tego ustalenia Dyrektor Izby Celnej związany bezwzględnie obowiązującym przepisem art. 59 był zobligowany do cofnięcia zezwolenia, gdyż ekonomiczne powody zawieszenia działalności w spornym punkcie gier nie stanowiły zdarzenia mieszczącego się w pojęciu siły wyższej, o której mowa w art. 59 pkt 4 ustawy. Natomiast jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu jest ustalenie przez organ, że zaprzestanie bądź niewykonywanie działalności jest następstwem siły wyższej, przez którą należy rozumieć zdarzenie zewnętrzne niemożliwe lub prawie niemożliwe do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec, przy czym muszą to być przeszkody o charakterze bezpośrednim. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie prawa procesowego: - art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; - art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i bezpodstawne przyjęcie, że nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenie prawa materialnego – art. 129 ust 1 i art. 138 ust 2, w związku z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 129 ust. 1 i art. 138 ust 2 w związku z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i na tej podstawie przyjęcie, że Spółka zaprzestała wykonywania przez co najmniej 6 miesięcy działalności objętej udzielonym jej zezwoleniem w punkcie wskazanym pod pozycją nr 50 załącznika nr 1 do tego zezwolenia w sytuacji, gdy zaprzestanie spowodowane było wyłącznie działaniem siły wyższej. Skarżąca wniosła również o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym konieczności notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał pytania zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem wydanym w dniu 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. podniosła, że wstrzymanie działalności w punkcie gier wymienionym w pozycji 50 załącznika nr 1 do zezwolenia spowodowane było brakiem pozytywnych wyników ekonomicznych skutkujących brakiem opłacalności dalszego utrzymywania punktu. Jednocześnie przepisy nowej ustawy o grach hazardowych uniemożliwiły zmianę lokalizacji punktów, co przesądziło o braku prawnej możliwości przesunięcia punktu gier w miejsce, które zapewniałoby obroty wystarczające do jego utrzymania. Skarżąca podniosła, że obie wymienione okoliczności leżały poza sferą wpływów Spółki i stanowiły zdarzenia nagłe, nieoczekiwane i odgórne. Zatem przyczyny wstrzymania działalności stanowiły zdarzenia zewnętrzne i od samej Spółki całkowicie niezależne, bowiem pozostające poza zakresem jej wpływu, a zatem mieszczące się w dyspozycji art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca wskazała, że równolegle toczy się sprawa w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. udzielającej Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie lokalizacji punktu wymienionego pod pozycją 50 załącznika nr 1 do tej decyzji. Aktualnie sprawa znajduje się na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym , sygn. akt III SA/Lu 412/10. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. Sąd zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości UE pytania zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10. Skarżąca podkreśliła, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych nie powinny być stosowane w niniejszej sprawie, albowiem obowiązywanie tych przepisów jest bezskuteczne, skoro ustawa wbrew Dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. nie została notyfikowana do Komisji Europejskiej. Zgodnie z dyrektywą obowiązkiem państwom członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego, a wymieniona Dyrektywa została implementowana do prawa polskiego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu norm i aktów prawnych. Uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczność przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie narusza ona przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 59 pkt 4 w związku z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Art. 129 ust. 1 ustawy przewiduje, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 138 ust. 2 do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Art. 59 pkt 4 ustawy stanowi zaś, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Mając na względzie przedmiot postępowania określony przepisem art. 59 pkt 4 ustawy Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Wymienione przepisy przewidują, że organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższe wymagania zostały w sprawie spełnione. Skarżąca nie kwestionuje bowiem faktu niewykonywania działalności w punkcie gier przy ul. [...] od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., to jest przez okres około 3 lat, a którą to okoliczność organ ustalił w oparciu o treść wniosków Spółki o zawieszenie działalności, wniesionych do Naczelnika Urzędu Celnego w dniach 24 marca 2009 r., w 23 grudnia 2011 r. i 29 grudnia 2011 r. Ponadto, wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze, organ nie poprzestał na stwierdzeniu, że w wymienionych ostatnio wnioskach nie powoływano okoliczności mogących wskazywać na niewykonywanie działalności z powodu siły wyższej, ale odniósł się szczegółowo do argumentów powoływanych w tym zakresie przez skarżącą Spółkę. Stanowisko organu należało ocenić jako prawidłowe, gdyż wskazane przez skarżącą okoliczności, jakie legły u podstaw niewykonywania działalności, nie stanowią siły wyższej, o której mowa w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Słusznie organ wskazał na brak w ustawie o grach hazardowych legalnej definicji siły wyższej, w związku z czym odwołał się do powszechnego rozumienia, wedle którego pojęcie to oznacza zdarzenie zewnętrzne niemożliwe do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec. Jak podaje słownik języka polskiego, siła wyższa to zdarzenie niezawinione o charakterze żywiołowym, którego nie można było przewidzieć ani mu zapobiec ("Mały słownik języka polskiego" pod red. Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej i Zofii Łempickiej, PWN). W doktrynie i judykaturze utrwalone jest rozumienie tego wyrażenia jako zdarzenia zewnętrznego, które ma charakter nadzwyczajny, niemożliwy do przewidzenia i którego skutkom nie można zapobiec (A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 1998, s. 359, a także np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2011 r., IV CSK 77/11, LEX nr 1084732). Mając na względzie opisane znaczenie pojęcia siły wyższej nie budzi wątpliwości, że pojęciu temu nie odpowiada sytuacja braku pozytywnych wyników ekonomicznych czy nawet straty po stronie podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tego rodzaju sytuacje mieszczą się bowiem w ryzyku prowadzenia działalności gospodarczej, wobec czego nie mogą być uznane za niemożliwe do przewidzenia, mające charakter nadzwyczajny. Ponadto podmiot prowadzący działalność gospodarczą mając świadomość możliwości wystąpienia tych negatywnych zjawisk może podejmować działania w celu zapobiegania im. Przyjmuje się, że za siłę wyższą można również uznać pewne działania władzy państwowej (por. przytoczone wyżej postanowienie z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt IV CSK 77/11, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że pod pojęcie siły wyższej w rozumieniu art. 121 pkt 4 kodeksu cywilnego podpadają takie stany, gdy rozwiązania legislacyjne uniemożliwiały uprawnionemu właścicielowi nieruchomości skutecznie i efektywnie dochodzenie swoich roszczeń). Nieuprawnione jest jednak stanowisko skarżącej, iż na działanie siły wyższej w okolicznościach sprawy składa się obok złych wyników ekonomicznych także zmiana obowiązujących przepisów i wprowadzenie ustawą o grach hazardowych zakazu zmiany lokalizacji punktów gier. Postulowanie przez stronę możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowego punktu gier, czego dotyczy sprawa III SA/Lu 412/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , jest bowiem następstwem nieosiągania zamierzonego zysku z prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast, jak wskazano już wyżej, tego rodzaju przyczyny o charakterze ekonomicznym nie stanowią siły wyższej, nie mogą zatem skutecznie wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W świetle tego, co powiedziano wyżej, niezasadny był zarzut skarżącej dokonania przez organ błędnej wykładni art. 59 pkt 4 w związku z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust 2 ustawy o grach hazardowych. Organ bowiem prawidłowo zinterpretował użyte w tym przepisie pojęcie siły wyższej, trafnie uznając, że temu pojęciu nie odpowiadają okoliczności, dla których Spółka zaprzestała wykonywania działalności w punkcie wskazanym pod pozycją nr 50 załącznika nr 1 do zezwolenia. Zarazem bezsporny fakt niewykonywania działalności przez okres blisko 3 lat, a więc wielokrotnie przekraczający okres wskazany w art. 59 pkt 4 ustawy, uzasadniał zastosowanie tego przepisu i cofnięcie zezwolenia w części opisanej w decyzji wydanej w pierwszej instancji. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 129 ust 1 i art. 138 ust 2 tej ustawy, wskutek zastosowania mimo braku notyfikacji do Komisji Europejskiej. Skarżąca w ramach postawionego zarzutu powołała się między innymi na okoliczność przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprawie III SA/Gd 261/10 następującego pytania prawnego: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry?" Należy zatem zauważyć, że wyrażone w przedstawionym pytaniu wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odnosiły się do innego niż art. 59 pkt 4 przepisu ustawy o grach hazardowych, a także innych przepisów ustawy o grach hazardowych dotyczyły pytania przedstawione Trybunałowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt III SA/Gd 262/10 oraz III SA/Gd 352/10. Na skutek wymienionych pytań prejudycjalnych Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 59 pkt 4 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej długotrwałego, bo trwającego dłużej niż 6 miesięcy stanu zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem, przy czym wiąże cofnięcie zezwolenia jedynie z sytuacjami, gdy niewykonywanie tej działalności nie jest następstwem działania siły wyższej. Trzeba również podkreślić, że omawiany przepis nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera normę analogiczną do przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), przy czym termin, z którym związany jest skutek w postaci cofnięcia zezwolenia został nawet w nowej ustawie wydłużony z 3 do 6 miesięcy, w związku z czym nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy skarżąca Spółka musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż określony w ustawie (obecnie dwukrotnie wydłużony) spowoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia. W konsekwencji zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak podstaw do uznania, by art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych mógł stanowić, choćby potencjalnie, "przepis techniczny" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.). W związku z tym w odniesieniu do przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych zasadne było stanowisko Dyrektor Izby Celnej, że przepis ten nie należał do przepisów wymagających notyfikowania i mógł być zastosowany w rozpoznawanej sprawie w związku z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ustawy. Wszystkie omówione wyżej względy doprowadziły Sąd do uznania, że Dyrektor Izby Celnej nie naruszył też przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy własną decyzję z dnia 8 marca 2012 r., którą na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych cofnięto w części udzielone Spółce O. zezwolenie na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Z przedstawionych powodów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.