III SA/Wa 2475/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "P." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe Syndyk masy upadłości "P." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") pismem z 4 lipca 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Przy piśmie z 22 lutego 2013 r. Skarżący nadesłał odpis postanowienia Sądu Rejonowego w W. z [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu zakończenia postępowania upadłościowego "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, nastąpi brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W niniejszej sprawie wyniknęła ona z przyczyn podmiotowych. Przestała bowiem istnieć strona skarżąca. W art. 270 i 271 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm., nazywanej dalej "K.s.h.") wskazane są przyczyny rozwiązywania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdarzenia tam wymienione powodują wszczęcie postępowania likwidacyjnego, które, w przypadku jego zakończenia skutkują, zgodnie z art. 272 K.s.h. wykreśleniem spółki z rejestru. Chwilą rozwiązania spółki jest nie moment zaistnienia przyczyny, ale wykreślenie z rejestru jako następstwo postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego. Byt prawny spółki ustaje więc z chwilą jej wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1502/10). Jak wynika z nadesłanych do akt sprawy dokumentów, postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] wobec skarżącej spółki zostało zakończone postępowanie upadłościowe. Z informacji uzyskanej z oficjalnej strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości wynika, że Strona została w dniu [...] lutego 2013 r. wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS, co skutkowało ostatecznym ustaniem jej bytu prawnego. W tej sprawie likwidacja spółki była przyczyną wykreślenia Skarżącej z rejestru przedsiębiorców KRS. Z chwilą wykreślenia z rejestru Strona straciła osobowość prawną oraz przestała być podmiotem praw i obowiązków. Straciła również zdolność sądową, a więc zdolność do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona. Podkreślenia wymaga również fakt, że utrata bytu prawnego, ma charakter nieusuwalny, gdyż nie zachodzi w tym przypadku następstwo prawne pod tytułem ogólnym. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.