II SAB/Łd 76/12

Dnia 24 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 roku sprawy ze skargi D. B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do załatwienia sprawy ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 228/10 położonej w obrębie [...], gminie S., w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. B. kwotę 135,20 (sto trzydzieści pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargą z dnia 30 kwietnia 2012r. D. B. zaskarżył bezczynność Wojewody [...] w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w związku z udzieleniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na części nieruchomości należącej do skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...], na odcinku [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie skarżący podkreślił, iż na podstawie ww. decyzji zajęto część nieruchomości, która jest jego własnością, położonej w powiecie [...], na terenie gminy S., obręb [...] J., działka [...]. W ocenie skarżącego skoro podstawą prawną decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej jest art. 11f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U z 2008 roku, nr 193, poz. 1194 ze zm., powoływana także jako ustawa), to zgodnie z art. 12 § 4 pkt 4b powołanej ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Skarżący wyjaśnił, iż decyzja ta jest już prawomocna od dnia 31 stycznia 2012 roku, co wiąże się z tym, że ustawowy termin do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania już minął, a właściwy do jej wydania organ jest bezczynny. Skarżący wskazał, iż w dniu [...] wystąpił do Ministra Infrastruktury z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ niższego stopnia. Postanowieniem z dnia [...] uznano jego zażalenie za nieuzasadnione twierdząc, że Wojewoda [...] nie pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, iż stosownie do art. 12 ust. 4a i 4f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne ustala się odszkodowanie na rzecz dotychczasowych właścicieli nieruchomości, użytkowników wieczystych oraz osób, którym przysługują do nieruchomości ograniczone prawa rzeczowe. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Data w której decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej staje się ostateczna jest równoznaczna z zaistnieniem podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz dotychczasowych właścicieli nieruchomości. Następnie organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzję ustalającą odszkodowanie wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, jednakże w ocenie organu przedmiotowy przepis nie zawiera jakiejkolwiek normy materialnoprawnej, która uzasadniałaby wydanie decyzji o odszkodowaniu w sytuacji, kiedy stan prawny nie jest do końca wyjaśniony. Przepisu tego nie można interpretować jako normy nakazującej wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania w tym terminie za wszelką cenę, kosztem naruszenia prawa. Ustalenie odszkodowania za grunty nabyte przez Skarb Państwa następuje na podstawie decyzji administracyjnej, a więc na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ nadmienił, iż przedmiotowe postępowania wszczynane są z urzędu co oznacza, iż wszczęcie postępowania następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności w sprawie przez organ administracji publicznej. W związku z powyższym Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości położonej w obrębie [...] J., w gminie S., w powiecie [...], w województwie [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1168 ha, o czym poinformował jako strony postępowania tj. D. B. oraz Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Ł., działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...], znak: [...]. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.), ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. W związku z powyższym zostanie zlecone biegłemu - rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego, określającego wartość przedmiotowych działek wg ich stanu faktycznego z dnia [...] tj. z daty wydania decyzji Wojewody [...] nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami. Niezwłocznie po przyjęciu operatu strony zostaną poinformowane o określeniu przez rzeczoznawcę majątkowego wartości nieruchomości. Następnie Wojewoda [...] wyda decyzję o ustaleniu wysokości odszkodowania, w oparciu o sporządzony operat szacunkowy. Na koniec organ wyjaśnił, iż obecnie w Oddziale ds. Dróg Publicznych Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. prowadzonych jest ponad 5160 postępowań administracyjnych, a na jednego pracownika przypada blisko 258 spraw. Liczba prowadzonych postępowań ciągle ulega zwiększeniu. Sama inwestycja drogowa polegająca na rozbudowie drogi krajowej [...] na odcinku [...] obejmuje ok. 5300 działek. Jednocześnie na bieżąco realizowane są inwestycje drogowe w zakresie dróg wojewódzkich, a niebawem inwestycja polegająca na budowie trasy G. w Ł., mająca strategiczne znaczenie dla Ł.. Z uwagi na rangę społeczną prowadzonych postępowań, wymagają one szczególnej rzetelności i dokładności w podejmowaniu czynności, mających na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że duża liczba prowadzonych postępowań, skomplikowane stany prawne, konieczność weryfikacji dokumentów oraz sporządzanych operatów szacunkowych w znacznym stopniu wpływa na szybkość prowadzonych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Z kolei w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Ponadto dodać należy, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W następnej kolejności należy wyjaśnić, iż stosownie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący skierował do Ministra Infrastruktury zażalenie na bezczynność Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie. Należy zatem przyjąć, że wyczerpał tym samym tryb postępowania przewidziany w art. 37 K.p.a., co w konsekwencji warunkuje dopuszczalnością skargi na bezczynność organu. Przechodząc natomiast do kwestii merytorycznych wyjaśnić należy, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie wszczętej żądaniem strony. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas zatem, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Zgodnie z 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, z kolei art. 35 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, natomiast w myśl § 4 przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie, w zakresie terminów, mają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mają charakter szczególny. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4b powołanej ustawy organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje decyzję ustalającą wysokość odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Bezspornym jest również fakt, iż decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...], na odcinku [...] oraz fakt, iż decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powołana wyżej decyzja stała się ostateczna w dniu wydania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzji z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji. W związku z powyższy termin do wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania rozpoczął bieg od dnia 31 stycznia 2012r. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż termin, o którym mowa w art. 12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma charakter stricte procesowy i stanowi uzupełnienie ogólnych regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminów załatwiania spraw. Ustawodawca wprowadził tą szczególną regulację z uwagi na fakt, iż nabywanie z mocy prawa nieruchomości pod drogi w trybie powoływanej ustawy, ma również szczególny, uproszczony charakter. Powołany przepis nie zawiera jednak jakiejkolwiek normy materialnoprawnej, która uzasadniałaby wydanie decyzji o odszkodowaniu w sytuacji, kiedy postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z przyczyn obiektywnych nie może zakończyć się przed upływem trzydziestodniowego terminu. Przepisu tego nie można zatem interpretować jako normy nakazującej wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania w tym terminie za wszelką cenę, kosztem naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Wa 576/10 – dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powołanego art. 12 ust. 4b ustawy nie wynika również, iż wyłącza on stosowanie art. 35 § 5 K.p.a., zgodnie z którym do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Należy w związku z tym podzielić stanowisko organu administracji, iż wydanie decyzji w sprawie o ustalenia odszkodowania, o którym mowa, musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w trybie art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wynika wprost z art. 12 ust. 5 ustawy. Dopiero po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości organ może wydać decyzję w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania. Niejednokrotnie czas potrzebny na wyłonienie biegłego - rzeczoznawcy majątkowego i sporządzenie przez niego operatu szacunkowego, uniemożliwi organowi wydanie decyzji w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 4b ustawy. Jednakże fakt skomplikowanego charakteru sprawy i przeprowadzenia czasochłonnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania nie zwalnia organu administracji z obowiązku stosowania się do przepisów art. 36 K.p.a. Zgodnie bowiem z § 1 powołanego artykułu o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Innymi słowy w przypadkach, w których niemożliwe jest dotrzymanie terminów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego albo przepisów szczególnych, organ może skutecznie uchylić się od zarzutu bezczynności, gdy z akt postępowania administracyjnego wynika, że podejmuje czynności procesowe zmierzające do usunięcia przeszkody w załatwieniu sprawy i jednocześnie o każdym przypadku opóźnienia zawiadamia strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewidują nie tylko załatwienie sprawy w określonym terminie, ale przede wszystkim wynika z nich, że organ administracji ma obowiązek wszczęcia postępowania z urzędu, zatem pierwszą czynnością w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną powinno być zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania, stosownie do art. 61 § 4 w zw. z § 1 K.p.a. W przedmiotowej organ administracji zobowiązanym był wszcząć postępowanie niezwłocznie po dniu, w którym decyzja o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna tymczasem, jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skierowane do stron, datowane jest na dzień 29 marca 2012r., tj. prawie po dwóch miesiącach od dnia, w którym decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, a także dopiero po doręczeniu organowi administracji w dniu 28 marca 2012r. (data wpływu do organu) zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Z powyższego wynika, iż dopiero interwencja skarżącego zmobilizowała organ administracji do wszczęcia postępowania. Jeszcze raz należy podkreślić, iż postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jest postępowaniem o wyjątkowym i uproszczonym charakterze, w związku z czym od organu administracji wymaga się szczególnie wnikliwego i szybkiego działania tym bardziej, że decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ administracji powinien się zatem liczyć, iż kolejnym postępowaniem będzie postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, które powinno być zainicjowane bezpośrednio o zakończeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Uprawniony jest zatem wniosek, że brak jakiejkolwiek reakcji ze strony organu administracji niezwłocznie po dniu, w którym decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej powoduje, iż organ ten pozostawał w nieuzasadnionej bezczynności. Przeszkody w terminowym załatwieniu sprawy nie zwalniają organu od podejmowania czynności procesowych, w szczególności stosowania obligatoryjnych instytucji procesowych przewidzianych w K.p.a., jak też niedopuszczalne jest w takiej sytuacji pozostawienie strony w niewiedzy, co do przyczyn opóźnienia i terminu zakończenia sprawy. Obowiązkiem organu jest poszukiwanie rozwiązań proceduralnych, usuwających przeszkody w wydaniu decyzji kończącej postępowanie lub stosowanie innych rozwiązań przewidzianych prawem, które pozwolą ująć w odpowiednie ramy prawne okres oczekiwania na wydanie decyzji, tym bardziej, gdy postępowanie wszczynane jest z urzędu. Bezwzględnie natomiast organ powinien informować strony o przyczynach opóźnienia. Nie można również zapominać o ogólnych zasadach, z których wynika konieczność zapewnienia realizacji zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.), przejawiającej się w obowiązku załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). W ocenie Sądu powyższe oznacza, że organ pozostawał w nieuzasadnionej bezczynności przez prawie dwa miesiące i dopiero po złożeniu do organu przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w dniu 28 marca 2012r. spowodowało reakcję organu. Wobec powyższego bezspornym w sprawie jest zarówno upływ terminów przewidzianych w art. 12 ust. 4b ustawy, jak również w art. 35 i art. 36 K.p.a. Okoliczności te są wystarczające, by uwzględnić skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie. Nie ma przy tym znaczenia, iż pismem z dnia 29 marca 2012r. organ poinformował strony o wszczęciu postępowania, w którym wyjaśnił przyczyny opóźnienia oraz wskazał przewidywany termin załatwienia sprawy, bowiem nie ulega wątpliwości, iż do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego organ pozostawał w bezczynności. Podnoszone przez organ okoliczności związane z bardzo dużą ilością, prowadzonych postępowań administracyjnych w sprawie ustalenia odszkodowań za zajęcie nieruchomości z tytułu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...], na odcinku [...], a także związane z brakami kadrowymi oraz faktem, że liczba prowadzonych postępowań ciągle ulega zwiększeniu, zdaniem Sądu w żaden sposób nie usprawiedliwiają zaistniałego opóźnienia. Okoliczności te mogłyby być brane pod uwagę jedynie wtedy, gdyby organ podjął w ustawowym terminie jakiekolwiek kroki do załatwienia sprawy, tymczasem prawie dwumiesięczna bierność organu, w sprawie, w której organ powinien działać z urzędu oraz z uwzględnieniem szczególnego charakteru postępowania z tytułu zajęcia nieruchomości pod inwestycje drogowe uzasadnia przekonanie, że organ pozostawał w bezczynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. wyznaczył organowi termin trzydziestodniowy, liczony od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia odszkodowania w związku z udzieleniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. n.k.