II SA/Wa 207/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy W. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego postanawia - odrzucić skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Wójt Gminy W., działając na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta nauczyciela (Dz. U. nr 97, poz. 674 ze zm.), odmówił I. P. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. [...] Kurator Oświaty, po rozpoznaniu odwołania I. P. od ww. decyzji Wójta Gminy W., decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2012 r. złożył Wójt Gminy W., który kwestionując decyzję podjętą przez organ odwoławczy wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o jej odrzucenie, a na poparcie tak sformułowanego wniosku wskazał, iż organ gminy, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma uprawnień strony i dlatego nie przysługuje mu prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wynikało, że organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy (por. orzeczenia NSA: wyrok z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7), postanowienie z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt SA 802/95 (ONSA 1997/4/179), wyrok z dnia 5 listopada 1999 r. sygn. akt I SA 2241/98 (LEX nr 47248), wyrok z dnia 14 września 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1154/98 (LEX nr 44081), postanowienie z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00 (LEX nr 46440), postanowienie z dnia 3 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 563/02 (LEX nr 76118), a także uchwała SN z dnia 27 lipca 1993 r., III AZP 8/93 (OSNPC 1994/1/3). Należy podkreślić, że powyższe stanowisko zachowało aktualność także na gruncie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. OPS 1/2004 (ONSAiWSA 2005/4 poz. 62). NSA podniósł, że uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego powiązane zostało z posiadaniem interesu prawnego już przez ustawę z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), a identyczne rozwiązanie przyjął ustawodawca w art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc, że "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny". Sąd zaznaczył dalej, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego; musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Jednocześnie NSA przypomniał, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83), przy czym o ile w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, o tyle w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także na przepisach prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą więc może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Innymi słowy, osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd wyrażony tak w dotychczasowym orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 224 oraz J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 135). Trzeba także zaznaczyć, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ukształtowała postępowanie przed sądami administracyjnymi jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem wniesionej skargi, a tak ukształtowana struktura postępowania determinuje krąg podmiotów do wniesienia skargi. Podmiotem takim nie może być zatem organ administracji publicznej wydający w sprawie rozstrzygnięcie, w tym także organ gminy. Bez różnicy przy tym jest, czy organ ten wykonuje zadania własne, czy pełni funkcje zlecone. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Takich uprawnień podmiotu nie przewidują przepisy o postępowaniu administracyjnym. Dlatego gmina, której organ ma wydać lub wydał rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym, nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/95, ONSA 1997/4/179). Skoro zatem skargę w rozpatrywanej sprawie wniósł Wójt Gminy W., tj. organ, który wydał decyzji w pierwszej instancji, a tym samym podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.