II OSK 1489/13

Dnia 22 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2282/12 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2282/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej "GIS", z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zwany dalej "PWIS", w Ł., na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 25000 zł za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy, prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej www.p..pl następujących suplementów: "[...]". Wyżej wymieniona kara została nałożona w związku z ustaleniami organu dokonanymi w dniu 2 stycznia 2011 r. w zakładzie P. oraz analizy treści zawartych na stronie internetowej www.p..pl. Z ustaleń organu wynikało, że w prezentacji ww. suplementów diety stosowane są opisy typowe dla produktów leczniczych poprzez przypisywanie właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia bądź sugerowanie, że składniki w nich zawarte mają wpływ na modyfikację funkcji fizjologicznych organizmu. Ponadto w przypadku "K." suplement diety, zamieszczone były na stronie internetowej opinie ekspertów (dr nauk medycznych M. S. i dr nauk chemicznych R. O.) odnośnie jednego ze składników ww. suplementu diety, tj. NADH z opisem jego niedoborów powodujących m.in. częstsze zapadanie na choroby, dłuższy przebieg chorób, zwiększenie podatności na infekcje, spadek odporności na choroby; ponadto umieszczony był w ramach tej prezentacji wizerunek lekarza w białym fartuchu ze stetoskopem na szyi. Odwołanie od ww. decyzji wniosła P. S.A. Zaskarżoną decyzją GIS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie ustalono, że P. S.A. naruszył przepisy prawa żywnościowego poprzez nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy na stronie internetowej www.polfarmex.pl przedmiotowych suplementów diety, a to oznacza, że wypełniona została przesłanka określona w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ odwoławczy dodał, że w świetle art. 17 w zw. z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463) całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub w prezentacji i reklamie ponosi podmiot działający na rynku spożywczym, którym w niniejszej sprawie jest P. S.A. Ponadto wskazał, że sformułowania używane w prezentacji i reklamie przedmiotowych produktów świadczą o wskazaniach do stosowania produktów w stanach chorobowych i zaburzeniach stanu zdrowia czym sugerują, że przedmiotowe suplementy diety posiadają właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Dodatkowo w prezentacji zamieszczone były opisy typowe dla produktów leczniczych np. postać farmaceutyczna, grupa terapeutyczna, wskazania oraz zamieszczone były sformułowania sugerujące i przypisujące właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Odnosząc się do wysokości wymierzonej kary organ II instancji wskazał, że odpowiedzialność ponoszona na podstawie art. 103 ustawy ma charakter obiektywny i wypływa z samego faktu naruszenia przepisów, nie jest przy tym oparta na zasadzie winy. Tak więc organ ma obowiązek nałożenia kary w razie stwierdzenia okoliczności podlegających karze, wymienionych w art. 103 ustawy, niezależnie od tego czy okoliczności te były zawinione i czy podmiot zaprzestał już niezgodnych z prawem działań. Natomiast stopień zawinienia karanego podmiotu uwzględniany jest wyłącznie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej – zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3, art. 140 i art. 138 K.p.a. oraz art. 104 i art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2282/12, oddalając skargę przywołał treść regulacji prawnych, które stanowiły podstawę do wymierzenia skarżącej Spółce kary pieniężnej z powodu nieprawidłowej prezentacji internetowej wskazanych suplementów diety, a to poprzez przypisywanie tym produktom właściwości zapobiegania chorobom i ich leczenia. Na potwierdzenie tej oceny Sąd przytoczył również szczegółowo sformowania i treści użyte na stronie internetowej dotyczącej wskazanych preparatów, stwierdzając, że organ II instancji miał rację, uznając, że ww. suplementów diety mogą sugerować ich właściwości zapobiegające i lecznicze. Użyte sformułowania wskazują więc na stosowanie ww. suplementów diety w stanach chorobowych i zaburzeniach stanu zdrowia. Przy czym, o powyższym świadczą nie tylko zwroty użyte w tej prezentacji, ale też opinie ekspertów. W konsekwencji Sąd stwierdził, że nastąpiło bezspornie przypisanie przedmiotowym suplementom diety właściwości zapobiegania chorobom lub ich właściwości leczeniczej, bądź wskazuje się, że składniki w nich zawarte mają wpływ na modyfikację funkcji fizjologicznych organizmu, co zgodnie z ustawą – Prawo farmaceutyczne, jest zastrzeżone dla produktów leczniczych. Ponadto zamieszczone informacje wskazują na stosowanie omawianych suplementów diety w stanach chorobowych oraz zaburzeniach stanu zdrowia i wprowadzają konsumenta w błąd odnośnie rodzaju i właściwości produktów. W prezentacji zamieszczone są opisy typowe dla produktów leczniczych np. postać farmaceutyczna, grupa terapeutyczna, wskazania. Oznacza to, że poprzez ww. prezentację internetową skarżąca Spółka naruszyła przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. To zaś obligowało organ wojewódzki do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i wymierzenia na jego podstawie – i z uwzględnieniem art. 104 ust. 2 – kary pieniężnej. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia ww. przepisów prawa materialnego. Bezsporne jest, że wskazane wyżej sformułowania znalazły się w prezentacji internetowej i zgodzić się trzeba z organami obu instancji, że ich wydźwięk dla konsumenta niemającego pogłębionej wiedzy medycznej może być jednoznaczny, tj. sugerujący właściwości zapobiegawcze, czy wręcz lecznicze tego produktu. Dostrzec też trzeba, że suplement diety może być stosowany przez osoby chore, ale jego prezentacja nie może być (bo jest to niezgodne z ww. przepisami prawa) skierowana do tego typu odbiorców. Odnosząc się do treści skargi i podniesionych w niej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych Sąd stwierdził, że nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości w tej materii. W ocenie Sądu, sprawa została w sposób wszechstronny wyjaśniona (organ zgromadził stosowny materiał dowodowy), a skarżącej Spółce zapewniono czynny udział w toku postępowania (skarżąca Spółka miała możliwość złożenia wniosków dowodowych i z tego uprawnienia skorzystała oraz możliwości wypowiedzenia się w sprawie). Odnośnie tej drugiej kwestii podniesiony w skardze zarzut nie został powiązany z żadnymi konkretnymi czynnościami, których uniemożliwiono dokonać skarżącej tak przed organem I instancji, jak i odwoławczym. Dlatego też, w ocenie Sądu, również i z tego powodu należało uznać, że wskazany zarzut jest nieuzasadniony. Ponadto organ odwoławczy zaprezentował własną i wyczerpującą ocenę w zakresie rozstrzygnięcia, ale też w sposób obszerny odniósł się do kwestii podniesionych w odwołaniu. Wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że skarżąca miała zapewniony czynny udział w sprawie oraz przedstawił powody, dla których uznał, że nie było podstaw do uwzględniania wniosków dowodowych zainteresowanej. Ponadto organ wskazał w jakim zakresie uznał informacje zawarte na stronie internetowej za niezgodne z prawem i wskazał z jakich powodów, i jakie przepisy takie działanie naruszało. W ocenie Sądu, organy nie naruszyły także art. 104 ustawy, ponieważ wymierzając karę organ wojewódzki wskazał dokładnie jakie elementy, o których mowa w przytoczonym przepisie wziął pod uwagę, ustalając wymiar kary, a to świadczy o jego działaniu w ramach przyznanego uznania administracyjnego. Uwzględnił przy tym zarówno aspekty działające na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącej. Decydujące jednak znaczenie musiał mieć fakt, że we wcześniejszej działalności skarżąca Spółka również nie przestrzegała obowiązujących przepisów prawa żywnościowego. Na tej podstawie organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, mógł nie tylko przyjąć, że Spółka działała świadomie naruszając po raz kolejny przepisy dotyczące prezentacji suplementu diety, ale i to, że wysokość tej kary musi być na tyle dotkliwa, aby spełniała swój cel prewencyjno-wychowawczy. Ponadto Sąd wskazał, że kara została określona w granicach jakie przewiduje art. 103 ust. 1 ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od GIS na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i w zw. z art. 10 K.p.a. oraz art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zachodziły przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem przez strony przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy orzekające wyrażonej w art. 10 K.p.a. zasady czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, pomimo że przed wydaniem decyzji strona nie została poinformowana o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie, a wbrew stanowisku Sądu I instancji wcześniejsza aktywność strony nie zwalnia organu z obowiązku zawiadomienia jej o zgromadzeniu materiału dowodowego, zaś zaniechanie tego obowiązku może mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia stronie zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie; - błędnym uznaniu, że materiał dowodowy w zakresie wymierzenia kary pieniężnej i jej wysokości został zgromadzony i rozważony w sposób wyczerpujący, w szczególności co do zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości oraz nagminności naruszeń dokonanych przez skarżącego z całkowitym pominięciem okoliczności, że podczas wcześniej przeprowadzonych kontroli PPIS w K. nie zostały zakwestionowane treści zawarte na stronie internetowej www.polfarmex.pl., co wskazuje, że nie została spełniona przesłanka nagminności naruszeń uzasadniająca wymierzenie surowej kary, w szczególności biorąc pod uwagę wysokość sprzedaży poszczególnych produktów. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego wyrażonego w art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i w związku z art. 104 i art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez pryzmat wyrwanych z kontekstu sformułowań zawartych w prezentacji suplementów diety "[...]" na stronie internetowej www.p..pl, że przypisane im zostały właściwości zapobiegawcze, a nawet lecznicze co może wprowadzać konsumenta nie mającego pogłębionej wiedzy medycznej w błąd, w sytuacji gdy analiza całości prezentacji uwzględniając okoliczność, że adresatem prezentacji jest przeciętny konsument, który jest odpowiednio poinformowany oraz ostrożny i spostrzegawczy wskazuje, że przedstawione na stronie internetowej prezentacje odpowiadają prawu i nieobecność na rynku niektórych z nich. W konsekwencji powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia skargi, podczas gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenia przez organ orzekający przepisów prawa materialnego i procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. W świetle zgromadzonych akt sprawy nie znajdują poparcia zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego. Nie można bowiem stwierdzić by strona postępowania została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, jak i nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przedstawiciele skarżącej Spółki brali bowiem udział w kontroli zakładu; protokół kontroli z dnia 2 stycznia 2012 r. został odebrany przez przedstawiciela zakładu; ponadto nie można uznać by treść informacji na stronie internetowej nie była znana skarżącej Spółce skoro została umieszczona na stronie internetowej tego podmiotu; zresztą w piśmie Spółki z dnia 10 stycznia 2012 r. skarżąca Spółka sama przyznała, że nowo wyprodukowane suplementy diety zostaną zapakowane w opakowania zawierające etykiety zgodne z wymaganiami odnośnie jakości zdrowotnej i znakowania suplementów diety. Następnie organ I instancji zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania i wezwał do złożenia wyjaśnień. W dniu 21 marca 2012 r. pełnomocnik Spółki stawił się w organie celem zapoznania się z aktami sprawy, a następnie w związku z ww. zawiadomieniem w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. skarżąca Spółka przyznała, że wszystkie uwagi zamieszczone w ww. protokole zostały niezwłocznie uwzględnione, odnosząc te działania do natychmiastowego zablokowania strony internetowej i usunięcia z niej sformułowań sugerujących właściwości lecznicze, jak również informacji o suplementach nie produkowanych przez zakład. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin aktualnych treści strony internetowej. W tych warunkach została wydana decyzja organu I instancji. Skarżąca Spółka skorzystała też z prawa wniesienia odwołania. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że skarżąca Spółka została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie tylko była informowana przez organ o przysługujących jej prawach, lecz podjęła także działania mające na celu realizację tych praw poprzez zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, przedstawienie swojego stanowiska w sprawie, składanie wniosków dowodowych, jak również wniosła odwołanie. Zatem zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i w zw. z art. 10 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można było bowiem stwierdzić, że decyzje zapadły w oparciu o nieznany skarżącej Spółce materiał dowodowy, czemu przeczy treść protokołu oraz fakt zaznajomienia się pełnomocnika skarżącej Spółki z aktami sprawy. Sąd I instancji prawidłowo zatem stwierdził, że skarżącej Spółce zapewniono czynny udział w toku postępowania. Nie można też doszukać się by decyzje zostały wydane w oparciu o niewyczerpujący materiał dowodowy. Zgodnie z przepisami ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia dla wymierzenia kary liczy się bowiem fakt zaistnienia naruszenia obowiązującego prawa. Okoliczność zaś podjęcia w trakcie postępowania wyjaśniającego przez skarżącą Spółkę działań mających na celu wyeliminowanie stanu niezgodnego z prawem oraz to, że przy wcześniejszych kontrolach organ nie doszukał się tego rodzaju naruszeń, nie ma wpływu na prawidłowość wymierzenia grzywny. Artykuł 103 ust. 1 ustawy uzależnia bowiem wymierzenie grzywny od ustalenia czy doszło do nieprzestrzegania przez określony podmiot wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji. Hipoteza ww. przepisu nie wymaga bowiem by warunkiem wymierzenia grzywny była nagminność naruszeń. Stwierdzenie naruszeń prowadzi zatem do nieuchronności wymierzenia kary. Natomiast miarkowanie tej kary, tj. ustalenie jej wysokości, jest zależne od uwzględnienia stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkości produkcji zakładu (art. 104 ust. 2 ustawy). Celem wykazania, że skarżącej Spółce powinna zostać wymierzona niższa kara, wymagane było oparcie zarzutu na wystąpieniu którejś z przesłanek z art. 104 ust. 2 ustawy. W tym zakresie w skardze kasacyjnej powołano się na kwestię nagminności naruszeń prawa, którą można powiązać jedynie z przesłanką dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku spożywczym, o jakiej mowa w art. 104 ust. 2 ustawy, który to przepis odnosi się do zasad miarkowania kary grzywny. Dla tej nagminności, jak i pozostałych przesłanek miarkowania kary, o jakich mowa w art. 104 ust. 2 ustawy, nie ma znaczenia to, że skarżąca Spółka podjęła w trakcie postępowania działania mające wyeliminowanie stanu niezgodnego z prawem. Ponadto w trakcie postępowania administracyjnego, ani przed sądami administracyjnymi skarżąca Spółka nie wykazała by jej działalność w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety nie miała charakteru nagminnego. Nawet nie podjęła bowiem próby ustosunkowania się do powoływanych przez organ wcześniejszych kar z tego tytułu, tj. odpowiednio kar w wysokości 5000 zł i 15000 zł. Sąd I instancji prawidłowo w związku z takimi okolicznościami wskazał, że decydujące o wysokości kary musiał mieć fakt, że we wcześniejszej działalności skarżąca Spółka również nie przestrzegała obowiązujących przepisów prawa żywieniowego. Nie jest zatem prawdą, że we wcześniejszych kontrolach organ nie doszukał się tego rodzaju naruszeń. Skarga kasacyjna zatem w sposób nieprzekonujący próbuje zwalczyć ocenę, zgodnie z którą tego rodzaju naruszeniom można przypisać charakter nagminności, która mieści się w przesłance "dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku spożywczym" określonej w art. 104 ust. 2 ustawy. Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił, że w tym zakresie sprawa została wszechstronnie wyjaśniona, tym bardziej, że twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie nie znalazły poparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i okolicznościach, na podstawie których zostały oparte decyzje organów obu instancji oraz wyrok Sądu I instancji. Tym samym zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 pkt c p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a. należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego twierdzi, że sformułowania w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety zostały wyrwane z kontekstu, jednak nie wykazała jaki jest ten kontekst informacji. Nie wykazała bowiem jaka jest inna właściwość produktów będących przedmiotem niniejszego postępowania. W szczególności nie jest wystarczające wskazanie, że zwroty tam użyte "wyraźnie akcentowały jedynie wspomagające właściwości przedmiotowych suplementów diety". Taka okoliczność nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że sformułowania i treści użyte na stronie internetowej dotyczącej preparatów są niezgodne z przepisami prawa żywnościowego, sugerują bowiem właściwości lecznicze suplementu diety. W tym zakresie Sąd I instancji szczegółowo przytoczył niedozwoloną treść informacji o produktach, która potwierdza, że zwroty tam użyte świadczą o wskazaniach do stosowania produktu w stanach chorobowych i zaburzeniach stanu zdrowia, czym z kolei sugerują, że produkt posiada właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Przywołanie tych informacji nie nastąpiło bowiem na tle ogólnego wspomagającego działania produktów. Informacje o charakterze leczniczym miały bowiem charakter zasadniczy i to na ich tle jedynie wzmiankowano o wspomagającym działaniu tych produktów. Poza tym powyższe rozważania nie mają większego znaczenia dla wyniku postępowania, ponieważ zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy nie można przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia, a co więcej nawet odwoływać się do takich właściwości. Już chociażby samo odwołanie się do właściwości leczniczych stanowi naruszenie art. 46 ustawy, co kwalifikuje organ do zastosowania art. 103 ustawy i wymierzenia grzywny z uwzględnieniem art. 104 ust. 2 ustawy. Poza tym skarżąca Spółka zarzut naruszenia prawa materialnego formułuje w sprzeczności z zarzutami prawa procesowego. Z jednej strony wskazuje, że użyte sformułowania nie naruszały prawa, z drugiej zaś – że do takich naruszeń doszło, tyle że nie miały charakteru nagminnego. Świadczy to o błędnym sformułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej, jako pozostających ze sobą w sprzeczności. Ponadto sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego powinno opierać się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wtedy dopiero można podjąć próbę podważenia dokonanej przez Sąd I instancji wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). To z kolei wymaga wykazania jakie normy wynikają, wbrew stanowisku Sądu, z konkretnych przepisów prawa, lub że doszło w niniejszej sprawie do błędnego podstawienia określonej normy prawnej pod ustalony, ale niekwestionowany stan faktyczny sprawy. Brak właśnie takich elementów w zarzucie dotyczącym naruszenia prawa materialnego, świadczy o jego wadliwej konstrukcji. Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzut naruszenia prawa materialnego powiązała zaś z rozpoznaniem sprawy przez Sąd tylko w ograniczonym zakresie, bo przez pryzmat wyrwanych z kontekstu sformułowań zawartych w prezentacji suplementów diety. Takie sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego nie ma jednak nic wspólnego z wykazaniem błędnej wykładni lub wadliwym zastosowaniem przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Odnosi się bowiem do zakwestionowania prawidłowości wydania zaskarżonego wyroku w oparciu o akta sprawy, co powinno mieścić się w zarzucie dotyczącym naruszenia prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a., który nie został sformułowany. Z tych względów zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i w związku z art. 104 i art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.