II SA/Gl 1150/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt". W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że Z. P. w dniu [...] roku wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę zwierząt". Budynek był przewidziany do lokalizacji przy ul. [...] w B. na terenie obejmującym działki k.m. dod. 17 nr 1, 2 3, 4, 5, a przyłącza na działkach nr 4 i 5. W dniu [...] roku Rada Miejska w B. uchwałą nr [...] uchwaliła dla terenu na którym znajdują się działki objęte wnioskiem plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie 25 lutego 2010 roku (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku). Zdaniem organu orzekającego z uwagi na lokalizację inwestycji na terenie objętym planem miejscowym zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 roku dalsze prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie w przypadku braku planu miejscowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. P. działając przez profesjonalnego pełnomocnika A. P. Jak wynika ze strony pierwszej tego odwołania (k. 97 akt administracyjnych) oraz decyzji organu odwoławczego domagała się ona uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z uwagi na naruszenie art. 7, 10, 77 § 1, 79, 80 kpa przez błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, brak uzasadnienia umorzenia postępowania, brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w zakresie przepisów intertemporalnych prowadzonego postępowania przez pryzmat ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniającym kontynuowanie postępowania. Nadto wskazano na przewlekłość postępowania i bezprawne uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy. Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] roku na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 z 2003 roku, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, zaakceptował stan prawny i faktyczny stanowiący podstawę wydania decyzji organu I instancji. W szczególności organ ten podkreślił, że z uwagi na brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w stosunku do terenów nie objętych przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ uchwałą nr [...] z dnia [...] roku Rada Miejska w B. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego między innymi sporne działki, niezbędnym było uznanie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do tych działek za bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzuciła naruszenie art. 7, 10, 35, 38, 73, 77 § 1, 79, 80 § 1, 107 § 3 kpa, niewyjaśnienie sprawy w aspekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów intertemporalnych ww. ustawy w odniesieniu do podjętej decyzji administracyjnej, brak wypowiedzi skarżonego organu w zakresie wagi naruszonych praw podmiotowych strony długotrwałym i bezprawnym postępowaniem Prezydenta Miasta B. oraz abstrahowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od kwestii szkody spowodowanej zmianą niekorzystnej dla inwestora decyzji inwestycyjnej. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu [...] roku pełnomocnik skarżącej wyraził wątpliwość co do objęcia działek skarżącej uchwalonym w 2009 roku planem zagospodarowania przestrzennego. Na tejże rozprawie pełnomocnik ten przyjął do wiadomości kolejny termin rozprawy, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń w tej materii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zasadnie w ocenie Sądu zaskarżoną decyzją w istocie orzeczono o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku Z. P. z [...] roku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr 1, 2, 6, 4, 5 położone przy ul. [...] w B., a to wobec uchwalenia, dla terenu na którym te działki się znajdują, przez Radę Miejską w B. w dniu [...] roku planu miejscowego (uchwała nr [...] ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku, weszła w życie 25 lutego 2010 roku). Z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Takie sformułowanie przepisów wskazuje, że od chwili wejścia w życie planu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. W związku z zarzutami skargi należy w tym miejscu stwierdzić, że w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu brak jest przepisów intertemporalnych regulujących przypadki wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Zarzut ten jest więc nieuzasadniony. Podobnie nieuzasadnione są pozostałe zarzuty, a w szczególności przewlekłości postępowania czy odmowy udostępnienia akt sprawy stronie. Niezależnie do faktu, że nawet w sytuacji prawdziwości tych zarzutów nie miały one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, należy stwierdzić, że w obu tych przypadkach skarżącej przysługiwały przewidziane prawem środki prawne. Natomiast, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, poza zakresem przedmiotowej sprawy, znajduje się ewentualna szkoda skarżącej, a także naruszenie jej praw podmiotowych. Należy podkreślić, że w omawianej sytuacji bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli skarżącej. Żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji odnoszącej się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego nie może odnieść skutku, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosku o odroczenie rozprawy (zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 3 marca 2013 roku) wyznaczonej na dzień 25 marca 2013 roku Sąd nie uwzględnił bowiem w jego ocenie nie zachodziła żadna z sytuacji określonych w art. 109 i 110 ppsa (por. protokół rozprawy z dnia [...] roku). Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem, a skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). SW