II SA/Bd 1202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska(spr.) Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. Wnioskiem o przyznanie płatności na rok [...], nadesłanym do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w L. z/s w S. w dniu [...], E. C. ubiegał się m.in. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatności ONW –strefa Nizinna l) do działek rolnych o łącznej powierzchni 37,26 ha. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. z/s w S. decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał rolnikowi wnioskowaną płatność w pomniejszonej wysokości tj. w kwocie 5.880,15 zł, ze względu na stwierdzone, w wyniku przeprowadzonej na gruntach rolnika kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, zawyżenie powierzchni deklarowanej do płatności (37,26 ha) w stosunku do powierzchni stwierdzonej (35,79 ha), będące konsekwencją przedeklarowania działki rolnej B (powierzchnia deklarowana 15 ha, powierzchnia stwierdzona – 13,53 ha). Stwierdzone zawyżenie powierzchni wyniosło łącznie 1,47 ha (37,26 - 35,79), a więc jak wyjaśnił organ 4,1073 % powierzchni stwierdzonej, co zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L. z 2011 r. Nr 25, str. 8, dalej powoływanego jako rozporządzenie Komisji (WE) Nr 65/2011), obligowało do pomniejszenia kwoty jaka ma być przyznana rolnikowi w danym roku (6.406,41 zł) o dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną tj. o kwotę 526,26 zł, gdyż równica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha lecz nie więcej niż 20% stwierdzonego obszaru. Od powyższej decyzji E. C. wniósł odwołanie, w którym domagając się zmiany zaskarżonej decyzji, wskazał że jest ona błędna gdyż pozbawiła go części płatności ONW w kwocie 526,26 zł. Odwołujący powołał się na nieadekwatność pomiaru przeprowadzonego w czasie kontroli na miejscu w dniu [...] do sprawy z roku [...]. Zarzucił, że stwierdzona w oparciu o ortofotomapę rzekomo z [...], bruzda na zaorywanym rzepaku ozimym nieprawidłowo została wzięta za granicę, tymczasem wyodrębniona na ortofotomapie działka ewid. nr [...], która nie została uwzględniona w pomiarach, od 14 lat jest uprawniana wspólnie z działką ewid. nr [...] i w roku [...] między tymi działkami nie było żadnej granicy. Powyższe wskazuje, zdaniem odwołującego, że ortofotomapa z [...[, musiała być wykonana przed [...] i, że w związku z tym został on pozbawiony części dopłat na podstawie sfałszowanej mapy i bruzdy uznanej niesłusznie za granicę. Wyjaśnił, że od 8 lat solidarnie ze wspólnikiem J. S. deklarują do płatności 35 ha przedmiotowej działki rolnej, z tym że on 15 ha, a J. S. 20 ha. Zaznaczył, że brakujące 1,39 ha, które rzekomo znalazło się po stornie J. S., nie było przez niego deklarowane. Wskazał także, że we [...] na 30 ha spornej działki był zasiany rzepak ozimy, a na 5 ha przenżyto ozime. Po rozpatrzeniu odwołania rolnika, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytaczając treść stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisów § 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie MRiRW z dnia 11 marca 2009 r.) oraz art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 stwierdził, że kwestionowana przez rolnika decyzja jest zgodna z prawem. Wskazał, że przeprowadzona weryfikacja terenowa spornego gruntu nie potwierdziła powierzchni wskazanej przez producenta we wniosku i, że z porównania sporządzonego przez wnioskodawcę załącznika graficznego działki rolnej B z obrysem obszaru poddanego pomiarom w trakcie kontroli wynika, że pomiarem objęta została powierzchnia działki wskazana przez stronę. Zaznaczył przy tym, że pomiarem nie została objęta powierzchnia działki ewidencyjnej [...], albowiem działka ta nie była deklarowana przez stronę ani we wniosku, ani na załącznikach graficznych, zarówno w roku [...] jak też w latach poprzednich, w związku z tym nie ma znaczenia w sprawie podnoszona prze rolnika okoliczność, której organ nie kwestionuje, iż działka nr [...] jest od lat użytkowana łącznie z działką ewidencyjną [...]. Nieuwzględnienie i wyłączenie zarazem powierzchni działki ewid. nr [...] z płatności miało zatem wpływ, jak wyjaśnił organ, na zmniejszenie powierzchni zakwalifikowanej jako użytkowanej rolniczo przez rolnika. Wpływ na to, oprócz nieuwzględnienia powierzchni działki ewidencyjnej [...], miała także okoliczność stwierdzenia większej powierzchni na jednej z działek rolnych, deklarowanych do płatności przez współużytkownika działki [...]. Organ wyjaśnił, że pomiar poszczególnych działek rolnych, deklarowanych na działce ewidencyjnej [...], przeprowadzony był w oparciu o identyfikowalne granice poszczególnych obszarów i, że stwierdzona suma powierzchni dla poszczególnych działek rolnych w granicach działki [...] wyniosła 35,08 ha, czyli zgodnie z całkowitą powierzchnią ewidencyjną tej działki, po uwzględnieniu wyłączenia widocznego na ortofotomapie. W efekcie powyższego stwierdzona powierzchnia dla zadeklarowanej przez rolnika we wniosku działki rolnej B wyniosła 13,53 ha i była mniejsza od wskazanej we wniosku – 15 ha. Pomimo więc, że E. C. podniósł, że w ramach deklarowanych na działce rolnej B 15 ha, użytkował także działkę ewidencyjną [...], organ skonstatował, że w sprawie prawidłowo zmierzona powierzchnię działki rolnej B jedynie w obrębie działki ewidencyjnej zadeklarowanej we wniosku, czyli działki [...] i, że nieuwzględnienie powierzchni działki [...] pozostaje całkowicie uzasadnione wobec treści przepisów § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r., stanowiących że we wniosku o przyznanie płatności ONW, rolnik wskazuje wszystkie działki ewidencyjne, na których znajdują się grunty rolne będące w jego posiadaniu, oraz wobec okoliczności, ze E. C. nie ubiegał się o przyznanie płatności do działki ewidencyjnej nr [...]. Organ podkreślił przy tym, że rolnik zgodnie z obowiązującymi przepisami miał możliwość dodania działki ewid. nr [...] także po złożeniu wniosku o płatność, jako że zmiana do wniosku jest możliwa w określonym terminie, pod warunkiem że beneficjent nie został poinformowany o nieprawidłowościach we wniosku lub choćby o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, niemniej jednak taka zmiana, uwzględniająca działkę [...], nie została przez niego złożona. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku granicy pomiędzy częścią działki zadeklarowanej przez stronę do płatności, a częścią użytkowaną przez J. S., organ wskazał, że podstawą do przyjętego rozgraniczenia był załącznik graficzny wypełniony przez stronę, obrazy ortofotomapy oraz stan faktyczny stwierdzony w czasie kontroli na miejscu i, że wszystkie te okoliczności dają takie same rezultaty i wskazują na poprawność przyjętego rozgraniczenia. Uznając zatem, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i, że odwołujący nie przestawił żadnych dowód ani nie powołał żadnych okoliczności podważających materiał zebrany przez organy, organ stwierdzi, że brak jest w przedmiotowej spawie podstaw do przyjęcia innej powierzchni gruntów rolnych, kwalifikujących się do płatności, niż ustalona w postępowaniu przed organem I instancji. Jednocześni organ zaznaczył, że choć odwołujący zgłosił możliwość przedstawienia świadków na okoliczność użytkowania działki [...], to jednak z uwagi na okoliczność, że fakt tego użytkowania nie został zakwestionowany przez ARiMR i, że brak uwzględnienia powierzchni działki [...] wynika wyłącznie z obowiązujących przepisów, nie było potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Poza tym organ podkreślił, że odwołujący, składając wniosek o przyznanie płatności, podpisał się pod oświadczeniem, iż znane mu są zasady przyznawania płatności, i że tym samym skutki działań i zaniedbań obciążają odwołującego. W świetle powyższego, powołując się na imperatywny charakter norm prawnych dotyczących pomniejszenia wnioskowanych płatności w przypadku niezgodności danych zawartych we wniosku o płatności ze stanem faktycznym ustalonym w toku postępowania, oraz na obowiązującą w postępowaniu w sprawie przyznania płatności ONW zasadę praworządności, organ podsumował, że zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem należało utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. E. C. wniósł o zwrot zabranych mu niesłusznie pieniędzy, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz podkreślając brak podstaw do wyznaczenia granicy na podstawie bruzdy, w sytuacji gdy z jednej strony jest rzepak już zaorany, a z drugiej dopiero do orki. Skarżący zaznaczył też, że załącznik graficzny rys. 1 nie może służyć za podstawę pomiaru deklarowanej działki, gdyż jest tylko odręcznym szkicem, dającym tyko orientacyjny sposób jej umiejscowienia. Zarzucił również posłużenie się ortofotomapą z widocznie wyodrębnioną działką nr [...], w przypadku gdy jest ona uprawiana wspólnie z działką nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa), Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na gruncie krajowym, zadania i właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich z EFRROW, tj. europejskiego funduszu rolnego mającego na celu finansowanie programów rozwoju obszarów wiejskich, a także warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich, w zakresie niekreślonym w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez EFRROW (Dz.U.UE.L. z 2005 r. Nr 277, str. 1, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005) i w wydanych w jego trybie przepisach unijnych oraz w zakresie przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie, normuje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r., Nr 64, poz.427 ze zm.). Z uwagi na okoliczność, że EFRROW działa w państwach członkowskich poprzez programy rozwoju obszarów wiejskich ustanawiane przez te państwa i, że każdy taki program obejmuje okres pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2013 r. (art. 15 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005), prawodawca krajowy, w oparciu o delegację z art. 3 wskazanej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, opracował i ogłosił w drodze obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) z dnia 12 października 2007 r. (M.P. z 2007 r., Nr 94, poz. 1035) Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, stanowiący załącznik do obwieszczenia, zaś na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określił w drodze rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329) szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a więc pomocy w postaci przedmiotowej płatności ONW z tytułu realizacji określonych w tym programie działań na rzecz poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich, i tym samym rozwoju obszarów wiejskich, a w konsekwencji wspólnej polityki rolnej, stanowiącej jeden z fundamentów integracji europejskiej. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia płatność ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009: 1) który podjął zobowiązanie, o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz.WE.L. z 1999 r. Nr 160, str. 80, ze zm.) i w art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L. z 2009 r. Nr 316, str. 65, dalej powoływanego jako rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009) lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 Iit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Z treści przepisu § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r. wynika natomiast, że wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa wart. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wymogi oraz zasady składania wniosku o przyznanie płatności ONW zostały zaś określone w § 5 rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r. I tak w przepisie zawartym w pkt 2 przywołanego paragrafu wskazuje się, że wniosek o przyznanie płatności ONW składa się co roku do kierownika biura powiatowego ARiMR, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis § 5 pkt 3 stanowi zaś, że we wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik wskazuje wszystkie działki ewidencyjne, na których znajdują się grunty rolne będące w jego posiadaniu, także te, do których nie ubiega się o przyznanie płatności ONW. Z przytoczonych przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. jednoznacznie wynika, że dla przyznania danemu rolnikowi wnioskowanej płatności ONW istotne znaczenie ma zarówno posiadanie przez rolnika określonej powierzchni działek rolnych położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania kwalifikujących się do płatności ONW, jaki i prawidłowe wskazanie we wniosku o jej przyznanie powierzchni gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności ONW, w tym i działek ewidencyjnych na których znajdują się grunty rolne będące w posiadaniu rolnika. Przytoczony powyżej przepis § 5 pkt 3 rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r. wyraźnie bowiem obliguje rolnika do wskazania we wniosku wszystkich działek ewidencyjnych, na których znajdują się posiadane przez rolnika grunty rolne. Z kolei przepis art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 stanowi, że jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 2 ha lub 3 %, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W niniejszej sprawie orzekające organy właśnie w oparciu o wskazany przepis art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/201, rozpatrywany w związku z treścią § 5 pkt 3 rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r., przyznały skarżącemu wnioskowaną płatność ONW w pomniejszonej wysokości, z uwagi na ustaloną w trakcie kontroli na miejscu procentową różnicę, pomiędzy powierzchnią działek rolnych położonych na obszarze ONW strefa nizinna I zadeklarowanych przez rolnika a powierzchnią stwierdzoną, wynoszącą 4,1073 % obszaru stwierdzonego. Przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifkowalności powierzchni wykazała bowiem przedeklarowanie powierzchni działki rolnej B (powierzchnia deklarowana - 15 ha, powierzchnia stwierdzona – 13,53 ha), co spowodowało, że łączna różnica między całkowitą powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (37,26 ha) a powierzchnią stwierdzoną (35,79 ha) wyniosła 1,47 ha (co stanowi 4,1073 % powierzchni stwierdzonej), i w konsekwencji doprowadziło do przyznania skarżącemu wnioskowej płatności w pomniejszonej wysokości stosownie do treści ww. art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/201. Należy wskazać, że powyższe ustalenie dotyczące działki rolnej B orzekające organy poczyniły na podstawie pomiarów jej powierzchni wykonanych w oparciu o załącznik graficzny wypełniony przez stronę, obraz ortofotomapy wykonany na podstawie zdjęcia lotniczego działki z [...] oraz stanu faktycznego stwierdzonego w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] kontroli na miejscu. Z akt sprawy wynika, że skarżący w złożonym w sprawie wniosku o przyznanie płatności na rok [...] zgłosił do płatności działkę rolną B o powierzchni 15 ha wskazując jednoznacznie, że jest ona położna na działce ewidencyjnej nr [...]. Jednocześnie ani we wniosku, ani w załącznikach graficznych do niego, nie zgłosił działki ewidencyjnej nr [...]. Okoliczność ta w ocenie Sądu ma istotne znacznie w sprawie. Skoro bowiem skarżący wbrew, treści ww. przepisu § 5 pkt 3 rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r., nie wskazał w złożonym w sprawie wniosku o przyznanie płatności działki ewidencyjnej nr [...], która to według twierdzeń skarżącego była od lat użytkowana łącznie z działką ewidencyjną nr [...], to tym samym nie było żadnych podstaw do uwzględnienia w ramach przeprowadzonych pomiarów jej powierzchni (działki nr [...]). Działka rolna zgłoszona do płatności jest bowiem zawsze odnoszona do działki (działek) ewidencyjnej (ewidencyjnych) na której położony jest dany grunt rolny, w związku z czym rolnik deklarując działkę rolną zobligowany został przez ustawodawcę do wskazania we wniosku działki (działek) ewidencyjnej (ewidencyjnych), na której deklarowana jej działka rolna. Zatem skoro działka ewidencyjna, jako działka na której połażona jest działka rolna, nie zostanie wskazana we wniosku o płatności, to tym samym w pełni uzasadnionym w świetle treści ww. przepisów rozporządzenia MRIRW z dnia 11 marca 2009 r., jest zmierzenie powierzchni działki rolnej jedynie w obrębie działki ewidencyjnej, na której ta działka rolna została zgłoszona we wniosku. Tym samym należy stwierdzić, odnosząc powyższe do przedmiotu sprawy, że orzekające organy prawidłowo wyznaczyły i zmierzyły powierzchnię działki rolnej B jedynie w obrębie działki ewidencyjnej nr [...] oraz, że wbrew stanowisku skarżącego okoliczność użytkowania w ramach deklarowanych na działce rolnej B - 15 ha także działki ewidencyjnej nr [...], nie ma znaczenia w sprawie, wobec nie wskazania tej działki w złożonym w sprawie wniosku o przyznanie płatności na rok [...], ani nie uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Fakt ten bowiem (nie zgłoszenie działki ewid. nr [...]) obliguje do konstatacji, że skarżący nie ubiegał się o przyznanie płatności do działki ewidencyjnej nr [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika również, że na zmniejszenie powierzchni działki rolnej B, miała wpływ także okoliczność, stwierdzenia przez organy większej powierzchni jednej z działek rolnych deklarowanych do płatności na działce ewidencyjnej nr [...] przez współużytkownika tej działki J. S. tj. działki rolnej D (stwierdzono o 1,39 ha większą powierzchnię niż zgłoszona do dopłat). Podstawą do dokonanego rozgraniczenia były identyfikowane granice poszczególnych działek rolnych deklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...]. Wskazać należy, że dowody przestawione przez orzekające organy potwierdzają widoczną granicę pomiędzy gruntem rolnym użytkowanym przez skarżącego, a gruntem rolnym użytkowanym przez J. S., tj. w szczególności zdjęcie nr [...] wykonane w trakcie przeprowadzonej w [...] kontroli na miejscu wzdłuż widocznej linii podziału gruntów, wskazanej na załącznikach graficznych. Poprawność wykonanych pomiarów działki rolnej B potwierdza także ortofotomapa z [...]. W konsekwencji więc powierzchnia działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] wyniosła 13,53 ha, a nie jak określił to we wniosku skarżący 15 ha. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący kwestionując ustalenia organu co do wielkości działki rolnej B, nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu mogącego skutecznie podważyć te ustalanie. Dowodu takiego, jako mającego znaczenia dla określenia powierzchni działki rolnej B, nie mogły stanowić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, wypisy z Ksiąg Wieczystych czy też nakazy podatkowe z Urzędu Gminy. Bezprzedmiotowym było również przesłuchiwanie świadków na okoliczność użytkowania działki nr [...], gdyż kwestia ta nie była kwestionowania przez organy. Wymaga wskazania, że przepisy ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich nieco inaczej aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w Kodeksie postępowania administracyjnego statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich. Art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W przepisie art. 21 ust. 2 pkt 2 tej ustawy wskazuje się zaś, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Regulacja ta przesądza zatem, że ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa, i w konsekwencji od zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 kpa nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego "zebrania" i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy. W art. 21 ust. 2 pkt 2 obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego). Na organie nie ciąży więc obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. W postępowaniu w sprawie przedmiotowej płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z danego faktu wywodzi skutki prawne (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, publ. Lex nr 1148355; oraz z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1075/10, publ. Lex nr 1070205). Uwzględniając powyższe oraz przepis art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, wyraźnie stanowiący, iż to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, stwierdzić należy że to skarżący, podważając wiarygodność ortofotomapy i negując dane z niej wynikające, a także poddając w wątpliwość okoliczności uwidocznione na zdjęciach wykonane w trakcie przeprowadzonej kontroli na miejscu, zobligowany był przedstawić w tym zakresie wiarygodne dowody, albowiem to właśnie on z tych kwestionowanych okoliczności wywodzi skutki prawne. Skoro więc skarżący, wbrew obowiązkowi z art. 21 ust. 3 ww. ustawy, nie przedstawił takich dowodów, to tym samym nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że organy administracyjne nie uchybiły zasadom procedury uregulowanym w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a weryfikując wniosek skarżącego podjęły działania zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w oparciu o źródło dowodowe, którego mocy dowodowej skarżący w żaden sposób skutecznie nie podważył. W świetle powyższego wskazać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw do poddanie w wątpliwość poczynionych przez organy ustaleń co do powierzchni działki rolnej B kwalifikowanej do płatności ONW. Ustalenia te bowiem oparte zostały na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w postaci przedmiotowego wniosku, załączników graficznych, zdjęć wykonanych w toku kontroli na miejscu oraz ortofotomapy, i nie zostały podważone przez rolnika żadnym przekonywującym dowodem uzasadniającym postawienie tym ustaleniom zarzutu dowolności. Argumentacja rolnika kwestionująca poczynione ustalenia organów, nie poparta materiałem dowodowym, jest niewystarczająca do podważenia dowodów przedstawionych przez organy. W tym stanie rzeczy więc, nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł o jej oddaleniu.