II SA/Wr 860/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu boisk wraz z budynkami zaplecza i infrastrukturą techniczną I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej U. W. kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta Powiatu W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie S. zespołu boisk p.n. " MOJE BOISKO ORLIK 2012" wraz z budynkiem zaplecza i infrastrukturą techniczną, na działce nr 370 obręb S.. Organ I instancji w decyzji wskazał, że obszar oddziaływania obiektu (inwestycji) obejmuje działki : 370, 374, 373, 375/4, 645/2, 369, 368, 367, 771/1, 771/5 i 358. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła U. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżonej decyzji zarzuciła sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 370 i nr 368 poprzez zaniechanie przeprowadzenia bilansu terenu dla całej działki nr 370 a ograniczenie się wyłącznie do dokonania bilansu terenu w granicach opracowania i pominięcie istniejącej na działce dotychczasowej zabudowy (budynek starej szkoły) oraz realizowanej budowy (budynek nowej szkoły), co doprowadziło do naruszenia § 4 pkt 3c m.p.z.p. Zgodnie z § 4 pkt 3c m.p.z.p. możliwość zabudowy wynosi do 60% powierzchni działki budowlanej a pozostałe 40% należy zagospodarować zielenią urządzoną. Brak szczegółowego bilansu terenu spowodował, że skarżąca nie jest w stanie stwierdzić jaka powierzchnia działki nr 370 jest zabudowana. Jej zdaniem nie została zachowana proporcja wynikająca z m.p.z.p. Ponadto odwołanie zarzuca brak szczegółowej analizy oddziaływania nowo projektowanej inwestycji na środowisko oraz na działki sąsiednie a ograniczenie się jedynie do zaaprobowania stanowiska zawartego w projekcie budowlanym. Skarżąca podnosi również zarzut naruszenia jej prawa do brania udziału w toku postępowania i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. Rozpoznając odwołanie Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości akt sprawy wskazał, że planowana inwestycja obejmuje na terenie przyszkolnym istniejącej Szkoły Podstawowej w S. zagospodarowanie terenu dla zespołu boisk powstającego w ramach programu "Moje Boisko Orlik 2012" wraz z infrastrukturą techniczną. Planowany zespół sportowy zlokalizowano na terenie pełniącym obecnie funkcję sportowo-rekreacyjną, a funkcja ta nie ulegnie zmianie. Obecnie na tym terenie znajdują się przestarzałe boisko asfaltowe z zestawem bramek i podwójnym zestawem bramek do koszykówki, chodnik wokół boiska z kostki betonowej, wielofunkcyjny, utwardzony kostką betonową plac przed budynkiem szkoły, bieżnia ziemna, urządzenia zabawowe dla dzieci typu drabinki, huśtawki a także ławki, kosze na śmieci, kontener na śmieci oraz zieleń. Natomiast projekt budowlany obejmuje boisko do piłki nożnej o nawierzchni z trawy syntetycznej o wymiarach 62 m x 30 m (w miejscu obecnego boiska asfaltowego), boisko wielofunkcyjne do koszykówki i siatkówki o wymiarach 32,10 m x 19,10 m z nawierzchnią syntetyczną, poliuretanową, przepuszczalną w kolorze ceglastoczerwonym, kontenerowy budynek zaplecza sanitarno-szatniowego, ogrodzenie boisk (wysokość 4 m) wraz z bramkami i furtkami, piłkołapy wzdłuż krótszych boków boiska do piłki nożnej (wysokość 6 m), odwodnienie terenu wraz z wpięciem do kanalizacji deszczowej, zewnętrzna instalacja wodociągowa i sanitarna, oświetlenie terenu wraz z wewnętrznymi liniami zasilającymi, place wielofunkcyjne i utwardzony dojazd interwencyjny do boisk, trawniki i nasadzenia zieleni oraz elementy małej architektury – ławki i kosze na śmieci. Funkcja terenu objętego inwestycją nie ulegnie zmianie, a po realizacji inwestycji teren ten nadal będzie pełnił funkcję sportowo-rekreacyjną. Planowana inwestycja potencjalnie zmniejszy uciążliwości dla terenów sąsiednich, bowiem boiska typu Orlik służyć będą uczniom w czasie godzin pracy szkoły (od godz. 8,00 do 17,00) a w godzinach popołudniowych - jak dotychczas – mieszkańcom S., z tą różnicą, że obiekt będzie kontrolowany przez animatora sportu w godzinach 17,00-21,00. Po godzinie 21,00 obiekt będzie zamknięty. Projektant stwierdził, że nie będzie negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji, ze względu na ww. warunki funkcjonowania Orlika, jak również dlatego, że są to boiska bez trybun, czy innych miejsc do gromadzenia się licznych grup powodujących uciążliwe hałasy np. kibiców. W tak kształtującym się stanie faktycznym organ odwoławczy dokonał analizy odwołania, pod kątem wyjaśnienia, czy odwołująca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W wyniku ustaleń organ II instancji stwierdził, że U. W. nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Natomiast organ ten, po wydaniu kwestionowanej decyzji, która nie miała jeszcze waloru ostateczności, postanowieniem z dnia [...] r. rozszerzył krąg stron "poprzez przyznanie" U. W. przymiotu strony, nie uzasadniają swojego stanowiska w tej kwestii, a następnie przesłał wydaną decyzję wraz z wydanym postanowieniem. Wojewoda D. wskazał, że samo doręczenie decyzji nie kreuje jednostki na stronę postępowania administracyjnego, bowiem o tym przymiocie decydują kryteria wskazane w art. 28 Prawa budowlanego. Status strony wynika bowiem z treści prawa materialnego, a nie z faktu uznania przez organ administracji. Należąca do odwołującej działka nr 368 posiada powierzchnię 3 319 m2, przy czym z terenem inwestycji graniczy jej część (o powierzchni 2 127 m2), która opisana jest w ewidencji gruntów symbolem S-RIIIb (użytek rolny – sady o klasie gleboznawczej gruntu Iii). Pozostała część działki nr 368 o pow. 1 192 m2, oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem B, styka się z ulicą F. i na tej części zlokalizowany jest budynek mieszkalny odwołującej. Budynek ten oddalony jest od granic terenu inwestycji na odległość 75 m. Ponadto na części budowlanej działki usytuowany jest budynek gospodarczy, który oddalony jest na odległość ok. 60 m od granic terenu szkolnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) regulują kwestię odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§12), czy kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych (§13). Planowany budynek kontenerowy oddalony będzie od granicy z działką odwołującej się na odległość ok. 40 m, co tym samym powoduje, że jego lokalizacja nie będzie powodowała potencjalnych ograniczeń w zagospodarowaniu jej działki. W rozpatrywanej sprawie jedyną uciążliwością jest potencjalny hałas, który może ewentualnie oddziaływać na nieruchomość odwołującej. Planowana inwestycja, z uwagi na potencjalny hałas, nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowy zespół boisk szkolnych nie będzie posiadał systemu nagłośnienia, który jest jednym z istotnych czynników warunkujących skalę i zasięg oddziaływania tego źródła hałasu w czasie meczów. Obiekt nie będzie też posiadał widowni, która mogłaby stanowić źródło ponadnormatywnego hałasu. Boisko do piłki nożnej wykonane będzie z trawy syntetycznej, a boisko wielofunkcyjne wykonane będzie z o nawierzchni poliuretowo-kauczukowej, co stanowić będzie tzw. powierzchnie "miękkie" i przepuszczalne dla wody. Powierzchnie te wpływają korzystnie na tłumienie, poprzez łagodzenie potencjalnego hałasu, zatem poprawi to warunki akustyczne na boisku szkolnym. Projekt wskazywał, że sposób użytkowania boisk sportowych typu Orlik, nie spowoduje hałasu o natężeniu ciągłym, powyżej maksymalnych progów określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tj. w porze dziennej 50 dB, a w porze nocnej 40 dB. Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy dodał, że przepisy prawa nie regulują oddziaływań wynikających z zamontowania lamp w celu oświetlenia terenu. Organ stwierdził zatem, że dokonana analiza wykazała, że projektowane zamierzenie budowlane nie będzie niosło ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości odwołującej. W zaistniałej sytuacji U. W. nie posiada przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę opisanej inwestycji. W związku z wniesieniem odwołania przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego, wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody D. pełnomocnik U. W. zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że działka nr 368 nie znajduje się w obszarze oddziaływania zespołu boisk "Moje Orliki 2012", a w konsekwencji uznaniu, że U. W. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu; 2) naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 6, 7, 8, 10, 15, 77, 78 i 136 k.p.a. polegające na odmowie przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności na zaniechaniu przeprowadzenia bilansu terenu dla całej działki nr 370 w kontekście wielkości dopuszczalnej zabudowy na przedmiotowej działce stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zaniechaniu badania natężenia hałasu powstałego w trakcie użytkowania boisk sportowych typu Orlik. Z uwagi na wymienione zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącej kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych –Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do przepisu art. 134 p.p.s.a nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że przepis ten pozwala na wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od zarzutów skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Podkreślić należy, że celem postępowania administracyjnego jest przede wszystkim załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (art. 104 § 2 k.p.a.), natomiast umorzenie postępowania stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez merytorycznego rozstrzygnięcia. Przedmiotem decyzji poddanej kontroli Sądu było umorzenie postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Gminie S. dla inwestycji p.n. "Moje boisko Orlik 2012". Kluczową zatem kwestią jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organ odwoławczy miał dostateczną podstawę do wydania objętej skargą decyzji z dnia [...] r. [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Tak więc obowiązkiem organu odwoławczego przed podjęciem postępowania w celu merytorycznego, ponownego rozpatrzenia sprawy jest sprawdzenie w pierwszej kolejności, czy odwołanie złożył podmiot któremu przysługuje przymiot strony i czy odwołanie wniesione zostało w terminie określonym w art. 129 k.p.a. W przypadku jeśli odwołanie wniosła osoba która nie ma przymiotu strony, organ odwoławczy zobowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponieważ przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mając na uwadze treść art. 105 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 25 października 1988 r., SA/Po 495/88). W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wyd. BECK, Warszawa 2006, str. 489). W rozpoznawanej sprawie brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia , iż wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania skutkująca możliwością umorzenia postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, z uwagi na przesłanki podmiotowe - tj. z uwagi na to, że odwołanie nie pochodzi od strony, organ odwoławczy stwierdził mianowicie brak naruszenia interesu prawnego skarżącej U. W. poprzez wydanie pozwolenia na realizację spornej inwestycji. W badanej sprawie jest istotne i niewątpliwe, że działka nr 368 będąca własnością skarżącej graniczy bezpośrednio z działką nr 370 podlegającą spornemu zainwestowaniu. W decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. obszar oddziaływania obiektu(-ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane określony został poprzez wskazanie następujących nieruchomości: 370, 374, 373, 375/4, 645/2, 369, 368, 367, 771/1, 771/5 i 358 (podkreślenie sądu). Co prawda organ I instancji nie uzasadnił, czym kierował się określając obszar oddziaływania inwestycji, niemniej jednak analizując przesłane na etapie postępowania sądowego przez Wojewodę D. (na wezwanie sądu) wyrysy i wypisy z ewidencji gruntów i budynków dotyczące terenu inwestycji i najbliższego jej otoczenia, Sąd mógł stwierdzić, że wszystkie wymienione w decyzji Starosty działki geodezyjne graniczą bezpośrednio z terenem obejmującym tą część działki nr 370, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Tak też w aktach sprawy zaznaczone zostały niejako "na roboczo" na wydruku "Moduł ogólny" wszystkie wymienione następnie w decyzji pierwszoinstancyjnej działki objęte zakresem oddziaływania inwestycji. Egzemplarz tego wydruku (Modułu ogólnego) został wpięty w teczkę projektu budowlanego, można zatem domyślać się jedynie, że sugestie dla organu co do określenia obszaru oddziaływania obiektu załączył projektant przygotowujący projekt budowlany, co następnie znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji. Potwierdza to również analiza rysunków projektu, na których zaznaczono grubą linią przerywaną - jak można wnioskować - teren oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż granice opracowania zaznaczono linią przerywaną cienką i ten obszar jako mniejszy ogranicza się tylko do terenu inwestycji. Z projektu wynika, że zakres opracowania obejmuje północno-wschodni fragment wydłużonej działki nr 370 terenu Szkoły Podstawowej w S. Jest to teren ograniczony budynkiem szkoły i sąsiednimi działkami z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną. O wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie organ I instancji zawiadomił, na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., wszystkich właścicieli nieruchomości przylegających bezpośrednio do zaplanowanej i zaprojektowanej inwestycji, za wyjątkiem U. W.. Pouczył również o treści art. 10 k.p.a. Już po wydaniu decyzji Starosta stwierdził, że nie zawiadomił U. W. jako strony postępowania o wszczęciu postępowania w tej sprawie i wydaniu decyzji, wobec czego postanowieniem z dnia [...]r., poinformował skarżącą o tym fakcie i oświadczył, że decyzja nie jest jeszcze ostateczna. Następnie doręczył również U. W. wydaną decyzję i postanowienie ją prostujące. Kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje art. 28 ust. 2 ustawy -Prawo budowlane, który stanowi, że stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu z zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do innych regulacji, mających zastosowanie ze względu na rodzaj i charakter obiektu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy pomijając całkowicie ustalenia organu I instancji co do zakresu obszaru oddziaływania obiektu, przeszedł wprost do analizy oddziaływania inwestycji na działkę skarżącej i oceny interesu prawnego skarżącej, stwierdzając że U. W. taki interes nie przysługuje, a jednocześnie nie wykluczając z sentencji zaskarżonej decyzji zapisu dotyczącego działki nr 368, z którego wynika, że nieruchomość ta znajduje się nadal w obszarze oddziaływania kompleksu Orlik. Wobec tego organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze jest niekonsekwentny, gdyż prowadząc postępowanie odwoławcze nie mógł, zdaniem Sądu, poczynić ustaleń w zakresie interesu prawnego odwołującej bez uprzedniego prawidłowego określenia obszaru oddziaływania obiektu (inwestycji) i wskazaniu w oparciu o jakie konkretnie przepisy dokonał tych ustaleń. Brak ustaleń przez Wojewodę D. co do określenia obszaru oddziaływania inwestycji, spowodowało, że np. właściciele sąsiednich nieruchomości, tj. działki nr 369 ( położonej identycznie jak działka skarżącej w stosunku do działki nr 370) i działki nr 367 (bezpośrednio nie graniczącej z działką nr 370) nadal traktowani są przez organy jako strony postępowania, choćby poprzez zamieszczenie ich w rozdzielniku decyzji drugoinstancyjnej. Prawidłowe określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich (w tym skarżącej) w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, z uwzględnieniem treści nakazów o zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Do przepisów odrębnych należy zaliczyć nie tylko przepisy techniczno-budowlane, czy dotyczące dopuszczalnych norm hałasu, ale także np. ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki lub ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej (choćby np. dotyczące hałasu), to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowanie są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Należy zatem zaznaczyć, że przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, lecz jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok NSA z 9 października 2007, II OSK 1321/06). Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tej działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Zatem należy stwierdzić, że organ odwoławczy oceniając odległości od istniejącej zabudowy na działce skarżącej i podlegającej zainwestowaniu oraz sprawdzający dopuszczalne normy hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej stwierdził niejako tym samym, że określone przepisy prawa choćby w zakresie hałasu mają wpływ na sposób ograniczający zabudowę działki nr 370. Oznacza to, że U. W. ma przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla zespołu boisk "MOJE BOISKO ORLIK 2012" wraz z budynkiem zaplecza i infrastrukturą techniczną, bowiem ma prawo uczestniczyć w takim postępowaniu i kontrolować, czy pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego nastąpi z poszanowaniem prawa i nie naruszy jej interesu prawnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy uwzględni uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku a ponadto zwróci uwagę w szczególności na treść art. 35 ust. pkt 1 Prawa budowlanego, który wyraźnie wskazuje, że organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś z wpisami prowadzonymi w ewidencji gruntów i budynków, jak to uczynił nieprawidłowo w niniejszej sprawie. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, jakie zapisy i przeznaczenie odnośnie działki nr 368 znajduje się w m.p.z.p. Wobec wskazanych naruszeń prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) i naruszeń procedury administracyjnej (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.) w zakresie niesłusznego umorzenia postępowania w powodu jego bezprzedmiotowości, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o treść art. 200 tej ustawy.