V SA/Wa 3033/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi F. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych Oddala skargę Na podstawie tytułów wykonwaczych nr od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. wszczął wobec D. S.A. (obecnie F. S.A.) postępowanie egzekucyjne w administracji. W wyniku czynności podjętych w trakcie postępowania powstały koszty egzekucyjne w łącznej kwocie [...] zł. Dnia [...] grudnia 2004 r. Dyrektor ZUS [...] Oddział w W. wydał promesę nr [...], w której wskazał, iż jako organ egzekucyjny umorzy F.S.A. należne koszty egzekucyjne, pod warunkiem, że inwestor strategiczny będzie warunkował wejście do Spółki od umorzenia tych należności. Następnie dnia [...] grudnia 2006 r. Komisja Wspólnot Europejskich decyzją nr [...] w sprawie pomocy państwa nr [...], którą Polska zamierza wdrożyć na rzecz F. S.A. wyraziła zgodę na pomoc publiczną zaproponowaną przez państwo Polskie na rzecz F. Pomoc ta miała m.in. polegać na umorzeniu należności publicznoprawnych, w tym także od ZUS na łączną kwotę [...] zł., co stanowi równowartość należnych kosztów egzekucyjnych. Wartość ta została ujęta w tabeli nr 4 stanowiącej integralną część ww. decyzji Komisji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. F. S.A., wniosła do Dyrektora [...] Oddziału ZUS w W. wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie o umorzenie kosztów egzekucyjnych pozostaje w związku z planem restrukturyzacyjnym Spółki pozytywnie zaopiniowanym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w którym przewidziane zostało umorzenie kosztów egzekucyjnych. W dalszej części wskazano, iż wydanie decyzji o umorzeniu kosztów egzekucyjnych jest uwarunkowane od pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej, która została wydana [...] grudnia 2006 r. W oparciu o powyższą decyzję oraz art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wskazano, iż ww. decyzja wiąże w całości strony do których jest kierowana. Stąd wnoszący uznał, iż żądanie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest zasadne. Po rozpoznaniu wniosku strony, Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. odmówił umorzenia przedmiotowych kosztów egzekucyjnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ egzekucyjny wskazał, iż koszty egzekucyjne mogą zostać umorzone w oparciu o zasady określone w art. 64e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor [...] Oddziału ZUS nie podzielił przy tym argumentacji strony, iż umorzenie przedmiotowych kosztów winno nastąpić wyłącznie w oparciu o udzieloną promesę z 2004 r. oraz decyzję Komisji Europejskiej. W ocenie organu, przedmiotem decyzji Komisji była wyłącznie ocena udzielonej lub planowanej pomocy, przeprowadzona na zasadach art. 88 TWE, czyli mająca na celu ustalenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Na skutek wniesionego przez stronę zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału ZUS w W. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że organ egzekucyjny nie przeprowadził wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz nie zgromadził materiału dowodowego do stwierdzenia, iż nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że nie rozważono korelacji istniejącej pomiędzy planem restrukturyzacji F. S.A. i decyzją Komisji Europejskiej dopuszczającej udzielenie pomocy publicznej zgodnie z przedstawionym planem restrukturyzacji, a przesłankami umorzenia kosztów egzekucyjnych ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wskazanej w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. (tj. jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. odmówił F. S.A, umorzenia powstałych kosztów egzekucyjnych nie znajdując przesłanek określonych w art. 64e § 2 u.p.e.a., stanowiących podstawę do uwzględnienia wniesionego wniosku. W uzasadnieniu wskazał, iż w świetle dokonanej analizy akt sprawy i po ocenie sytuacji finansowej Spółki ustalono, iż obecnie znajduje się ona w trudnej sytuacji finansowej, jest jednak w posiadaniu majątku, którego wartość znacznie przekracza kwotę należnych zobowiązań. Ponadto nie można uznać, iż za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, który winien być oceniany z uwzględnieniem zasadności obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał ww. postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek z art. 64e §1 i §2 u.p.e.a. nie obliguje organu egzekucyjnego do umorzenia kosztów egzekucyjnych z urzędu a jedynie daje mu uprawnienia do odstąpienia od ich dochodzenia od zobowiązanego w części lub w całości. Organ odwoławczy stwierdził też, że za nadrzędną przesłankę dla interesu publicznego należy uznać konieczność przymusowego ściągnięcia zaległości składkowych. Uznano, iż w interesie publicznym jest, aby koszty egzekucyjne powstałe na skutek braku płatności należnych zobowiązań, zostały poniesione przez dłużnika, a nie przez społeczeństwo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F.S.A. w W. wniosła o uchylenie ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora [...] Oddziału ZUS. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., naruszenie art. 1 i 2 ust. 1 Decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie pomocy państwa [...], która Polska zamierza wdrożyć na rzecz F. S.A. (była D. S.A.) oraz art. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie wynikającej z tego przepisu Konstytucji zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 64e § 2 pkt 1, 2 i 3 u.p.e.a. przez błędną wykładnię i niezastosowanie wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011r. sygn.akt V SA/Wa 1338/10 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Sąd przychylił się do twierdzeń Strony w zakresie nie rozważenia wystąpienia przesłanki ważnego interesu publicznego w odniesieniu do promesy i decyzji Komisji Europejskiej i tym samym całkowitą zmianę stanowiska wyrażonego w postanowieniu z dnia [...] maja 2009r. Sąd wyjaśnił jednocześnie, iż nie stwierdza, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych w tej konkretnej sprawie przemawia interes publiczny, a wskazuje jedynie, że przesłanka ta musi być rozważona z odniesieniem się do okoliczności, które strona wskazuje jako uzasadniające wystąpienie tego interesu. Rozważenia tych okoliczności nie może zastąpić zawarte w uzasadnieniu postanowienia stwierdzenie, że nadrzędną przesłanką interesu publicznego jest konieczności przymusowego ściągnięcia zaległości składkowych, które w znaczny sposób zasilają fundusze Dyrektora Oddziału ZUS. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 1 i 2 ust 1 Decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia [...].12.2006r., z uwagi na fakt, że decyzja ta potwierdza, iż pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem, ale nie stanowi samoistnej podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z dnia [...] października 2009r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddziału w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] odmówił F. S.A. umorzenia powstałych kosztów egzekucyjnych nie znajdując przesłanek określonych w art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiących podstawę do uwzględnienia wniesionego wniosku. Uzasadnienie swojego stanowiska oparł na wyjaśnieniach przekazanych przez F. S.A. pismem z dnia [...].10.2011r., oraz analizie bilansów oraz rachunku strat i zysków za lata 2009 i 2010. Organ stwierdził, że sytuacja finansowa Spółki jest trudna i stan ten od kilku lat nie ulega zmianie, jednakże fakt posiadania przez Spółkę majątku o znacznej wartości świadczy o możliwości uregulowania tych należności bez uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Ponadto, zdaniem organu, nie znajduje uzasadnienia najbardziej istotna przesłanka umorzenia kosztów tj. przesłanka ważnego interesu publicznego, rozpatrywana w kontekście utrzymania zatrudnienia w sytuacji zagrożenia bytu przedsiębiorstwa. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie będzie konieczności wdrażania nowego postępowania egzekucyjnego, zatem ściągnięcie tylko tych kosztów egzekucyjnych nie spowoduje powstania niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona, działając przez swojego pełnomocnika, wniosła zażalenie zarzucając naruszenie art. 64e § 2 pkt 1-3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 6, 7, 8, 9 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 18, a także art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, wynikającej z art. 2 Konstytucji R.P. Zdaniem pełnomocnika, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje na wyraz samowoli i arbitralności organu. Dyrektor ZUS skupia się wyłącznie na poszukiwaniu argumentacji negatywnej, a nie bierze pod uwagę oceny prawnej zawartej w wyroku WSA z dnia 19 stycznia 2011r., która powinna stanowić punkt wyjścia w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonych postanowień, w tym rozumienia przesłanki określonej w art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. Podkreślono, że do standardów demokratycznego państwa prawnego należy przestrzeganie wcześniejszych przyrzeczeń, w niniejszej sprawie promesy Dyrektora ZUS, jak i respektowanie zobowiązań Rządu RP wykazanych w decyzji Komisji UE. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia i argumentów w nim zawartych postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012r. oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z dnia [...] lutego 2012r., zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 64e §2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie nie zachodziła przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych w postaci ważnego interesu publicznego, pomimo że interes ten przejawiał się m.in. w obowiązku realizacji przez państwo oraz jego organy wcześniej zaciągniętych zobowiązań; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez błędną interpretację i niezastosowanie, polegające na niespełnieniu danego przez Dyrektora ZUS przyrzeczenia umorzenia kosztów egzekucyjnych, chociaż Skarżąca podjęła konkretne działania w zaufaniu do tego, że w przyszłości uzyska rozstrzygnięcie, do wydania którego zobowiązał się Dyrektor ZUS, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez błędną interpretację i niezastosowanie, polegające na odmiennej ocenie tego samego stanu faktycznego przed wydaniem promesy i w trakcie niniejszego postępowania, chociaż w obu przypadkach organ miał dostęp i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i ze wszystkimi okolicznościami sprawy, a okoliczności te nie uległy zmianie, - art. 9, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez błędną interpretację, a w rezultacie niezastosowanie polegające na braku uzasadnienia co do przyczyn zmiany przez organy egzekucyjne stanowiska w sprawie, w szczególności niewskazaniu przez organy egzekucyjne, które okoliczności stanu faktycznego uległy zmianie (i w jakim zakresie), tak że spowodowały odmienną ich ocenę w sprawie, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), poprzez niezastosowanie polegające na niezastosowaniu się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011r. sygn. akt V SA./Wa 1338/10. Rozwijając motywy skargi Skarżąca podkreśliła, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uwzględnił w całości stanu faktycznego sprawy i nie zestawił go z wartością wspólną dla całego społeczeństwa - a mającą w tej sprawie szczególne znaczenie - zasadą zaufania do organów władzy publicznej. Podtrzymała swoje stanowisko wyrażone we wniosku w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych, jak i zażaleniach wniesionych na postanowienia odmawiające ich umorzenia, że udzielając promesy i notyfikując plan restrukturyzacji Rzeczpospolita Polska (reprezentowana w tym zakresie przez Dyrektora ZUS) zobowiązała się zrealizować pomoc publiczną wyszczególnioną w tym planie w pełnym zakresie. Wskazała, że odmowa przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. realizacji części założonej pomocy państwa utrudnia działania Skarżącej w zakresie utrzymania działalności i poziomu zatrudnienia, co było i jest priorytetem dla Skarżącej. Zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. rozbieżność w ocenie sytuacji finansowej Skarżącej. Ponadto Skarżąca szczegółowo przedstawiła wywody na temat skutków prawnych wydanej promesy, która jej zdaniem nieodłącznie w orzecznictwie wiązana jest z realizacją zasady zaufania obywatela do państwa. Podkreśliła, że na pogorszenie sytuacji finansowej i obniżenie zatrudnienia, mogła mieć również wpływ odmowa udzielenia obiecanej przez państwo pomocy, czego nie dostrzega Dyrektor Izby Skarbowej w W. czyniąc zarzut Skarżącej, iż rzekomo nie wykonuje planu restrukturyzacji w zakresie zatrudnienia. Wskazała, że obowiązek wykonania planu restrukturyzacji ciąży również na organach administracji w zakresie udzielenia pomocy publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Na wstępie rozważań odnieść się należy do dyspozycji zawartych w art. 153 p.p.s.a., które stanowią, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dokonana w niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn.akt V SA/Wa 1338/10, przesądzają o kierunku rozstrzygnięcia skargi strony skarżącej. Należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając po raz pierwszy skargę F. S.A., we wskazaniach co do dalszego postępowania nakazał organowi rozważenie, czy za wydaniem pozytywnej dla strony decyzji przemawia ważny interes publiczny oceniany w kontekście zobowiązań wynikających z udzielonej wcześniej promesy oraz z decyzji Komisji WE uznającej tą pomoc za zgodną z przepisami wspólnego rynku. Sąd zwrócił także uwagę, że organ nie zauważył, że zgodnie z wytycznymi wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004r.) Państwo członkowskie zgłaszając Komisji plan restrukturyzacji, zobowiązuje się do jego realizacji. Ponadto Państwo Członkowskie musi przedstawiać Komisji sprawozdania, iż plan restrukturyzacji jest właściwie wdrażany. W przypadku pomocy udzielanej większym przedsiębiorstwom pierwsze takie sprawozdanie musi być zwykle przedłożone Komisji nie później niż w sześć miesięcy po zatwierdzeniu pomocy. Kolejne sprawozdania muszą być wysyłane Komisji co najmniej raz w roku, aż do momentu, kiedy cele planu restrukturyzacji będą mogły być uznane za osiągnięte. Sąd podkreślił ponadto, że Dyrektor Izby Skarbowej nie zwrócił uwagi na to, czy w niniejszej sprawie pomoc publiczna w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych miałaby służyć celom określonym w planie restrukturyzacyjnym pozytywnie zaopiniowanym przez Prezesa UOKiK, czyli m.in. utrzymaniu zatrudnienia w sytuacji zagrożenia bytu przedsiębiorstwa. Organ powinien rozważyć, czy realizacja celów restrukturyzacji jest zgodna z interesem publicznym. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w rozpoznawanej sprawie, organ wywiązał się z powyższych wskazań w sposób należyty, czemu dał wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na podstawie materiału dowodowego, w szczególności informacji przekazanych przez Stronę pismem z dnia [...].10.2011r. łącznie z załącznikami w postaci sprawozdań finansowych Spółki za 2009 i 2010 rok oraz informacji przekazanej pismem z dnia [...].02.2009r. nr [...] przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów do Komisji Europejskiej w zakresie realizacji Programu restrukturyzacji F. S.A. w latach 2007-2008 ustalono, że nowy inwestor do Spółki został wprowadzony na podstawie umowy sprzedaży Akcji F. S.A. z dnia [...] czerwca 2005r. między Skarbem Państwa Rzeczpospolitej Polskiej jako sprzedającym i Z." z siedzibą w Z. na U. kupującym. Proces restrukturyzacji finansowej został zapoczątkowany podpisaniem w dniu [...] września 2003r. Porozumienia między bankami, głównymi akcjonariuszami oraz Spółką. Na jego mocy nastąpiła konwersja wierzytelności na akcje. Spółka zawarła układ z wierzycielami niezabezpieczonymi, w którym przewidziano umorzenie 79.4 % zobowiązań oraz spłatę pozostałej części w ratach. Do końca 2007r. Spółka spłaciła wszystkie wymagane wierzytelności układowe z wyjątkiem wierzytelności do U., których terminy spłaty zostały przesunięte. Postanowieniem z dnia [...].04.2004r. Zakład wyraził zgodę na spłatę kosztów w układzie ratalnym oraz, że organ egzekucyjny nie podjął jeszcze ostatecznych kroków w celu ich wyegzekwowania. W świetle powyższego stwierdzono, że środki pomocowe zostały już częściowo wdrożone. Sąd podziela również stanowisko organu, iż plan restrukturyzacji Spółki w zakresie utrzymania zatrudnienia nie został zrealizowany. Powyższe wynika bowiem z informacji przekazanych pismem z dnia [...].02.2009r. przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów do Komisji Europejskiej. W informacji tej wskazano, że w planie restrukturyzacji przewidywano, iż do realizacji przyjętych założeń produkcyjnych i organizacyjnych niezbędne miało być zatrudnienie na średnim poziomie – [...] osób. Zatrudnienie w latach 2007 i 2008 niewiele odbiegało od założeń przewidzianych w tym planie, bowiem w 2007r. Spółka zatrudniała – [...] osób, zaś w 2008r. – [...] osób. Większy niż zakładano poziom zatrudnienia wynikał z innej technologii oraz większego niż zakładano stopnia realizacji zadań produkcyjnych i nie miał wpływu na sytuację finansową Spółki. Jednak z uwagi na kryzys światowy od 2009r. nastąpiły zwolnienia grupowe pracowników. Liczba zatrudnionych osób drastycznie zmalała i jak wynika z deklaracji złożonej przez płatnika wg stanu na 01.2012r., wynosiła już tylko [...] osób. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że nieutrzymanie stanu zatrudnienia godzi w szeroko pojęty interes publiczny. Zwolnienia niewątpliwie mają wpływ na wzrost bezrobocia w kraju, a co za tym idzie do utraty przez zwolnionych pracowników poczucia bezpieczeństwa. Zauważono, że gospodarka poniosła straty z tytułu niższych wpływów do budżetu oraz poniesionych kosztach społecznych związanych z podjętymi działaniami mającymi na celu pomoc pracownikom objętych zwolnieniami grupowymi w znalezieniu nowej pracy, zdobyciu nowych kwalifikacji, a także w rozpoczęciu własnej działalności gospodarczej. Ponadto na podstawie Bilansu oraz Rachunku zysków i strat za 2009r. i 2010r. ustalono, że trwający od 2008r. kryzys finansowy miał znaczący wpływ na spadek sprzedaży nowych samochodów i spowodował, że strata ze sprzedaży w 2010r. wyniosła [...] zł. W oparciu o ustalony za 2009 i 2010 rok wskaźniki rentowności majątku (ROA) (- 11,75%) i (- 7,12%) oraz wskaźnik rentowności kapitału (ROE) (- 26,29%) oraz (- 7,46%) stwierdzono, że Spółka nie pomnaża własnych środków, a przedsiębiorstwo stało się nierentowne, co daje brak jakichkolwiek gwarancji na wznowienie przez F. S.A. działalności produkcyjnej, a tym samym istnieje również brak gwarancji na zwiększenie zatrudnienia do poziomu sprzed kilku lat. Wykazano, że umorzenie kosztów egzekucyjnych nie zmieni zasadniczo trudnej sytuacji finansowej, bowiem dochodzone w sprawie koszty egzekucyjne stanowią jedynie część ciążących na skarżącej spółce zobowiązań finansowych. Z uwagi na powyższe zasadnie wyjaśniono Spółce, że niewątpliwie w interesie publicznym leży prawidłowe funkcjonowanie Skarżącej, lecz również w szeroko rozumianym interesie publicznym leżą działania mające na celu ochronę interesów finansowych Państwa. Reasumując zarzut niezastosowania się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011r. sygn. akt V SA/Wa 1338/10, w zakresie uznania, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia "ważny interes publiczny" należy uznać za chybiony. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w w/w wyroku Sąd nie stwierdził, iż za umorzeniem kosztów egzekucyjnych w tej konkretnej sprawie przemawia interes publiczny a wskazał jedynie, że przesłanka ta musi być rozważona z odniesieniem do okoliczności, które Strona wskazuje jako uzasadniające wystąpienie tego interesu. Organ rozważył powyższą przesłankę, dokonał stosownych ustaleń prowadzących do zajęcia stanowiska w tej konkretnej sprawie, nie naruszając przy tym obowiązujących przepisów prawa. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. dokonał wnikliwej oceny podniesionych przez pełnomocnika Spółki argumentów i udzielił szczegółowych wyjaśnień z jakich powodów uznał, iż brak jest przesłanek do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Trafnie również wskazano, że wydana promesa, jak i decyzja KE, same w sobie nie stanowią samoistnej przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Również pozostałe zarzuty podniesione w skardze w szczególności dotyczące zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady prawdy obiektywnej, zaufania, udzielania informacji i przekonywania są niezasadne. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniły bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.