II OZ 452/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 259/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K.K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, iż we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że uzyskuje dochód w kwocie 1307,07 zł z tytułu świadczenia emerytalnego, jest właścicielką domu o pow. 85,67 m² oraz 2,1473 ha lasu. Ponadto posiada lokatę w wysokości 5120 zł. Jej wydatki kształtują się na poziomie 896 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż sytuacja majątkowa i życiowa skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowiłoby przesłankę przyznania jej prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a. Skarżąca uzyskuje stały dochód, a ponadto posiada środki zgromadzone na lokacie, co – w ocenie Sądu I instancji – wskazuje na to, iż jest ona w stanie samodzielnie pokryć koszty niniejszego postępowania. Zażalenie na to postanowienie wniosła K.K., podnosząc iż nie jest w stanie ponieść kosztów opłat sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Skarżąca podkreśliła, iż nie może pozwolić sobie na zrezygnowanie z któregokolwiek z ponoszonych przez nią wydatków, a ponadto że jest osobą chorą, co pociąga za sobą koszty związane z leczeniem. Skarżąca odwołała się także do szeregu okoliczności związanych z postępowaniem, które toczyło się w sprawie przed organami administracji. Do zażalenia dołączyła m.in. dokumenty z PKP Bank Polski, z których wynika, że zlikwidowała lokatę na kwotę 5329,46zł, suma ta została skarżącej wypłacona 10.05.2013r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane w postępowaniu sądowoadministracyjnym osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co wynika z treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż K.K. nie wykazała, aby spełniała przesłanki przyznania jej prawa pomocy w takim właśnie zakresie. Stanowisko to uznać trzeba za zasadne. Zauważyć należy bowiem, iż instytucja zwolnienia od kosztów ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są jakichkolwiek środków do życia, lub środki te są tak bardzo ograniczone, iż wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca jako osoba samotna, otrzymująca stały, miesięczny dochód z tytułu świadczenia emerytalnego nie może zostać uznana za osobę, wobec której istnieje możliwość zastosowania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżąca oprócz stałego, miesięcznego dochodu posiada także środki finansowe w kwocie 5329,46 zł. Do dnia 10 maja 2013r. pozostawały na lokacie bankowej. Jak wynika z załączonego do zażalenia wyciągu bankowego, lokata ta została jednak zlikwidowana w tym dniu przez K.K., zgromadzone środki zostały jej w całości wypłacone. Skarżąca nie poinformowała, by środki te wydała, a jeśli tak to na jaki cel zostały przeznaczone. Nie sposób więc w świetle złożonego przez nią oświadczenia przyjąć, aby pieniędzy tych nie mogła przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.