I OZ 809/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 164/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego krajowego prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w przedmiocie odmowy wydania polskiego krajowego prawa jazdy, jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"). Pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że z przyczyn od niego niezależnych tj. z powodu choroby doszło do jednodniowego uchybienia terminu do wniesienia skargi. Podał, że od początku roku boryka się z grypą i początkowo leczył się we własnym zakresie oraz korzystał z prywatnych wizyt lekarskich. Natomiast w dniu 14 kwietnia 2013 r. jego stan zdrowia znacznie się pogorszył, wobec czego zmuszony był skorzystać z porady lekarskiej udzielonej ambulatoryjnie w szpitalu. Dodał, że nadal zmaga się z chorobą i korzysta z pomocy najbliższych przy sporządzaniu przedmiotowego wniosku. Do pisma załączono kserokopię zaświadczenia lekarskiego oraz kartę konsultacji ze szpitala. Zdaniem skarżącego te okoliczności przemawiają za brakiem winy w uchybieniu terminu i uzasadniają przywrócenie terminu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 164/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił R.G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji przytaczając treść art. 86 § 1 oraz art. 87 p.p.s.a. wskazał, iż według oświadczenia skarżącego o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się on w dniu 12 kwietnia 2013 r., kiedy to otrzymał postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2013 r. W ocenie Sądu I instancji złożony w dniu 19 kwietnia 2013 r. przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie. Sąd I instancji wskazał, iż wraz z wnioskiem strona dopełniła również czynności, której terminowi uchybiła, dołączając skargę. Sąd I instancji dokonując oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu wskazał, iż do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył dokumentację medyczną, z której wynika, że w dniu 14 kwietnia 2013 r. rozpoznano u niego ostre zapalenie gardła oraz zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych szyjnych a także, że z powodu choroby został zwolniony z zajęć na uczelni w dniach 17-19 kwietnia 2013 r. Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności te wystąpiły już po upływie terminu do wniesienia skargi, który biegł w okresie od 22 stycznia 2013 r. do 20 lutego 2013 r. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie przedłożył jednak żadnej dokumentacji dotyczącej okresu styczeń - luty 2013 r., mogącej stanowić potwierdzenie, że w tym czasie chorował na grypę z wysoką temperaturą. Ponadto, skarżący nie uprawdopodobnił także, że we wskazanym okresie nie mógł sporządzić ani wnieść skargi do Sądu w terminie jak również, że nie mógł w tym celu posłużyć się inną osobą, np. że mieszka sam, a najbliższa rodzina zamieszkuje daleko od niego. Sąd I instancji zaznaczył, że pogląd o konieczności istnienia ze względu na chorobę niemożności działania po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu i niewystarczalności w tym zakresie przedłożenia zaświadczenia lekarskiego znajduje szerokie potwierdzenie w orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych. Sąd I instancji wskazał, iż przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie wykazał, by dołożył wszelkich starań w celu przezwyciężenia zaistniałej przeszkody do wniesienia skargi do Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi warunek niezbędny dla przywrócenia terminu. Z powyższych względów, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R.G. wnosząc o jego zmianę, poprzez ustalenie, iż wnioskowany termin został mu przywrócony. Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu, który nie istniał w dacie wywiedzenia wniosku o przywrócenie terminu, a który potwierdza jego stan chorobowy natury nadzwyczajnej i wskazuje na zaistnienie okoliczności niezależnych od skarżącego będących przyczyną uchybienia terminu tj.: karty leczenia szpitalnego z dnia 26 kwietnia 2013 r. na okoliczność pozostawania przez dłuższy okres czasu w stanie chorobowym czego skutkiem było stwierdzenie ostrego zapalenia wątroby w przebiegu mononukleozy zakaźnej wymagającej dłuższej hospitalizacji. Zdaniem skarżącego stwierdzenie Sądu I instancji o niedołożeniu przez skarżącego należytej staranności, w celu przezwyciężenia przeszkody jest w świetle przedstawionej argumentacji nielogiczne i chybione. Skarżący podkreślił, że dotychczas był przekonany, iż zgodnie z pouczeniem Sądu prawidłowo ustalił termin do wniesienia skargi i w tym też terminie to uczynił. Skarżący podkreślił, iż jego choroba praktycznie trwała od początku roku, a diagnoza postawiona w końcowym etapie leczenia potwierdza jego argumentację. W przekonaniu skarżącego jedynie przyczyny od niego niezależne tj. stan chorobowy skutkujący obniżeniem zdolności prawidłowej oceny sytuacji doprowadziły do uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu (art. 86 § 1). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności wnosi się do sądu, w którym czynność ta miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oceniając wniosek o przywrócenie terminu miał podstawy by uznać, że strona nie wykazała, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazane zostały powody nieuwzględnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, tym samym nie każda choroba wyklucza możliwość dokonania określonej czynności procesowej. Z załączonej do zażalenia karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika jedynie, iż skarżący przebywał na oddziale chorób zakaźnych w dniach od 19 kwietnia2013 r. do dnia 26 kwietnia 2013r. Skarżący również w zażaleniu ogólnikowo powołał się na problemy zdrowotne mające trwać od początku roku 2013, nie przedstawiając jednakże żadnego zaświadczenia lekarskiego czy opinii lekarskiej potwierdzającej tę okoliczność. Tymczasem, aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w terminie na to przewidzianym. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego nie każda choroba jest przeszkodą do dokonywania określonej czynności procesowej. Za taką przeszkodę uznaje się z reguły nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Z tych też przyczyn nie można było uznać, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.