I OSK 1662/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.), Sędzia del. WSA Marian Wolanin, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2056/12 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od M. M. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2056/12, po rozpoznaniu skargi M. M., uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku M. M., odmówił stwierdzenia nieważności - w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. części działki ew. nr [...] z obrębu [...] - orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z [...] sierpnia 1951 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że poczynione ustalenia wskazują, że doszło do naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie ma charakteru rażącego, bowiem byli właściciele nie mogli korzystać z nieruchomości wobec jej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod kolej spowodowało, że organ dekretowy prawidłowo stwierdził, że korzystanie z przedmiotowego gruntu nie dało się pogodzić z jego przeznaczeniem wskazanym w planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, w ocenie organu nadzoru, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego. M. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...]" rej hip. [...], stanowiąca własność A. Ś., A. Ś., H. P., J. S., M. S., Z. S., S. L. i M. J. objęta została działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Orzeczeniem administracyjnym z [...] sierpnia 1951 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy odmówiło M. S., J. W. i innym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] i jednocześnie stwierdziło, że na podstawie art. 8 dekretu wszystkie budynki znajdujące się na przedmiotowym gruncie przechodzą na własność Skarbu Państwa. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że przyznanie prawa własności czasowej dotychczasowym właścicielom winno nastąpić jedynie w stosunku do osób lub instytucji, które mogą teren zagospodarować zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, względnie mogą zachować lub nowowzniesione budynki należycie konserwować i administrować. Istniejący na gruncie budynek wymaga w dalszym ciągu ustanowienia administracji państwowej. Od powyższego orzeczenia odwołanie nie zostało złożone. Organ nadzoru wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę kwestionowanego orzeczenia z [...] sierpnia 1951 r. stanowił art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu, gmina obowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (następnie planu zagospodarowania przestrzennego). Organ nadzoru wskazał, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji nieruchomość była objęta "Ogólnym planem zabudowania m.st. Warszawy", zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r. (nr VIII reg 1000/31), wydanym na podstawie art. 23-28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 ze zm.). Jak wynika z badań uprawnionego geodety, teren przedmiotowej nieruchomości w powołanym planie został przeznaczony pod tereny kolejowe (opracowanie uprawnionego geodety z dnia 25 października 2010 r.). Jak wyjaśnił Minister Infrastruktury przeznaczenie nieruchomości pod kolej - w sytuacji podporządkowania kolei Przedsiębiorstwu Państwowemu pod nazwą Polskie Koleje Państwowe - wykluczało własność prywatną i wynikającą z niej możliwość wyłącznego użytkowania gruntu przez dotychczasowych właścicieli. Organ nadzoru wyjaśnił, że w sprawie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, wszczętej na wniosek dotychczasowego właściciela gruntu warszawskiego, organ obowiązany jest stosować przepisy prawa powszechnie obowiązującego w czasie rozstrzygania sprawy. Powołując się na przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 1948 r. Nr 43, poz. 312) oraz ustawy z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17) stwierdzono, że ww. akty prawne stworzyły stan, w którym Państwo ma monopol w dziedzinie transportu i infrastruktury kolejowej. Zatem tereny przeznaczone do prowadzenia eksploatacji kolei, wraz ze znajdującymi się na nich budowlami i urządzeniami służącymi temu celowi oraz wszelkimi przynależnościami, traktowane były w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia administracyjnego jako niezbędne na cele państwowe, a jednocześnie żaden inny podmiot nie mógł prowadzić działalności kolejowej. Minister wyjaśnił, że obowiązujące przepisy dotyczące funkcjonowania kolei (wyłącznie państwowych) przesądzały o konieczności zagospodarowania gruntu przez Państwo, gdyż znajdował się on na obszarze inwestycji publicznych oznaczonych jako tereny kolejowe. Organ wyjaśnił, że całość terenu nieruchomości nr hip. "[...]" rej hip. [...] jest bezpośrednio powiązana ze zrealizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie trasą kolejową, a więc służyć miała realizacji celu wskazanego w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego (planie zabudowania), a więc inwestycji o charakterze publicznym. Skoro nieruchomość przeznaczona została na potrzeby kolei państwowych oczywiste jest, że nie mogła być oddana we własność czasową byłym właścicielom. Zdaniem Ministra obowiązujący plan determinował decyzję organu dekretowego z [...] sierpnia 1951 r. Ponadto organ wskazał, że kwestionowana decyzja została prawidłowo wydana i spełnia wymagania stawiane przez art. 75 obowiązującego w dacie jej wydania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm.), w szczególności opatrzona jest podpisem władzy. Decyzja ta stanowiła ponadto podstawę ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieustosunkowania się do pisma datowanego na 30 lipca 1952 r., dołączonego przez stronę do wniosku inicjującego postępowanie nadzorcze, organ wyjaśnił, że korespondencja ta dotyczyła przywrócenia posiadania nieruchomości, a ponadto prowadzona była rok po wydaniu orzeczenia dekretowego. Kwestionowane orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z [...] sierpnia 1951 r. zostało prawidłowo doręczone stronie postępowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. M., zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzje organu I i II instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że niezasadny jest zarzut skargi, że orzeczenie administracyjne z [...] sierpnia 1951 r. nie jest opatrzone podpisem władzy. Na karcie 6 akt postępowania jest orzeczenie posiadające minimum elementów decyzji w rozumieniu art. 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 maca 1926 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341). Z orzeczenia wynika jaki organ je wydał, jest wskazana podstawa prawna, data, osnowa decyzji, uzasadnienie prawne i faktyczne, podpis władzy, pouczenie o odwołaniu. Ponadto orzeczenie opatrzone jest pieczęcią organu. Bez znaczenia, z powyższych przyczyn, dla formalnej oceny tego orzeczenia jest znajdująca się na niej adnotacja "kopia". Skoro orzeczenie spełnia wszystkie wymagania formalne, to dodatkowa adnotacja nie czyni go aktem nieistniejącym. W pozostałym zakresie zarzuty skargi, w ocenie Sądu I instancji, zasługiwały na uwzględnienie. Powołana w orzeczeniu administracyjnym z [...] sierpnia 1951 r. przyczyna odmowy ustanowienia prawa własności czasowej nie mieści się w przesłance art. 7 ust 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Podstawą odmowy była okoliczność, że "istniejący na gruncie budynek wymaga w dalszym ciągu ustanowienia administracji państwowej". Jednakże przepis art. 7 ust. 2 dekretu stanowi, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Wobec tego powołanie w orzeczeniu z [...] sierpnia 1951 r. pozaustawowej przesłanki odmowy ustanowienia prawa własności czasowej już z tej przyczyny wymagało wyprowadzenia przez organ nadzoru konsekwencji prawnych. Tymczasem Minister odmawiając stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego powołał się na plan z 1931 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że plan ten, jak również plany szczegółowe z lat trzydziestych XX wieku nie służyły odbudowie i rozbudowie zniszczonej po II wojnie światowej Warszawy. Nie miały one jakiegokolwiek powiązania z art. 1 dekretu warszawskiego. Wobec tego prawidłowa ocena przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu powinna odnosić się do planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego po wejściu w życie dekretu i stanowiącego wykonanie jego założeń. W przypadku, zaś braku planu organ winien uwzględnić wniosek. Nawet, gdyby przyjąć stanowisko organu, co do obowiązywania w 1951 r. na spornej nieruchomości planu z 1931 r., to nieruchomość nieprzerwanie była wykorzystywana w odmienny sposób, niż zakładał plan ogólny (jeszcze w 1951 r. była zabudowana trzema magazynami, biurem, stróżówką, dwoma szopami, na terenie był także skład wapna). W latach 1932- 1937 uchwalane były na terenie Warszawy plany szczegółowe. Zgodnie bowiem z art. 8 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli, plany zabudowania mogły być sporządzane jako plany ogólne lub szczegółowe. Plany szczegółowe powinny być sporządzane na podstawie prawomocnego ogólnego planu i mogły obejmować obszar całego osiedla, lub jego części, albo poszczególnych części sąsiednich osiedli. Z akt sprawy nie wynika, aby teren nieruchomości przy ul. [...] był objęty planem szczegółowym, który czyniłby niemożliwym korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Z akt sprawy nie wynika, również, aby ze względu na ustalenia planu ogólnego z 1931 r. doszło do wywłaszczenia nieruchomości, aby takie próby były kiedykolwiek podejmowane. Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że organ wydający orzeczenie dekretowe nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Orzeczenie nie wspomina o planie zagospodarowania przestrzennego, również żaden dokument w aktach postępowania zwykłego nie odnosi się do planu i z żadnego dowodu nie wynika, aby Prezydium Rady Narodowej badało plan. Takie procedowanie stanowiło rażące naruszenie przepisów rozdziałów: IX "Postępowanie wyjaśniające" i X "Dowody" rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 maca 1926 r. o postępowaniu administracyjnym. Natomiast prowadzenie przez organ nadzoru ustaleń do których był zobowiązany organ postępowania zwykłego, wykracza poza kompetencje organu nadzoru. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Minister transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego przez: a) błędną wykładnię art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - poprzez uznanie, iż przepis ten został rażąco naruszony podczas orzekania przez organ dekretowy wobec faktu wskazania w uzasadnieniu decyzji dekretowej pozaustawowej przesłanki odmowy ustanowienia prawa własności czasowej; - poprzez uznanie, iż plan przyjęty przez organ nadzoru jako plan obowiązujący w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia dekretowego (Ogólny plan zabudowania m. st. Warszawy, zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r.) nie mieści się w pojęciu planu zabudowania, o którym stanowi przepis art. 7 ust. 2 dekretu, a w związku z tym ocena przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu powinna odnosić się do planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego po wejściu w życie dekretu; - poprzez stwierdzenie, że w sytuacji braku powojennego planu zabudowania organ dekretowy powinien był uwzględnić wniosek dekretowy; - poprzez uznanie, że wykorzystywanie nieruchomości w dacie wydania orzeczenia dekretowego w sposób odmienny niż zakładał plan zabudowy oznaczać mogło, iż wobec przedmiotowej nieruchomości plan z 1931 r. nie był realizowany; b) niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ nadzoru dokonał ustaleń, do których był zobowiązany organ postępowania zwykłego, i tym samym stwierdzenie przekroczenia kompetencji przez organ nadzoru; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza materiał znajdujący się w aktach sprawy i oparcie twierdzeń na całkowicie dowolnym założeniu, niepopartym żadnymi dowodami (w szczególności przepisami derogacyjnymi), że plan (Ogólny plan zabudowania m. st. Warszawy, zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r.) nie obowiązywał na terenie powojennej Warszawy; b) art. 141 § 4 p.p.s.a.: - poprzez sformułowanie w pisemnym uzasadnieniu zapadłego orzeczenia okoliczności i twierdzeń nieznajdujących potwierdzenia w przepisach prawa, w szczególności dotyczących ustalenia, który plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia dekretowego, oraz konieczności uwzględnienia wniosku dekretowego w przypadku planu powojennego; - poprzez dopuszczenie się w uzasadnieniu wyroku nadinterpretacji stanu faktycznego i prawnego istniejącego dla nieruchomości warszawskich przez przyjęcie, że ocena przesłanek dekretowych winna się opierać na planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym po dniu wejścia w życie dekretu oraz przyjęcie, że plan przedwojenny (Ogólny plan zabudowania m. st. Warszawy, zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r.) już wtedy nie obowiązywał; - poprzez brak jasnych wskazań co do dalszego postępowania; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 dekretu poprzez błędne przyjęcie, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszył prawo materialne i przepisy postępowania o wpływie istotnym na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była prawidłowość podstępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odmowy ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...]. Należy wskazać, że istotą postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja dotknięta jest wadą nieważności, a więc, czy spełnione zostały przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca naruszenie przez Sąd art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez uznanie, że przepis ten został rażąco naruszony przez organ dekretowy wobec faktu wskazania w uzasadnieniu orzeczenia dekretowego pozaustawowej przesłanki odmowy ustanowienia prawa własności czasowej. W literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa", zachodzi jedynie wówczas, gdy ma ono charakter naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczność tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd też badanie czy doszło do rażącego naruszenia prawa jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Z przepisu tego wynikają dwie przesłanki, które muszą być łącznie spełnione, aby wniosek dekretowy mógł być uwzględniony: złożenie wniosku dekretowego w ustawowym terminie i zgodność korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jego przeznaczeniem według obowiązującego planu zabudowy a obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr ew [...] (obecne oznaczenie) z obrębu [...] zgodnie z Ogólnym planem zabudowania m. st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r. znajdowała się na terenach przeznaczonych pod kolej. Prawidłowość tych ustaleń potwierdza opinia uprawnionego geodety znajdująca się w aktach sprawy. W chwili orzekania przez organ dekretowy obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu Przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe. Zasadnie orzekające organy wskazały na art. 1 tego rozporządzenia. Ze wskazanego przepisu wynika, że " zarząd kolejami państwowymi oraz kolejami prywatnymi znajdującymi się w zarządzie państwowym powierza się przedsiębiorstwu państwowemu pod nazwą Polskie Koleje Państwowe". Powyższe oznacza, że teren przewidziany pod "kolej" w planie ogólnym zabudowania m. st. Warszawy z 11 sierpnia 1931 r. nie mógł być oddany w ręce prywatne, bowiem wykonanie założeń planu dla tego terenu mogło być realizowana jedynie przez podmiot publiczny. Z tego względu orzeczenie dekretowe nie narusza art. 7 ust. 2 dekretu. Odnosząc się do formy i treści samego orzeczenia dekretowego zauważyć należy, że jego maretialnoprawną podstawę wskazano prawidłowo powołując art. 7 ust. 2 dekretu. Także w sentencji wskazano, że korzystanie z gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. W tej sytuacji nie można przyjąć, jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że podstawą odmowy ustanowienia prawa własności czasowej były powody wskazane w treści uzasadnienia decyzji, w którym odniesiono się do znajdujących się na gruncie budynków. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia dekretowego jest nie tylko lakoniczne, lecz także nie odnosi się również do przesłanek warunkujących odmowę ustanowienia prawa własności czasowej. Jednak wobec prawidłowo wskazanej podstawy prawnej orzeczenia oraz postanowień planu zabudowania obowiązującego w dacie orzekania przez organ dekretowy kontrolowanemu w trybie nadzwyczajnym orzeczeniu nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Z tego względu zarzut naruszenia art. 7 ust.2 dekretu oraz art. 156 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. jest uzasadniony. Nie można podzielić poglądu wyrażonego przez Sąd I instancji, że plan ogólny zabudowania m. st. Warszawy zatwierdzony w 1931r. nie służył w latach powojennych odbudowie Warszawy. Takie stanowisko stoi w opozycji do utrwalonej linii orzeczniczej nie tylko sądów administracyjnych ale też Sądu Najwyższego. Z tego względu zarzut naruszenia art. 133 §1 p.p.s.a. jest także uzasadniony. Mając na uwadze, że zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego jest związany z naruszeniem przepisów prawa materialnego Naczelny Sad Administracyjny orzekł na podstawie art.188 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.