II OSK 1921/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. P. i W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 51/13 w sprawie ze skargi W. P. i W. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., II SA/Sz 51/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Szczecinie oddalił skargę W. P. i W. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 149 i art. 150 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), Starosta Gryfiński, po rozpatrzeniu wniosku W. P. oraz W. P., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, obejmującego rozbiórkę istniejącego pawilonu usługowego i portierni oraz budowę pawilonu handlowego z zewnętrzną instalacją energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, zlokalizowanych na działce nr [...], obr. ewid. [...] Gryfino, wydanej na rzecz [...]. Starosta Gryfiński, decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej uPb), umorzył wznowione postępowanie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Gryfiński wskazał, że w złożonym wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], W. P. i W. P. jako przyczynę wznowienia powołali przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., twierdząc, że jako strony postępowania dotyczącego ww. pozwolenia na budowę, nie brali udziału w tym postępowaniu bez własnej winy, a o wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu 29 czerwca 2012 r. W piśmie wnioskodawcy podnieśli również, że technologia prowadzenia robót, palowanie, zagraża bezpieczeństwu ich budynków, a inwestycja po jej zrealizowaniu spowoduje zwiększony ruch samochodowy oraz hałas ze względu na położenie działki przy ul. [...] - obecnie już nieprzejezdnej w godzinach szczytu. W toku postępowania wezwano pełnomocnika stron do wykazania indywidualnego interesu prawnego, czyli wskazania przepisu prawa, który został naruszony na skutek wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z zewnętrzną instalacją wodociągową, energetyczną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie działki nr [...], obr. [...] Gryfino. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik stron wyjaśnił, że nie jest w stanie wskazać przepisu prawa, który został naruszony na skutek wydania pozwolenia na budowę z uwagi na odmowę udostępnienia akt postępowania. Starosta Gryfiński niniejszy zarzut ocenił jako bezpodstawny, ponieważ w dniu 13 sierpnia 2012 r. pełnomocnikowi W. P. oraz W. P. udostępniony został projekt zagospodarowania terenu, który spełniać ma wymagania dotyczące formy projektu budowlanego, zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462). Organ wyjaśnił dalej, że w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek dotyczący zachowania odległości 4 m od granic nieruchomości wynikający z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej również jako: rozp. MI z 2002) oraz przepisów przeciwpożarowych. Starosta zaznaczył również, że charakter inwestycji po jej zrealizowaniu, czyli zwiększony ruch samochodowy, hałas, sposób urządzenia zjazdu na drogę publiczną - ul. [...], nie mógł być przeszkodą do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu. Od powyższej decyzji W. P. i W. P. złożyli odwołanie do Wojewody Zachodniopomorskiego wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego Starosta Gryfiński właściwie dokonał ustaleń w kwestii zasięgu obszaru oddziaływania zabudowy projektowanej na działce nr [...] w Gryfinie. W tej sytuacji, gdy zabudowa na działce nr [...] nie jest objęta obszarem oddziaływania obiektu objętego decyzją o pozwoleniu na budowę, jej właściciel nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie o pozwolenie na budowę na działce nr [...]. Dalej wskazał, że załączona do odwołania ekspertyza budowlana dotycząca wpływu prowadzonych robót budowlanych na otoczenie dotyczy innej fazy procesu budowlanego tj. wykonawstwa, które mieści się w zakresie jurysdykcji organów nadzoru budowlanego. Na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego W. P. i W. P. złożyli skargę do WSA w Szczecinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, polegające na nie uznaniu skarżących za strony postępowania, 2) naruszenie § 19 ust. 2 pkt 3 rozp. MI z 2002, poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie, co powoduje, że skarżący mają interes prawny uzasadniający ich udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. W. P. i W. P. wskazali, że zasadniczą kwestią, która podlega rozważeniu jest to, czy mają oni interes prawny uzasadniający ich udział w postępowaniu w charakterze strony. W ocenie skarżących, w okolicznościach przedmiotowej sprawy Wojewoda Zachodniopomorski dokonał błędnej wykładni i zastosowania art. § 19 ust. 2 pkt 3 rozp. MI z 2002 przyjmując, że miejsca postojowe na całym projektowanym terenie zostały zaprojektowane w dwóch wyraźnie wydzielonych grupach: od strony wschodniej obiektu (45 miejsc) oraz od strony północnej obiektu (38 miejsc). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Szczecinie stwierdził, że trafne jest stanowisko organów obu instancji, że liczba miejsc postojowych w poszczególnych, wydzielonych grupach, z uwagi na przyjęty w projekcie zagospodarowania terenu sposób ich rozplanowania, jest mniejsza niż 60, przez co ich odległość od okien budynku mieszkalnego skarżących oraz granic działki będzie spełniała wymogi określone w § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 rozp. MI z 2002. Okoliczność ta skutkuje natomiast koniecznością stwierdzenia, że wskazywane oddziaływanie na nieruchomość skarżących inwestycji związanej z budową i funkcjonowaniem obiektu handlowego, wynikające z naruszenia warunków technicznych i tym samym dające skarżącym legitymację do uznania ich za stronę postępowania, nie wystąpiło. W ocenie tegoż sądu słusznie zatem organy obu instancji, po przeanalizowaniu ewentualnego istnienia po stronie skarżących interesu prawnego do skutecznego wzruszenia w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę obiektu usługowego oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu handlowego przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie brak jest obiektywnego związku pomiędzy sytuacją skarżących, a analizowaną normą prawa materialnego, mającą stanowić źródło tego interesu. Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie przyczyną złożenia wniosku o wznowienie postępowania była okoliczność pominięcia skarżących, jako stron w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Badanie posiadania przez skarżących interesu prawnego w sprawie, w związku z podniesioną przesłanką naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nastąpić mogło jedynie w toku postępowania w przedmiocie wznowienia, stosownie do treści art. 149 § 2 K.p.a. Dalej wskazano, że w związku ze stwierdzeniem braku naruszenia niniejszego przepisu najwłaściwsze było wydanie decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - adekwatnie do treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd a quo podkreśla jednak, że brak legitymacji procesowej, wyłączający posiadanie przez dany podmiot przymiotu strony, jest przyczyną bezprzedmiotowości postępowania, która w zwykłym trybie postępowania skutkować powinna wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Podniesiono, że w przypadku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane są w sposób obiektywny ustalić zakres podmiotowy stron postępowania mających w sprawie interes prawny, oparty na kryterium obszaru oddziaływania projektowanego obiektu. W razie zaś stwierdzenia w toku postępowania, że dany podmiot nie powinien korzystać z przymiotu strony, w stosunku do niego zapewnienie ochrony prawnej staje się bezprzedmiotowe, co - zdaniem sądu I instancji - uzasadnia umorzenie wobec tego podmiotu postępowania, tak jak przyjęły to organy administracji. Skargą kasacyjną, reprezentowani przez pełnomocnika W. P. i W. P. zaskarżyli w całości wyżej opisany wyrok i zarzucili mu: I. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), tj. § 19 ust. 1 w zw. z § 19 ust. 2 rozp. MI z 2002 poprzez uznanie, że liczba miejsc postojowych z uwagi na przyjęty w projekcie zagospodarowania terenu sposób ich rozplanowania jest mniejsza niż 60, przez co ich odległość od okien budynku mieszkalnego skarżących oraz granic działki będzie spełniała wymogi określone w § 19 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 19 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia, a zatem skarżący nie będą mieli interesu prawnego uzasadniającego ich udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, podczas gdy w projekcie zagospodarowania terenu wyraźnie oznaczono miejsca parkingowe w odległości ok. 7 m od granicy działki należącej do skarżących w sytuacji, gdy ilość przewidzianych miejsc parkingowych wynosi 81, przez co naruszony został przepis § 19 ust. 2 pkt 3 rozp. MI z 2002, a w dalszej konsekwencji art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb poprzez odmowę uznania, że skarżący są stroną postępowania; II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa), a w szczególności: art. 3 § 2 Ppsa w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwana dalej Pusa), jako następstwo wadliwego wykonania przez Sąd ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, art. 141 § 4 Ppsa poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, art. 151 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa polegające na oddaleniu skargi, pomimo, iż sąd I instancji powinien stwierdzić naruszenie przez organ - Wojewodę Zachodniopomorskiego art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb, a także § 19 ust. 2 pkt 3 rozp. MI z 2002 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższą podstawę skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Szczecinie odwołuje się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 438/11 z dnia 30 maja 2012 r., a dokładnie do jednego zdania zaczerpniętego z jego treści, pomijając prawidłową wykładnię § 19 ust. 2 rozp. MI z 2002 dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, w odniesieniu do orzeczenia sądu I instancji, że "zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia: odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 16 metrów w przypadku większej liczby stanowisk (61 stanowisk i więcej). Sąd I instancji wskazał, że decyzją o warunkach zabudowy dopuszczono 90 miejsc postojowych, a w projekcie zagospodarowania terenu pawilonu handlowego inwestor przewidział 67 miejsc postojowych. Jednocześnie z projektu zagospodarowania terenu (mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:500) bezspornie wynika, że miejsca postojowe (parkingowe) usytuowano w odległości mniejszej (od granicy działki budowlanej skarżących), niż przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie sądu I instancji doszło w sprawie do naruszenia w/w przepisu i może on stanowić podstawę interesu skarżących do uczestniczenia w postępowaniu, w rozpatrywanej sprawie, w charakterze stron". Podobne stanowisko zajęli skarżący w skardze z dnia 17 grudnia 2012 r. skierowanej do WSA w Szczecinie. Mając to na względzie zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego określony w podstawie kasacyjnej jest uzasadniony i miał wpływ na wynik sprawy. Z kolei uchybienie przepisowi art. 141 § 4 Ppsa nie pozwalać ma na kontrolę kasacyjną wyroku, w którego uzasadnieniu nie wskazano podstawy prawnej orzeczenia. Przywołując kilka orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzono, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji jest ogólnikowe. Nie dostrzegając uchybień ze strony organu i oddalając skargę sąd wojewódzki miał uchybić przepisom art. 3 § 2 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Z tych powodów skarga kasacyjna ma być zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Ppsa (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia tylko w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 2 Ppsa w zw. z art. 1 § 2 Pusa nie jest trafny, nadto nie został w żaden sposób przez autora skargi kasacyjnej uzasadniony. Przepis art. 3 § 2 Ppsa określa tzw. kognicję sądów administracyjnych, albowiem z niego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei art. 1 § 2 Pusa stanowi, że kontrola, o której mowa w § 1, tj. kontrola wykonywania administracji publicznej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sporządzenie skutecznej pod względem formalnym skargi kasacyjnej nie ogranicza się wyłącznie do tego, że została ona sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radca prawnym (art. 175 § 1 Ppsa), musi ona także spełniać wymogi wskazane w przepisie art. 176 Ppsa, do nich należy m. in. uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W przedmiotowej skardze kasacyjnej nie uzasadniono zarzutu naruszenia art. 3 § 2 w zw. z art. 1 § 2 Pusa, nie dostrzegając przy tym, iż art. 3 § 2 Ppsa dzieli się na szereg punktów. O naruszeniu art. 1 § 2 Pusa oraz art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Skoro sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył wskazanych w pkt. II. 1. Skargi kasacyjnej przepisów. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, stanowiącego że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Autor skargi kasacyjnej poza przywołaniem kilku orzeczeń sądów administracyjnych odnośnie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku ograniczył się do stwierdzenia, że uzasadnienie wyroku II SA/Sz 51/13 jest ogólnikowe, nadto nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu tak sformułowany zarzut kasacyjny jest całkowicie chybiony. Wyrok sądu wojewódzkiego odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 141 § 4 Ppsa. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wojewódzki wyjaśnił w sposób dostateczny własną ocenę zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. W judykaturze przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 - ONSAiwsa 2010, z. 3, poz. 39). Kontrola uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że wymogi formalne jego sporządzenia zostały zachowane. Pozwala ono na jednoznaczne ustalenie przesłanek, którymi kierował się sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie. Przedstawiono w nim opis stanu faktycznego sprawy, zrelacjonowano postawione w skardze zarzuty, wskazano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się z motywami, którymi kierował się WSA w Szczecinie nie oznacza, że słuszny jest zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Zarzut naruszenia wskazanych w pkt. II. 3. skargi kasacyjnej przepisów postępowania, a to art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa należy rozpoznać łącznie z zarzutem naruszenia wskazanych w pkt. I przepisów prawa materialnego, albowiem pozostają one w ścisłym związku. Węzłową kwestią jest prawidłowość wykładni przepisów rozp. MI z 2002 odnośnie wymogów, jakim powinny odpowiadać miejsca postojowe dla samochodów przy powstającym w ramach zaplanowanej inwestycji pawilonie handlowym. Zdaniem Sądu trafnie WSA w Szczecinie zwrócił uwagę, że w § 19 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia posłużono się określeniem "wydzielone miejsca postojowe", co nakazuje uwzględniać ich konfigurację w każdym przypadku indywidualnie. Niesporne jest, że inwestor zaprojektował łącznie na działce przeznaczonej pod zamierzenie 81 miejsc postojowych, przy czym "wydzielono" je w kilka grup. Część z tych miejsc (30) zaprojektowano od strony południowej budynku pawilonu handlowego, tak że są one w większości przesłonięte tym pawilonem i niewidoczne z okien budynku mieszkalnego skarżących. Z powyższych względów tych miejsc postojowych nie można brać pod uwagę przy ocenie zachowania wymogów odnośnie odległości, jakie muszą spełniać zaprojektowane miejsca postojowe. Zasadnie przyjął sąd wojewódzki, że liczba miejsc postojowych, które należało uwzględniać przy ocenie prawidłowości projektu zagospodarowania działki inwestora jest mniejsza niż 60, przez co ich odległość od okien budynku mieszkalnego skarżących spełnia przyjętą w § 19 ust. 1 pkt 2 rozp. MI z 2002 wartość, tj. jest większa niż 10 m, a także spełnia wymóg odległości od granicy działki skarżących przewidziany dyspozycją § 19 ust. 2 pkt 2 rozp. MI z 2002, tj., jest większa niż 6 m. Tym samym nie można podzielić zasadniczego argumentu skarżących kasacyjnie, że w sprawie dokonano błędnej wykładni przepisów § 19 ust. 1 i 2 rozp. MI z 2002. Trafnie także sąd I instancji przywołał stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012 r., II OSK 438/11 (cbosa.nsa.gov.pl), gdzie dokonując wykładni § 19 rozp. MI z 2002, sąd kasacyjny zgodził się z tym, że ocena "wydzielenia" poszczególnych miejsc postojowych może uwzględniać fakt ich zlokalizowania po różnych stronach budynku w stosunku do działki skarżących podmiotów, domagających się uznania przymiotu strony. Podzielając tam prezentowaną argumentację zgodzić należy się z wywodem WSA w Szczecinie, iż wskazywane przez skarżących oddziaływanie na ich nieruchomość inwestycji w aspekcie naruszenia warunków technicznych w zakresie sytuowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych, nie wystąpiło. Z tej przyczyny nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów uPb, a to art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 cyt. ustawy. Przepis art. 28 ust. 2 uPb stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 cyt. ustawy przesądza, iż ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu – należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Skoro takiego ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżących przedmiotowa inwestycja nie wprowadza, to nie można także za trafny uznać zarzutu naruszenia przepisów art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, gdy sąd wojewódzki skargę oddalił. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.