II FSK 2485/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 155/13 w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. Ł. na decyzję Prezydenta Miasta W. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że mimo prawidłowego pouczenia przez Prezydenta Miasta o trybie odwoławczym od decyzji pierwszoinstancyjnej Skarżący wniósł skargę na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Od przedmiotowej decyzji przewidziany jest środek odwoławczy do organu drugiej instancji, zatem niedopuszczalne było składanie skargi na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę kasacyjną. Orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie: - art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, iż strona skarżąca nie wyczerpała środków odwoławczych w toku postępowania podatkowego w związku z przyjęciem przez Sąd, iż wywiedziona skarga dotyczy decyzji o podatku od nieruchomości, podczas gdy skarżący wyczerpał wszystkie środki odwoławcze w toku postępowania podatkowego, zaś wywiedziona przez Skarżącego skarga nie dotyczy podatku od nieruchomości, lecz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2012 r., -art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wywiedziona przez Skarżącego skarga jest niedopuszczalna w związku z przyczynami podanymi powyżej, podczas gdy skarga jak najbardziej jest dopuszczalna dotyczy ona bowiem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2012 r. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do Sądu Administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Niewypełnienie przez stronę warunku określonego w powyższych przepisach skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wyczerpał trybu wynikającego z cytowanych przepisów. W niniejszej sprawie, mimo prawidłowego pouczenia wniósł skargę na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2012 r., kiedy uprzednio powinien złożyć odwołanie do organu wyższego stopnia. Nie można przy tym podzielić obu zarzutów skargi kasacyjnej. Opierają się one bowiem na założeniu, że skarga strony dotyczyła decyzji Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2012 r., tymczasem w skardze wyraźnie jako zaskarżoną wskazano decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2012 r. o czym świadczy zarówno pierwsze zdanie skargi, jak też jej uzasadnienie. Również wbrew twierdzeniom autora rozpoznawanego środka zaskarżenia wyjaśnić trzeba, że decyzja o ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości nie leży w granicach tej samej sprawy co decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2012r. o umorzeniu zaległości podatkowych, wydane zostały one bowiem w różnych przedmiotach. W literaturze i orzecznictwie ustalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 764; J. Zimmermann: Problem beneficium novorum w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, nr 5, s. 62 i nast.; B. Adamiak: Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007, nr 1, s. 7 i nast.; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99). Ponadto zostało to wskazane w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie II GPS 2/09 (ONSAiWSA 2010/1/4): "Powszechnie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Tymczasem w sprawie niniejszej przedmioty obu decyzji były inne. Nie można więc powiedzieć, że decyzje te dotyczą tej samej sprawy. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej nie podważają prawidłowości zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi Skarżącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), pełnomocnik Skarżącego powinien złożyć stosowny wniosek w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym wraz z oświadczeniem, o jakim mowa w tym przepisie.