II FSK 1912/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stanisław Bogucki, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2876/12 w sprawie ze skargi B. z siedzibą na C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r. nr ... w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić Ministrowi Finansów, działającemu przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem opłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r. o sygn. III SA/Wa 2876/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi B.z siedzibą na C., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Od ww. wyroku została złożona skarga kasacyjna przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów. W piśmie z dnia 12 października 2015 r. organ ten cofnął skargę kasacyjną. Poinformował również, że odpis pisma został w dniu 12 października 2015 r. wysłany do strony przeciwnej przesyłką poleconą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest art. 60 zd. 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. Również art. 60 zd. 2 p.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast przepis art. 60 zd. 3 p.p.s.a. traktujący o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowany w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym., Komentarz, Warszawa 2009, s. 572-573): skoro w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Zawarta w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.