IV SA/Po 71/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] grudnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2013 r.) Prezydent Miasta K. (dalej Prezydent albo organ I instancji) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm., dalej uewid.) orzekł o wymeldowaniu T. N. z pobytu stałego w K. przy ul. [...] [...]. W uzasadnieniu organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania akcentując, że zostało ono wszczęte podaniem Z. N. (dalej wnioskodawca) z dnia 4 stycznia 2012 r., który wskazał, że T. N. nie przebywa pod adresem pobytu stałego, dobrowolnie opuścił wskazany powyżej lokal, zabierając wszystkie rzeczy osobiste. Z przeprowadzonych ustaleń wynika, że T. N. jest obecny w lokalu przy ul. [...] [...], ma w nim zgromadzone swoje rzeczy osobiste, jednakże taki stan faktyczny stwierdzono jedynie w trakcie oględzin oraz na podstawie zeznań strony i wskazanych przez niego świadków. Natomiast wnioskodawca, M. Z. oraz S. O., osoby obce dla stron, od samego początku twierdziły, że jest to tylko i wyłącznie działanie pozorne. T. N. wielokrotnie podnosił, że fakt zamieszkiwania w spornym lokalu łączy z opieką na swoim ojcem jednakże ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego pozwalają przypuszczać, że wspomniana opieka polega na odwiedzinach niż stałym zamieszkiwaniu w danym lokalu. Dodatkowo T. N. przyznał, że w lokalu przy ul.[...] [...] spędza 3 - 4 dni w tygodniu, resztę czasu przebywając w lokalu przy ul. [...] [...] u swojej narzeczonej. Zdaniem organu I instancji, nie sposób pominąć tak istotnego faktu jakim jest ani razu nie podjęta przez T. N. korespondencja kierowana do Niego przez cały czas trwania postępowania wyjaśniającego na adres [...] [...] w K. Na pismach z adnotacją "odebrane" widnieje adres [...] [...] i podpis B. G. Poza tym T. N. nigdy nie skorzystał z możliwości odebrania kierowanej do Niego korespondencji w Urzędzie Miejskim w K., nigdy także A. N. nie odebrał adresowanej do syna korespondencji, pomimo że wielokrotnie mógł to zrobić zamieszkując przy ul.[...] [...] Korespondencja kierowana imiennie na adres [...] [...] została podjęta przez M. Z. oraz A. N., a więc przez osoby co do zamieszkiwania których nikt, nawet wnioskodawca nie podnosił zastrzeżeń. W opinii Prezydenta, nie da się w sposób nie budzący wątpliwości rozstrzygnąć zaistniałego sporu. Biorąc jednak pod uwagę wszystkie przytoczone w tej sprawie argumenty organ meldunkowy uznał, że T. N. nie przebywa i nie koncentruje swojego życia osobistego w przedmiotowym lokalu w sposób nie budzący wątpliwości, w związku z czym orzekł o wymeldowaniu w/w osoby z miejsca pobytu stałego w K. Na powyższe rozstrzygnięcie miały wpływ zeznania osób obcych dla stron sporu, ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy KMP w K., wyjaśnienia H. N. oraz korespondencja notorycznie nie odbierana przez adresata w miejscu jego stałego zameldowania. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez T. N. (dalej odwołujący) reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika procesowego, pismem z dnia 22 października 2012 r. Decyzja z dnia 1 października 2013 r. zaskarżona została w całości. Odwołujący zarzucił jej naruszenie: przepisu postępowania, art. 28 kpa przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Z. N. jest stroną postępowania, przepisu postępowania, art. 80 kpa, przez przyjęcie, że zeznania świadka O. są wiarygodne, podczas gdy ma ona interes w tym, by zeznawać na niekorzyść odwołującego, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przepisów postępowania, art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, przepisów postępowania, art. 156 § 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa, przez ich niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sprawie, przepisu prawa materialnego, art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm., dalej kc) przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu wymeldowania T. N. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołujący podkreślił, że domaganie się wymeldowania jest czynnością przekraczającą ramy zwykłego zarządu i ma to znaczenie w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że postępowanie to było prowadzone na wniosek, w związku z powyższym wymagana była zgoda wszystkich współwłaścicieli. Poza tym zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że odwołujący nie zamieszkuje w lokalu położonym na piętrze domu przy ul. [...] [...] w K. Wyniki przeprowadzonej na miejscu wizji lokalnej wskazują jednoznacznie, że odwołujący mieszka w tym lokalu (znajdują się tam jego rzeczy osobiste, wygląd lokalu świadczy o tym, że jest on przez T. N. zajmowany). Organ I instancji dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pominął istotną kwestię, która miała kluczowe znaczenie przy uchyleniu pierwszej decyzji, dotyczącą wiarygodności świadka O. Organ nie ustalił, w jakich relacjach pozostaje ona ze Z. N. Tymczasem wymieniony świadek przyjaźni się z matką Z. N. – M. Z. Z kolei M. Z. jest skonfliktowana z A. i T. N. i chce by opuścili oni dom przy ulicy [...]. Wobec tego, że postępowanie toczyło się na wniosek osoby nie mającej interesu prawnego, powinno ono zostać umorzone jako bezprzedmiotowe oraz dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r.) Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda albo organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu Wojewoda opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie ustalił, że odwołujący opuścił miejsce stałego zameldowania. Wprawdzie ma on tam część swoich rzeczy, co potwierdziły oględziny spornego lokalu. Nie można jednak przyjąć, że skoncentrowane w nim jest jego centrum życiowe. Na fakt jego zamieszkania w miejscu stałego pobytu wskazują jedynie A. N. - ojciec odwołującego zamieszkujący sporne mieszkanie oraz B. G. – narzeczona odwołującego, która równocześnie potwierdza, że odwołujący zamieszkuje wspólnie z nią i synem w mieszkaniu położonym w K. przy ul. [...] nr [...]. Innego zdania są wnioskodawca oraz M. Z., którzy potwierdzają, że odwołujący w miejscu stałego zameldowania nie mieszka od 6 lat. Rozpatrując powyższą sprawę organ II instancji za wiarygodne uznał zeznania świadka S. O., obcej dla stron postępowania, zamieszkałej w bezpośrednim sąsiedztwie spornego mieszkania, która zeznała, że odwołujący od kilku lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Również za wiarygodne uznane zostały wyjaśnienia przesłane do Urzędu Miejskiego przez Komendę Miejską Policji w K. z których wynika, że odwołujący nie zamieszkuje w mieszkaniu położonym w K. przy ul. [...] nr [...] i że aktualnym miejscem jego pobytu jest mieszkanie znajdujące się w K. przy ul. [...]. W opisanym stanie rzeczy należało uznać, że odwołujący opuścił miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 uewid. Zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu w określonym miejscu musi oznaczać, że skoncentrowane są w nim interesy życiowe osoby, że przebywa ona tam w sensie fizycznym, tam posiada przedmioty i rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Wymeldowanie osoby z lokalu jest jedynie potwierdzeniem ustalonego faktu przebywania osoby pod określonym adresem. Odwołujący przebywa w innym miejscu. O ile zmieni się jego sytuacja prawna i ponownie zamieszka na stałe w spornym lokalu, będzie miał nie tylko prawo ale i obowiązek ponownego w nim zameldowania, natomiast zaskarżona decyzja ulegnie dezaktualizacji. Wymeldowanie z miejsca pobytu stałego w żaden sposób nie niweczy cywilnoprawnych roszczeń dotyczących spornego lokalu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 kpa, wnioskodawca w sposób bezsporny wykazał, że jest współwłaścicielem powyższego lokalu mieszkalnego. Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny nr rep. A: [...]. Żądanie wszczęcia postępowania o wymeldowanie odwołującego oparte zostało na interesie prawnym wnioskodawcy, który wynika z przysługującego Jemu prawa współwłasności mieszkania. Wnioskodawca jest zatem legitymowany, bez konieczności jednoczesnego złożenia wniosku ze strony drugiego współwłaściciela, do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego o wymeldowanie odwołującego z lokalu mieszkalnego, co do którego ma tytuł prawny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) wywiódł pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. T. N. (dalej skarżący) reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego. Zaskarżając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. w całości, skarżący zarzucił jej naruszenie: 1) przepisu postępowania, art. 28 kpa przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wnioskodawca jest stroną postępowania, 2) przepisu postępowania, art. 80 kpa, przez przyjęcie, że zeznania świadka O. są wiarygodne, podczas gdy ma ona interes w tym, by zeznawać na niekorzyść odwołującego, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, 3) przepisów postępowania, art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, 4) przepisów postępowania, art. 156 § 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa, przez ich niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sprawie, 5) przepisu prawa materialnego, a to art. 199 kc przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu wymeldowania skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego, wnioskodawca nie był uprawniony do złożenia wniosku o wymeldowanie go, jak też nie miał interesu prawnego, by występować w sprawie w charakterze strony. Wnioskodawcy nie przysługiwał interes prawny, a zatem od samego początku postępowanie było bezprzedmiotowe. Organ II instancji nie uwzględnił stanowiska skarżącego, że czynność wymeldowania jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i stwierdził, że wnioskodawca jest osobą legitymowaną do złożenia takiego wniosku bez uzyskania zgody drugiego współlokatora albo alternatywnie Sądu na podstawie art. 199 kc. Domaganie się wymeldowania jest czynnością przekraczającą ramy zwykłego zarządu i ma to znaczenie w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że postępowanie to było prowadzone na wniosek, w związku z powyższym wymagana była zgoda wszystkich współwłaścicieli. Ponadto organ II instancji nie odniósł się w ogóle do stanowiska organu I instancji, który rozpatrując ponownie daną sprawę wskazał, że niezwykle trudno jest w tym konkretnym przypadku podjąć ostateczną decyzję, definitywnie rozstrzygającą kwestię meldunkową w stosunku do skarżącego. Organ II instancji utrzymując przedmiotową decyzję w mocy powinien wyrazić swój pogląd w odniesieniu do tego stanowiska organu I instancji, co pozwoliłoby zrozumieć skarżącemu przyczynę jego wymeldowania, gdy stan faktyczny budził od samego początku wątpliwości. Niezrozumiale oraz nielogiczne wydaje się podejmowanie decyzji, gdy istnieje tyle niedających się wyjaśnić wątpliwości. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu położonym na piętrze domu przy ul. [...] [...] w K. Wskazać także należy, że organ II instancji dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pominął istotną kwestię wiarygodności świadka O. Organ nie ustalił, w jakich relacjach pozostaje ona z wnioskodawcą. Tymczasem wymieniony świadek przyjaźni się z matką Z. N. Z kolei M. Z. jest skonfliktowana z A. i T. N. i chce by opuścili oni dom przy ulicy [...]. Wobec tego, że postępowanie toczyło się na wniosek osoby nie mającej interesu prawnego, powinno ono zostać umorzone jako bezprzedmiotowe oraz dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej (k. 10-13 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji, które zostały zainicjowane podaniem wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2012 r. o wymeldowanie T. N. z domu jednorodzinnego położonego przy ul. [...] [...] w K. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą prowadzonych rozważań. Sąd miał nadto na względzie, że niniejsza sprawa była przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez Prezydenta oraz Wojewodę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Prezydent odmówił wymeldowania T. N. z pobytu stałego we wskazanym powyżej domu jednorodzinnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] Wojewoda uchylił wskazaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda zwrócił uwagę na niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, wskazując na konieczność przesłuchania świadków obcych dla stron postępowania na okoliczność zamieszkiwania T. N. w miejscu stałego zameldowania oraz na ponowienie oględzin lokalu w celu ustalenia czy zgromadzone w lokalu mieszkalnym rzeczy wskazują na stałe i codzienne przebywanie w nim T. N. Organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu dnia 6 września 2012 r. przeprowadził oględziny w domu jednorodzinnym położonym w K. przy ul.[...] [...], zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w K. z zapytaniem o ilość i przyczyny podejmowanych pod powyżej wskazanym adresem interwencji, a nadto przesłuchał S. O., L. L., J. S.. Poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne w ocenie Sądu okazały się spójne i logiczne. Zgodnie z art. 15 ust. 1 uewid., na osobie, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, spoczywa obowiązek wymeldowania się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W przypadku zaniechania tego obowiązku, stosownie do art. 15 ust. 2 uewid. organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie prowadzi do zmiany stosunków prawnorzeczowych na nieruchomości, o czym wyraźnie wspomniał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy. Z kolei ustalając, czy opuszczenie spornego lokalu miało charakter dobrowolny, organ meldunkowy powinien uwzględnić przyjęty w orzecznictwie pogląd, że przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W orzecznictwie sądowym akcentuje się przy tym, że na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Organy administracji publicznej mogą jedynie - przy ocenie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu - rozważać charakter i czas podjęcia środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu (domu) i powrotu do niego. Sama wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania (wyrok NSA z dnia 15.02.2012 r., sygn. akt II OSK 2143/10, lex nr 1145567). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji ustaliły, że skarżący od kilku już lat będąc zameldowanym w domu przy ul.[...] [...] w K., mieszka przy ul. [...] [...] u swojej narzeczonej. Okoliczność tę oprócz wnioskodawcy potwierdziła Jego matka M. Z. oraz mieszkająca nieopodal sąsiadka, S. O. Fakt ten został również potwierdzony ustaleniami dokonanymi przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K. w ramach czynności służbowych podjętych dnia [...] lutego 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. Skarżący nie podejmował również korespondencji kierowanej do Niego na adres ul. [...] [...] w K. O pozornym charakterze czynności polegających na wprowadzeniu się pod powyżej wskazany adres świadczy również treść protokołu oględzin z dnia [...] września 2012 r. Z poczynionych wówczas ustaleń wynika, że skarżący wszystkie swoje osobiste dokumenty trzyma w mieszkaniu przy ul.[...] [...], a nie w rzekomym miejscu stałego pobytu przy ul.[...] [...] w K. Zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie podkreśla się, że swobodna ocena dowodów nie oznacza oceny dowolnej, nie mającej oparcia w zebranym w sprawie całym materiale dowodowym. Ocena ta powinna zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego i zachowaniem określonych reguł tej oceny (Z. Janowicz, KPA. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r., str. 208, B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 350). W niniejszej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe opierając się na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, dokonując analizy każdego ze zgromadzonych dowodów. Należy w tym miejscu podkreślić, że organy nie oparły się jedynie na zeznaniach S. O. Z uwagi na ich spójność z pozostałym materiałem dowodowym, który został uznany za wiarygodny, również te zeznania zostały ocenione w sposób prawidłowy. Skarżący nie wykazał przy tym w przekonujący oraz logiczny sposób, z jakiego powodu wskazany świadek miałby rzekomo zeznawać niezgodnie z prawdą na Jego niekorzyść. Sformułowanie użyte przez organ I instancji, na które zwrócił uwagę skarżący, dotyczące trudności w podjęciu ostatecznej decyzji, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa). Organ I instancji powinien był sformułować pisemne motywy podjętego rozstrzygnięcia w sposób stanowczy. Uchybienie w tym zakresie nie przełożyło się jednak na prawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z opisanych powyżej względów Sąd uznał sformułowane w skardze zarzuty za nieuzasadnione. Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 199 kc. Zgłoszenie przez wnioskodawcę żądania wymeldowania skarżącego z domu stanowiącego współwłasność wnioskodawcy nie przekraczało czynności zwykłego zarządu. Za czynności tego rodzaju w literaturze oraz w orzecznictwie uważa się załatwianie spraw związanych z normalną eksploatacją rzeczy, pobieranie pożytków i dochodów, uprawę gruntu, konserwację, administrację i szeroko rozumianą ochronę w postaci różnych czynności zachowawczych, takich jak wytoczenie powództwa o ochronę własności, posiadania, o eksmisję, o zapłatę czynszu, odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia mienia lub uszkodzenia rzeczy, zawieranie umów związanych z zarządem i eksploatacją, a także ze sposobem korzystania z rzeczy przez współwłaścicieli (S. Rudnicki, G. Rudnicki, Komentarz do KC. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 2011 r., str. 298). Wniesienie podania o wymeldowanie skarżącego przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości miało charakter zachowawczy w rozumieniu art. 209 kc, zmierzający do ochrony wspólnego prawa. Dla skuteczności podjęcia tej czynności nie miało znaczenia uzyskanie aprobaty pozostałych współwłaścicieli, ponieważ czynności zachowawcze mogą być podejmowane również przeciwko samym współwłaścicielom, np. w drodze powództwa o zakazanie niszczenia wspólnej rzeczy. Niezasadnym okazał się również zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 28 kpa. Wnioskodawca jako współwłaściciel nieruchomości miał wynikający z prawa własności interes prawny do zainicjowania postępowania o wymeldowanie skarżącego. W sprawie nie zaistniała również którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej o których stanowi art. 156 §1 kpa. Poza tym, nawet gdyby w niniejszej sprawie organy dopuściły się rażącego naruszenia prawa, wówczas Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 ppsa. W takiej sytuacji nie zaistniałyby przesłanki do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się innego rodzaju naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które w ujemny sposób wpływałyby na zgodność z prawem decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.