II SA/Gl 1293/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art.. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 88 ppkt a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) po rozpatrzeniu wniosku [A] w S., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: "Odbudowa urządzeń melioracji wodnych szczegółowych – systemu rowów nawadniająco-odwadniających wraz z infrastrukturą techniczną, a także wykonania ujęcia wody na rzece [...] do nawodnień rolniczych wraz z zagospodarowaniem pomelioracyjnym użytków zielonych metodą pełnej uprawy", przewidzianego do realizacji na działkach, wymienionych w załączniku nr 1 do decyzji o pow. ok. 265 ha, położonych w dolinie rzeki [...], stanowiącej korytarz ekologiczny o ponadlokalnym znaczeniu oraz częściowo w granicach obszaru Natura 2000 " [...]" zatwierdzonego decyzją KE z [...]r. jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. W motywach decyzji organ I instancji podał, że wnioskiem z dnia 23 listopada 2010 r. [A] zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 ppkt a i b cyt. rozp. RM w związku z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zostało zaliczone do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy, postanowienie, o którym mowa wyżej, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W tym celu wystąpiono do organów opiniujących z zapytaniem o stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku prowadzonego postępowania uzyskano następujące opinie: • Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. – postanowienie z dnia [...] r. znak: [...]– w którym podmiot wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu zgodny z art. 66 ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem elementów zawartych w w/w postanowieniu, • Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. – opinia sanitarna z dnia [...]r. znak: [...] o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę powyższe Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał postanowienie z dnia [...]r. znak: [...], w którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i określił zakres raportu. Równocześnie postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 25 maja 2011 r. wpłynął raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, wykonany przez A. M.. W toku postępowania inwestor kilkakrotnie był wzywany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. do uzupełnienia raportu. W dniu 27 września 2011 r., 6 października 2011 r., 3 stycznia 2012 r. do organu wpłynęły uzupełnienia do raportu. Dnia 29 września 2011 r. obwieszeniem znak: [...] zawiadomiono wszystkich zainteresowanych o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, w tym również z uzupełnieniem do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz o możliwości składania uwag i wniosków w zakreślonym terminie. Z powyższego uprawnienia skorzystał Z. W., który wniósł uwagi pismem z dnia 17 października 2011 r. w którym stwierdził, iż: – brak inwentaryzacji urządzeń melioracyjnych nie pozwala określić wielkości przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko naturalne. Jednakże zdaniem organu, dane takie będą znane inwestorowi na etapie opracowywania projektu budowlanego i wykonawczego dla obiektu nawadnianego, bowiem dla potrzeb projektowych zostanie wykonana dokładna mapa sytuacyjno-wysokościowa wraz z inwentaryzacją istniejących urządzeń melioracyjnych. Ponadto konieczne będzie przeprowadzenie badań profilu glebowego dla określenia współczynnika przepuszczalności gleby i miąższości warstwy wodonośnej; – przedstawiona w uzupełnieniu do raportu kwestia, że niekorzystne oddziaływanie w/w przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 będzie miało zasięg lokalny jest zaniżeniem negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Odnosząc się do powyższych uwag organ orzekający wyjaśnił, że inwestor ma obowiązek prowadzenia prac budowlanych ze szczególną ostrożnością, ponadto spełnienie warunków opisanych w sentencji decyzji ma na celu pozostawienie najistotniejszych siedlisk z punktu widzenia występującej na tym obszarze flory i fauny oraz umożliwienie pełnienia przez dolinę rzeki [...] funkcji korytarza ekologicznego. Ponadto, zachowanie warunków decyzji umożliwi wędrówkę organizmów wodnych w górę rzeki oraz przyczyni się do tworzenia w korycie rzeki [...] procesów korytotwórczych, a tym samym polepszenia jej stanu ekologicznego. W kwestii podniesionych w tym piśmie obaw mieszkańców terenów przyległych do obszarów objętych przedsięwzięciem zagrożenia powodzią (m. in. ul. [...]), organ uznał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie negatywnie wpływać na tereny zlokalizowane poniżej tj. tereny przyległe do kanału [...]. Inwestor przewiduje bowiem, iż odpływ wody z obiektu nawadnianego po przeprowadzeniu nawodnień przy właściwym gospodarowaniu wodą na urządzeniach piętrzących, będzie maksymalnie wynosił 0,5 m3/s. Kanał [...], ze względu na to, iż nie posiada połączenia w części górnej z rzeką [...] (woda z rzeki wpływa do kanału tylko w czasie wezbrań powodziowych), prowadzi w przekroju ujścia rowu odpływowego niewielką ilość wody pochodzącą z odpływu gruntowego i rowu opaskowego stawów "[...]". Jego powierzchnia przekroju wynosi ok. 8,5 m2 a zatem przejęcie przepływu w wysokości 0,5 m3/s spowoduje podwyższenie lustra wody w kanale o ok. 0,30 m, co nie ma wpływu na bezpieczeństwo powodziowe terenów położonych poniżej rowu odpływowego. Ponadto, organ wskazał, że [A] wielokrotnie napełniała posiadane stawy hodowlane wodą w trybie ratunkowym, zdejmując nadwyżkę ok. 1 mln m3 wody z fali powodziowej, która zagrażała miastu S. (m. in. w roku 2007 i 2010). Ponadto, organ podał, że dnia 30 maja 2011 r. wystąpiono do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. pismem znak: [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz do Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w Z. pismem znak: [...] z dnia 30 maja 2011 r. o wydanie opinii dotyczącej realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. przed uzgodnieniem warunków realizacji inwestycji stwierdził konieczność uzyskania opinii Regionalnej Rady Ochrony Przyrody. W związku z tym dnia 23 listopada 2011 r. odbyła się sesja wyjazdowa celem zaopiniowania przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem analizy wpływu przewidzianych do wykonania działań na obszary Natury 2000. Przed wydaniem decyzji uzyskano: • uzgodnienie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. – postanowienie z dnia [...]r. nr [...]; • opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...]r. nr [...]. Treści uzgodnienia i opinii zostały uwzględnione w sentencji decyzji. Zgodnie z art. 10 § 1 i art. 81 kpa pismem z dnia 27 marca 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych uwag. W zakreślonym terminie uwagi przedstawił Z. W. reprezentujący też lokalną społeczność pismami z dnia 30 marca 2012 r. i 3 kwietnia 2012 r. W piśmie z dnia 30 marca 2012 r. podniesiono problem nadmiaru wody gruntowej i związanymi z tym podtopieniami mieszkańców ulicy [...],[...] i [...]. Jednakże zdaniem organu, planowana inwestycja polegać będzie na odbudowie, odmuleniu i renowacji istniejącego systemu rowów, które przez większą część roku będą pracowały jako odwadniające, co doprowadzi do obniżenia poziomu wód gruntowych w tym rejonie S. i uwolni mieszkańców tej okolicy od problemu podtapiania posesji. Ewentualne nawadnianie łąk (o ile będzie w ogóle konieczne), będzie prowadzone w okresie suszy, kiedy wody gruntowe opadną nisko i zagrożą wyschnięciu łąk. W okresach suszy mieszkańcy tego rejonu miasta nie mają problemu z wysoko zalegającym poziomem wód gruntowych. Natomiast w piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r. stwierdzono, że inwestor zaniżył powierzchnię użytkową jako obiektów stawowych zasilanych wodami rzeki [...] z piętrzenia na jazie w km 296 + 250. W związku z czym na skutek zaniżenia powierzchni lustra wody w stawach zmniejszyła się powierzchnia parowania wody oraz ilość pobieranej wody z rzeki [...] przez uprawnionych użytkowników, co z kolei wpłynęło na błędne wyliczenie rzędnej minimalnego poziomu wody w rzece [...] w rejonie ujęcia do nawodnień, poniżej którego pobór będzie zabroniony. Według wnoszącego uwagi ze względu na zaniżenie lustra wody może dojść do sytuacji, w której wody w rzece [...] zabraknie dla wszystkich uprawnionych odbiorców wody. Zdaniem organu, argumenty podane w tym piśmie nie mają w tym postępowaniu praktycznego znaczenia. Sposób monitorowania przepływu nienaruszalnego w rzece [...] został bowiem określony w postanowieniu Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K., co znalazło swoje odzwierciedlenie w sentencji decyzji (pkt 3). Dopuszczalne wysokości piętrzenia oraz okresy i warunki poboru wody do nawodnień określi zaś pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę [...]. Jeżeli chodzi natomiast o obawy związane z zalaniem łąk, których właścicielami są mieszkańcy sołectwa [...] – województwo [...] ze względu na planowane spiętrzenie wody na rzece [...], organ stwierdził, że cofka z projektowanego piętrzenia nie sięgnie powyżej starego progu zlokalizowanego na rzece [...]. Stąd też na podstawie analiz przeprowadzonych w raporcie oddziaływania na środowisko, określono oddziaływanie i potencjalne zagrożenie środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W oparciu o informacje zawarte w dokumentacji zostały określone warunki realizacji przedsięwzięcia zapewniające ochronę środowiska. Organ wskazał, że faza realizacji planowanego przedsięwzięcia wiązać się może z występowaniem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych ze spalania paliw w silnikach sprzętu budowlanego i środków transportu oraz pogorszeniem stanu klimatu akustycznego na terenach sąsiednich. Przy dotrzymaniu zasad ochrony środowiska w trakcie prac budowlanych, oddziaływanie przedsięwzięcia w tej fazie będzie miało charakter krótkotrwały, przejściowy o zasięgu lokalnym. Ponadto, przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska ze względu na ilość i rodzaj odpadów powstających w trakcie realizacji inwestycji, pod warunkiem prowadzenia prawidłowej gospodarki odpadami zgodnej z obowiązującymi przepisami w zakresie gospodarki odpadami. Biorąc pod uwagę powyższe nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko ani postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Odwołanie od powyższe decyzji wniósł Z. W. (właściciel działki nr 1, bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji), zarzucając naruszenie: 1) art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 33 ust. 1, 37 pkt 2, 79 ust. 1, 78, 80 ust. 1, 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji... oraz art. 107 § 3 kpa – poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, 2) art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy w zw. z art. 140 ust. 2 ustawy – Prawo wodne – poprzez zaniechanie odniesienia się do warunków uzgodnienia, zawartych w postanowieniu RDOŚ w K. z dnia [...]r. Na tej podstawie odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podał, że na żądanie RDOS inwestor trzykrotnie uzupełniał raport (w dniach 12 września 2011 r., 6 października 2011 r. i 30 grudnia 2011 r.), lecz uzupełnień tych nie otrzymał PPIS w Z., stąd uzgodnienie inwestycji przez obydwa organy nastąpiło na podstawie różnych dokumentów (wersji raportu). Nadto, organ I instancji nie dokonał ponownych obwieszczeń po uzupełnieniu raportu, uniemożliwiając tym samym mieszkańcom złożenie uwag i wniosków do tych dokumentów w trybie art. 33 ust. 1 pkt 5-7 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy. Nie przekazano też zawiadomień celem wywieszenia ogłoszeń do sołectwa wsi [...] woj. [...], których łąki i pastwiska graniczą przez rzekę z terenem objętym spornym przedsięwzięciem. Zdaniem odwołującego się inwestor nie wykazał też i nie wyjaśnił przyczyn zaniżenia lustra wody, co stawia pod znakiem zapytania celowość inwestycji. Planowane przedsięwzięcie lokalizowane jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, co w znacznym stopniu utrudni ochronę miasta przed powodzią, a przy tym błędnie organ I instancji wskazał organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem odwołującego się, z uwagi na obawę podtopienia posesji, inwestor winien ograniczyć zakres robót, zaś organ I instancji w ogóle nie odniósł się do uwag zawartych w piśmie z dnia 14 listopada 20011 r. Za bezzasadne odwołujący się uznał też odstąpienie od wymogu przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach pozwolenia na budowę. Wreszcie, organ I instancji zaniechał zawarcia w decyzji wymogu uzyskania przez inwestora decyzji RDGW w W., niezbędnej dla inwestycji zlokalizowanej na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium wyjaśniło, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po uzyskaniu stanowiska organów wymienionych w art. 77 u.i.o.ś. W niniejszym przypadku organ I instancji zobowiązany był do uzyskania uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. Do wniosku o wydanie wspomnianego uzgodnienia i opinii winien być dołączony m. in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wymóg formalny został w tym zakresie dochowany. Podkreślono, że przesłany dokument zawierał wszystkie elementy określone postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], którym nie tylko orzeczono o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, ale również określono zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zwrócono również uwagę, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opiniuje przedsięwzięcie w innym zakresie, niż czyni to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Organ ten w myśl art. 77 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. dokonuje opiniowania w zakresie zadań określonych w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Biorąc pod uwagę to uregulowanie, opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odnosi się do zagadnień dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych planowanego przedsięwzięcia (art. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Inną rzeczą jest to, że organ opiniujący autonomicznie ocenia przekazane mu dokumenty, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skoro więc organ opiniujący uznał, że informacje w nim zawarte są wystarczające dla wydania opinii, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. i taką opinię wydał, to zbędnym było doręczanie mu uzupełnień raportu dokonywanych na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Podkreślono też, że wyjaśnienia do raportu sporządzone zostały już po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. Pozostając przy kwestii wymaganego uzgodnienia (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.), Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, iż organ I instancji nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji wszystkich wymagań określonych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. Zdaniem odwołującego się, określając środowiskowe uwarunkowania nie nakazano inwestorowi uzyskania zwolnienia z zakazu lokowania na terenach zagrożonych powodzią przedsięwzięć negatywnie oddziaływujących na środowisko, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne (Dz. U. tekst jedn. z 2012 r. poz. 145). Przepis ten wprowadza zakaz lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Zwolnienia z tego zakazu może udzielić Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 40 ust. 3 ustawy Prawo wodne). Zdaniem Kolegium, postanowienie uzgadniające z dnia 26 stycznia 2012 r. wśród warunków nie wskazuje obowiązku uzyskania owego zwolnienia z zakazu z art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Organ uzgadniający jedynie w uzasadnieniu swego postanowienia zasygnalizował taką potrzebę na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego. Niezależnie do tego podniesiono, że wspomniany wyżej zakaz jest powszechnie obowiązujący. Każdy więc, kto chce realizować przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko na terenach zalewowych bezwzględnie jest zobligowany do uzyskania zwolnienia z zakazu, o którym mowa w art. 40 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Oznacza to, że niecelowym byłoby wprowadzanie takiego warunku do postanowienia uzgadniającego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. z faktu, iż w trakcie postępowania doszło do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a treść tego uzupełnienia nie została udostępniona społeczeństwu oraz nie zapewniono mu 21-dniowego terminu na złożenie wniosków i uwag do niego, Kolegium uznało, że wskazane przepisy zobowiązują organ administracji, aby przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy te należy jednak czytać łącznie z art. 33 ust. 2 i art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. Pierwszy z nich wyjaśnia, kiedy można przyjąć, iż zapewniono społeczeństwu możliwość zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy. Otóż zgodnie z nim organ musi zapewnić społeczeństwu wgląd do następujących dokumentów: 1) wniosku o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami; 2) wymaganych przez przepisy: a) postanowień organu właściwego do wydania decyzji, b) stanowisk innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków. Drugi z powołanych przepisów, tj. art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. określa, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis ten nie wymienia raportu jako załącznika do wniosku o wydanie decyzji dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a do takich zalicza się przedmiotowa inwestycja. Z poczynionego wywodu wynika więc, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest w tym przypadku dokumentem, zaliczanym do tzw. niezbędnej dokumentacji sprawy. Dlatego też jego uzupełnienie nie wymaga powtórzenia procedury z art. 33 i art. 79 u.i.o.ś. Nadto, złożony przez inwestora raport zawierał wszystkie wymagane elementy zakreślone postanowieniem stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pisma inwestora będące odpowiedziami na wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w ocenie organu należy więc traktować jako wyjaśnienia do raportu, a nie jako jego uzupełnienia. Nie można, zdaniem Kolegium, żądać bowiem od inwestora więcej niż wynika to z postanowienia określającego elementy raportu. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. wyjaśnia zaś, co należy rozumieć pod pojęciem "podania informacji do publicznej wiadomości". Zgodnie z nim, jest to podanie informacji przez: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie; b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie; c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa – w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu; d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania – także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Stwierdzono więc, że organ I instancji nie był zobowiązany do przekazywania obwieszczenia w niniejszej sprawie do sołectwa wsi [...]. Dla spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.i.o.ś. wystarczającym było umieszczenie takiego obwieszczenia w rejonie ul. [...], jako miejsca planowanego przedsięwzięcia. Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem, że realizacja postanowień zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość nawodnienia terenu objętego inwestycją, dotyczy to przede wszystkim zakazu poboru wody w sytuacji spadku wielkości przepływu wody na rzece. Według założeń owo nawodnienie ma bowiem być prowadzone w okresach suszy. Zdaniem odwołującego się, w takich okresach spada również znacznie poziom rzeki. W konsekwencji, nierealne będzie doprowadzenie wody do łąk bez naruszenia nienaruszalnego przepływu wody w korycie rzeki. Przyjmując jednak twierdzenie strony o wysokim poziomie wód gruntowych, Kolegium stwierdziło, że do nawodnienia będzie dochodziło stosunkowo rzadko. Ponadto, w ocenie Kolegium, nie można traktować w kategoriach pewnika twierdzenia strony dotyczącego braku realnych możliwości wprowadzenia wody do systemu rowów. Nie można bowiem wykluczyć wystąpienia opadów w górnym biegu rzeki powodujących wezbranie rzeki w takim wymiarze, który pozwoli na doprowadzenie wody do rowów melioracyjnych. Podkreślenia wymaga zaś fakt, że to inwestor ocenia, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest dla niego korzystna. Kolegium nie zgodziło się też z zarzutem, że planowana melioracja spotęguje zagrożenie powodziowe dla najbliższych terenów. Zdaniem organu, system rowów melioracyjnych umożliwia nie tylko doprowadzenie wody, ale również ułatwia jej odpływ. Zresztą, przedsięwzięcie przewiduje, że funkcją projektowanej inwestycji jest również osuszanie tych terenów. Analiza akt sprawy nie potwierdza obaw o podtapianie domostw znajdujących się w pobliżu planowanych do nawadniania łąk. Działania te (nawadnianie) będą przeprowadzane w okresach, gdy będzie niedostatek wody, a więc następować będzie spadek poziomu wód gruntowych. Organ wyjaśnił, że o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę orzeka się wówczas, gdy w fazie począŧkowej realizacji przedsięwzięcia nie można przewidzieć wszystkich skutków oddziaływania na środowisko (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt II SA./Rz 313/10, Lex nr 754567). Wydaje się, że taka sytuacja nie zachodzi w niniejszym przypadku. Takiej potrzeby nie widział również organ uzgadniający warunki realizacji przedsięwzięcia, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., który jest organem ochrony środowiska (art. 376 pkt 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Natomiast odnosząc się do wątpliwości co do zastosowania się przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę do wytycznych zawartych w decyzji środowiskowej, stwierdzono, że organ ten jest nimi związany. Ponadto, strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę będą dysponowały możliwością kontroli uwzględnienia tych wymagań w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kolegium rozpoznając sprawę, dostrzegło jednak uchybienie natury formalnej. Mianowicie w okresie zawieszenia postępowania, którego dokonano postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], toczyło się postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wśród najistotniejszych czynności wymienić należy m. in. wystąpienie i uzyskanie opinii i uzgodnienia, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. Zasadą jest, że w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 kpa). Oznacza to, że reguła ta została naruszona. Faktu tego nie zmienia również podjęcie tego postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, zasada określona w art. 10 kpa, nie została jednak naruszona. Organ I instancji informował bowiem strony o wszelkich podejmowanych działaniach, a także reagował na żądania stron, np. dotyczące udzielenia wyjaśnień, czy przesłania określonych dokumentów. Stwierdzono zatem, że strony aktywnie uczestniczyły w postępowaniu, także w okresie jego formalnego zawieszenia. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego Z. W. domagał się uchylenia decyzji organów obydwu instancji z powodu naruszenia: 1) art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji... - poprzez brak informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, 2) art. 33 ust. 2 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy – poprzez niezaliczenie raportu do niezbędnej dokumentacji sprawy i niepowtórzenia udziału społeczeństwa w związku z uzupełnieniem raportu, 3) art. 39d pkt 1 ustawy – Prawo wodne w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 81 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji... - poprzez nieuznanie, że planowana inwestycja przyczyni się do nieosiągnięcia celów środowiskowych. Skarżący podniósł, że mieszkańcy w piśmie z dnia 18 czerwca 2011 r. wskazywali na kwestie związane z negatywnym wpływem inwestycji, a w szczególności z budową progu wodnego do wysokości 1 m i spiętrzenia na rzece [...], lecz kwestie te zostały przemilczane przez organ I instancji. Jego zdaniem na skutek zabudowy hydrotechnicznej nastąpi degradacja ekosystemu rzeki, co potwierdza przywołana literatura, a skutkom tym nie jest w stanie zapobiec żadna przepławka. Skarżący zarzucił też, że w postępowaniu nie dokonano analizy cofki. W jego ocenie, inwestycja nie spełnia zaś warunków nadrzędnego interesu publicznego, nie uzasadnia celowości wykonania progu ze spiętrzeniem na rzece i dokonania przez to nieodwracalnych zmian w wyniku modyfikacji hydromorfologicznej i fizykochemicznej tej rzeki. Nadto, w raporcie nie przeanalizowano najbardziej korzystnego dla środowiska wariantu przedsięwzięcia – nawodnień systemem deszczownianym, co podnosili mieszkańcy w uwagach (pismo z dnia 18 czerwca 2011 r.). Inwestor błędnie też oznaczył, że stan ekologiczny rzeki [...] na omawianym obszarze jest dobry, jako że wg zał. nr 2 ([...]), stan ten jest zły, ocena ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych – zagrożona, derogacja czasowa – brak możliwości technicznych, planowane inwestycje z zakresu ochrony przeciwpowodziowej, remont koryta rzeki [...] wraz z odbudową dwóch jazów w mieście S. w latach 2009-2010 (kod [...] – [...] od [...], region wodny [...]). Zatem przez wybudowanie progu wodnego ze spiętrzeniem zły stan wód ulegnie pogorszeniu, wbrew twierdzeniom RDOŚ. Skarżący ponowił też zarzuty co do naruszenia prawa w zakresie zaniechania przez organ I instancji ponownych ogłoszeń po uzupełnieniach raportu jako niezbędnego załącznika do wniosku wobec nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto, podniósł że PPIS w Z. w postanowieniu z dnia [...] r. nie wymienił działki nr 1, objętej wnioskiem. Skarżący zarzucił wreszcie, że nie dokonano oceny wpływu przedsięwzięcia na dobra materialne rolników wsi [...], którzy nie zostali też poinformowani o kolejnych etapach postępowania, zaś organ I instancji nie ustalił właścicieli gruntów graniczących z inwestycją przez rzekę i nie zapewnił im udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W ocenie organu, fakt pominięcia w postanowieniu PPIS w Z. działki nr 1, stanowi oczywiste przeoczenie, zaś braki uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie są istotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji obydwu instancji nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Oznacza to, że sąd administracyjny zobligowany jest do oceny rodzaju naruszenia prawa pod katem przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 tej ustawy. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 81 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji..., wyżej powołanej. Przepis ten dodany został przez art. 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) i wszedł w życie z dniem 18 marca 2011 r. Jednakże z mocy art. 20 ustawy nowelizującej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek [A], który wpłynął do organu I instancji w dniu 23 listopada 2010 r., co potwierdzono w samej skardze. Oznacza to, że postępowanie zostało wszczęte w tym dniu (art. 61 § 3 kpa), a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i dodaniu art. 81 ust. 3 do ustawy o udostępnianiu informacji.... Zatem z mocy normy intertemporalnej, zawartej w art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., zmiana stanu prawnego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji, określany przez inwestora stan ekologiczny rzeki [...] na omawianym obszarze, jest bez znaczenia, a przy tym chodzi o fakt, stwierdzony w drodze aktu prawnego, a mianowicie uchwały Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. (MP Nr 49, poz. 549), czyli również aktu późniejszego, niż wniosek inwestora, który jednak miał na uwadze organ uzgadniający, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., co wynika jednoznacznie z postanowienia z dnia [...]r. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi w zakresie naruszenia reguł postępowania, określonych w art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji..., wskazać należy, że odróżnić trzeba gwarancje procesowe strony postępowania od udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że skarżącemu w pełni umożliwiono udział w niniejszym postępowaniu, informując go pisemnie o wszelkich uzupełnieniach raportu i złożeniu kolejnych pism przez inwestora, a także zakończeniu postępowania, co wynika z motywów decyzji organu I instancji. Spór dotyczy jednak kwestii dochowania wymogów ustawowych, gdy idzie o udział społeczeństwa. Z akt postępowania wynika, że organ I instancji dwukrotnie dokonał obwieszczeń: 1) w dniu 30 maja 2011 r., zawiadamiając o wpływie raportu i możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz prawie złożenia uwag i wniosków, 2) w dniu 29 września 2011 r., zawiadamiając o możliwości zapoznania się z dokumentacją, w tym uzupełnienia raportu oraz powtórnie o możliwości składania uwag i wniosków. Jednakże w dniach 6 października 2011 r. i 3 stycznia 2012 r. na wezwanie organu inwestor przedłożył pisemne wyjaśnienia, o których społeczeństwo nie zostało już poinformowane w drodze obwieszczeń, lecz skarżący został poinformowany pisemnie o uzupełnieniu dokumentacji. Stąd też rozważenia wymaga kwestia, na jakim etapie postępowania następuje podanie informacji do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy oraz jaki jest zakres dokumentacji sprawy (art. 33 ustawy). Zdaniem sądu administracyjnego, przepis ust. 2 art. 33 ustawy, wymieniając jako niezbędną dokumentację również wymagane przez przepisy stanowiska innych organów, jeżeli są dostępne w terminie składania uwag i wniosków, daje podstawę do konstatacji, że ogłoszeń dokonuje się po złożeniu kompletnego wniosku o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami. Od tej daty rozpoczyna też bieg 21-dniowy termin składania uwag i wniosków przez społeczeństwo, którego upływ skutkuje pozostawieniem bez rozpoznania pism spóźnionych (art. 35 ustawy). Za wymagany załącznik wniosku należy też uznać w każdym wypadku raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, nawet jeżeli obowiązek jego sporządzenia został nałożony przez organ w trybie art. 63 ust. 1 ustawy. Wszak zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy, nawet w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor może złożyć jedynie kartę informacyjną, wnosząc o ustalenie zakresu raportu. Stąd też niezależnie od podstawy prawnej istnienia obowiązku przedstawienia raportu, stwierdzić przyjdzie, że jest to dokument, o złożeniu którego należy poinformować społeczeństwo. Jednak brak podstaw do przyjęcia, że w każdym wypadku kolejne uzupełnienia raportu i pisemne wyjaśnienia inwestora, podlegają podaniu do publicznej wiadomości, skoro nawet stanowiska innych organów nie zawsze są ogłaszane w trybie art. 33 ustawy. W niniejszej sprawie organ I instancji dokonał zaś ogłoszeń po złożeniu przez inwestora uzupełnienia raportu z września 2011 r., które wpłynęło do organu w dniu 27 września 2011 r. Natomiast kolejne pisma z dnia 6 października 2011 r. i 3 stycznia 2012 r. nie stanowiły uzupełnienia raportu, gdyż ich autorem nie była A. M., specjalista z zakresu inżynierii środowiska, która opracowała raport z maja 2011 r. Powyższe pisma zostały bowiem sporządzone przez przedstawicieli inwestora i zawierały informacje i wyjaśnienia, żądane przez organ I instancji w związku z wątpliwościami organu uzgadniającego co do wyboru konstrukcji przepławki dla ryb, położenia terenu na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, określenia rzędnej minimalnego poziomu wody w rzece [...] w rejonie ujęcia, poniżej którego pobór wody będzie zabroniony. Następnie jednak uzgadniając przedsięwzięcie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia [...]r. zawarł wymogi w zakresie projektu budowlanego co do rodzaju urządzenia piętrzącego wodę, jego wysokości i rodzaju przepławki (pochylni – bystrotoku o nachyleniu 1:30 i szerokości nie mniejszej niż 5 m), określając minimalny poziom wody, poniżej którego pobór wody nie jest możliwy (0,5 m3/s). Wymogi uzgodnienia inwestycji zostały zaś inkorporowane w całości do decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla spornego przedsięwzięcia (pkt 3 decyzji). Wreszcie, treść pisma z dnia 23 stycznia 2012 r., podpisanego przez skarżącego i mieszkańców S., dobitnie świadczy, że pomimo niedokonania publicznych ogłoszeń, autorom tego pisma znane były pisemne wyjaśnienia inwestora, gdyż wszelkie dokumenty doręczono skarżącemu na jego wniosek. Taki stan rzeczy w ocenie składu orzekającego winien zaś prowadzić do wniosku, że nie doszło do pozbawienia społeczeństwa udziału w postępowaniu z braku ponowienia ogłoszeń po złożeniu przez inwestora pisemnych wyjaśnień w dniach 6 października 2011 r. i 3 stycznia 2012 r. Fakt położenia przedsięwzięcia na terenach zagrożonych powodzią, jest zaś bezsporny, lecz na tym etapie postępowania brak podstaw do przyjęcia, że inwestor przed wydaniem decyzji środowiskowej winien legitymować się decyzją z art. 40 ust. 3 Prawa wodnego. Dopiero wówczas podlegać też będzie ocenie przesłanka w postaci istotnej potrzeby ekonomicznej lub społecznej zwolnienia inwestora z zakazu lokalizowania przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Skoro zaś chodzi o wymóg ustawowy, nie ma potrzeby jego zamieszczenia w decyzji. Zdaniem sądu administracyjnego, nie mógł też odnieść skutku zarzut pominięcia przez organ I instancji uwag i wniosków, zgłoszonych przez skarżącego i mieszkańców S. w piśmie z dnia 18 czerwca 2011 r. W świetle art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ustawy o udostępnianiu informacji...., organ prowadzący postępowanie ma obowiązek rozpatrzenia uwag i wniosków społeczeństwa i zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione przez ten organ. Faktem jest, że organ I instancji w motywach decyzji pominął treść pisma z dnia 18 czerwca 2011 r., odnosząc się do pozostałych uwag i wniosków, zawartych w kolejnych pismach z dnia 30 marca 2013 r. i dnia 3 kwietnia 2012 r. Jednak zdaniem sądu administracyjnego, uchybienie wymogom uzasadnienia decyzji nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a to z uwagi na charakter wniosków i kwestii, podniesionych w piśmie z dnia 18 czerwca 2011 r. Mianowicie, wskutek powyższego pisma inwestor został wezwany do uzupełnienia raportu, m. in. przez podanie sumarycznej długości rowów melioracyjnych. Uzupełnienie autora raportu zostało zaś złożone we wrześniu 2011 r. Organy obydwu instancji uznały zaś w konsekwencji raport za kompletny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, proponowany przez społeczeństwo inny wariant technologiczny inwestycji, a mianowicie nawodnień systemem deszczownianym, został przeanalizowany w raporcie i uznany za nieracjonalny z uwagi na wysoki koszt jego wykonania i eksploatacji, a także znaczne negatywne oddziaływanie na środowisko w trakcie eksploatacji (praca spalinowych agregatów pompowych na ujęciu przy rzece). Opis analizowanych wariantów planowanego przedsięwzięcia z uzasadnieniem ich wyboru zawarto na stronach 53-55 raportu z maja 2011 r. Wskazać też przyjdzie, że w istocie treść pisma z dnia 18 czerwca 2011 r., jak i zarzuty skargi, stanowią polemikę z wnioskami raportu. Tymczasem jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1848/10 (LEX nr 787129), zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy, a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania raportu. Tymczasem zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest nieuzasadniony, zaś sąd administracyjny nie jest uprawniony do podważania wniosków raportu jako środka dowodowego mającego walor opinii biegłego, której sporządzenie wymaga wiadomości specjalistycznych. Zdaniem składu orzekającego, jedynie dokument opracowany na zlecenie strony przez osobę legitymującą się wiedzą fachową, mógłby stanowić podstawę prawną do kwestionowania wniosków raportu, przedłożonego przez inwestora. Tymczasem w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył takiego dokumentu. Stąd też podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść skutku, w sytuacji gdy raport odpowiada wymogom wynikającym z art. 66 ustawy w zakresie jego kompletności, a jego wnioski nie zostały podważone w postępowaniu innym dowodem (dokumentem opracowanym przez osobę legitymującą się wiedzą fachową). Taką samą argumentację należy odnieść do zarzucanego w skardze pominięcia w raporcie kwestii tzw. cofki. Kwestia ta nie była też w ogóle podnoszona w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem sądu administracyjnego, nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy, z uwagi na dokonanie ogłoszeń w siedzibie organu, wydającego decyzję środowiskową i miejscu przedsięwzięcia, a niedokonanie ogłoszeń w sołectwie wsi [...]. Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest bowiem w S., gdzie mieści się siedziba organu. Przytoczony w motywach zaskarżonej decyzji przepis art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy, nie daje podstaw do przyjęcia, że ogłoszeń tych należy dokonać w innych miejscowościach, położonych po drugiej stronie rzeki [...]. Zupełnie inną kwestią jest zaś pominięcie w postępowaniu osób legitymujących się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 kpa. Tego rodzaju naruszenie gwarancji procesowych stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jednakże z mocy art. 147 kpa, wznowienie postępowania z tej przyczyny możliwe jest jedynie na wniosek strony, czyli osoby pominiętej w postępowaniu. Tymczasem skarżący brał udział w postępowaniu, stąd też nie jest legitymowany do ferowania zarzutu pominięcia innych osób, mających przymiot strony, czy też nienależytego ustalenia kręgu stron. Ochrona prawna innych osób, pominiętych w postępowaniu możliwa jest jednak jedynie na ich wniosek w drodze żądania wznowienia postępowania. Wreszcie, trafnie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, że pominięcie w uzasadnieniu postanowienia PPIS w Z. działki nr 1, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zostało uprzednio zaopiniowane przez ten organ. Organ opiniujący wskazał bowiem, że rozpatrzył wniosek organu z dnia 30 maja 2011 r., który obejmował wszak również działkę nr 1. Stąd też pominięcie tej działki w uzasadnieniu opinii sanitarnej należy uznać za oczywistą niedokładność, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.