I SA/Op 155/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 19 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych na 2008r. postanawia : odrzucić skargę Skarżąca "A" Spółka z o.o. w W., działając poprzez ustawionego w sprawie pełnomocnika doradcę podatkowego S.M.W. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 19 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych na 2008r. Jednocześnie do skargi dołączony został wniosek skarżącej z dnia 11 lutego 2013r. zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi. W związku z wniesioną skargą zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2013r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych tejże skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz odpisu z KRS skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia w/w zarządzenia, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. Powyższe wezwanie doręczone zostało na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 11 marca 2013r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r, poz. 270 t. j.) – dalej jako [p.p.s.a.]. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik strony obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Natomiast ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z § 3 powołanego przepisu, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Powyższy przepis zawarty został w rozdziale o pismach w postępowaniu sądowym. Z uwagi zatem na fakt, iż skarga, jako pismo procesowe czynić powinna zadość wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.), stwierdzić należy, iż brak pełnomocnictwa jest niewątpliwie brakiem formalnym skargi, którego nie uzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Skoro skarga wniesiona w niniejszej sprawie, nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 § 3 p.p.s.a, należało wezwać skarżącą do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Niezachowanie bowiem wymogów formalnych może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia tejże skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej tj. KRS, a także złożenia do akt sądowych pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki. Pismo Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres pełnomocnika skarżącej podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącej w dniu 11 marca 2013 r. Zatem zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał skarżącej w dniu 18 marca 2013r. Wyjaśnić następnie należy, iż wobec nie uzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.