II OZ 253/13

Dnia 9 kwietnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 roku, sygn. akt IV SA/Wa 10/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w sprawie ze skargi L.M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił L.M. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Brwinów z dnia [...] grudnia 2010 r. ustalającą skarżącemu jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu we wsi Owczarnia i sprzedażą działki nr [...] o pow. [...] m2. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący argumentował, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione i konieczne ze względu na wysokość ustalonej jednorazowej opłaty, jak i stan majątkowy skarżącego. Uiszczenie przedmiotowej opłaty byłoby dla skarżącego znacznym utrudnieniem i doprowadzić mogłoby do wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku. Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego. Sąd I instancji podkreślił, że wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie. W ocenie Sądu I instancji, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony, a to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na trudną sytuację majątkową, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. W ocenie Sądu I instancji, podniesione przez skarżącego okoliczności wynikające z obawy wystąpienia straty materialnej, nie są nieodwracalne, a skarżący ograniczył się wyłącznie do lakonicznej argumentacji dotyczącej trudnej sytuacji majątkowej. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że poniesienie przez skarżącego znacznej straty materialnej nie może być kwalifikowane jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a których mowa w tym przepisie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2012 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści wniosku skarżący poprzestał w zasadzie na stwierdzeniu, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione i konieczne ze względu na wysokość ustalonej jednorazowej opłaty, jak i stan majątkowy skarżącego. Uzasadnienie wniosku opiera się więc na założeniu, że kwota opłaty ustalona niemal na [...] tysięcy złotych, jest kwotą obiektywnie wysoką. Założenie to jest niewątpliwie prawidłowe, jednak nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji, bowiem ten nie może zostać oparty na kryteriach zobiektywizowanych, lecz odnoszących się do konkretnej osoby, a nie, jak to wskazano w zażaleniu, do “przeciętnego człowieka". Przyjęcie prezentowanej w zażaleniu wykładni przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. prowadziłoby więc do niedopuszczalnego uznania, że w każdym przypadku nałożenie na stronę w zaskarżonej decyzji wysokiej kwoty zobowiązania o charakterze majątkowym, uzasadnia wstrzymanie wykonania aktu będącego przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie ulega zaś wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie przedmiotowej opłaty wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do orzeczenia zgodnie z wnioskiem strony. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.