II SA/Łd 98/13

Dnia 9 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 roku sprawy ze skargi S. T. na czynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. objętą pismem z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę. LS W dniu 20 grudnia 2012r. S. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na Przedsiębiorstwo A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej dotyczącej wysokości należności pobranej przez Przedsiębiorstwo z nieruchomości przy ul. A 18 w R., za 2011 rok za usługi: woda, wywóz śmieci, ścieki, ciepło. Skarżący wniósł o nakazanie udzielenia informacji we wskazanym zakresie, zasądzenie kosztów postępowania i obciążenie kosztami postępowania sądowego mgr J.J., który odmawia udzielenia informacji publicznej. Wyjaśniając podstawy faktyczne złożenia niniejszej skargi skarżący wyjaśnił, iż w dniu 28 sierpnia 2012r. w siedzibie Przedsiębiorstwa zwrócił się o udzielenie opisanej na wstępie informacji, w związku z odmową złożył prośbę na piśmie. Dnia 4 września 2012r. otrzymał pismo, w którym mgr J.J. odmówił udzielenia informacji bez uzasadnienia prawnego. Następnie dnia 17 września 2012r. skarżący przesłał skargę na decyzję mgr J.J. do Prezydenta Miasta R.. Po interwencji telefonicznej, w dniu 1 października 2012r., w dniu 5 października 2012r. skarżący otrzymał pismo Prezydenta Miasta, który uznał skargę za bezzasadną, przy czym także nie zawarł uzasadnienia prawnego. Dnia [...] skarżący złożył pozew do Sądu Rejonowego w R., jednak w dniu [...] otrzymał postanowienie o odrzuceniu pozwu ze względu na niewłaściwość sądu. W ocenie skarżącego decyzja mgr J.J. narusza ustawę o dostępie do informacji publicznej – art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 3f, pkt 5e, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Przy piśmie z dnia 31 grudnia 2012r. Sąd przekazał skargę przekazana do Przedsiębiorstwa A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wniosło o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik Przedsiębiorstwa, przywołując stanowiska komentatorów, stwierdził, iż nie sposób zauważyć, iż informacje, o które występuje skarżący nie należą do przedmiotu obowiązków, jakie ustawa nakłada na organ. Przedsiębiorstwo podpisując umowę ze Spółdzielnią A w R. o świadczenie usług w postaci dostarczania wody, ciepła oraz odprowadzania nieczystości, nie skonkretyzowała swoich działań jedynie wobec bloku wskazanego przez skarżącego, znajdującego się przy ul. A 18, lecz kilku nieruchomości zarządzanych przez Spółdzielnię. Umowa ta jest dokumentem prywatnym, a informacją publiczną nie są dokumenty prywatne, nawet jeżeli znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej i w jakimś stopniu dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, bo w związku z nią zostały zgromadzone. Ponadto organ wskazał, że umowa zawarta pomiędzy Przedsiębiorstwem A a Spółdzielnią A, której udostępnienia domaga się skarżący jest dokumentem prywatnym, a dostępem do informacji publicznej nie są objęte dokumenty prywatne, nawet jeśli znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Jednocześnie organ wskazał, że informacje zawarte w tym dokumencie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co wynika z treści art. 1 § 2 powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przedmiotem kontroli jest czynność Przedsiębiorstwa A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. objęta pismem z dnia 4 września 2012r.. W piśmie tym Przedsiębiorstwo poinformowało skarżącego S. T., iż umowy o świadczenie usług w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków, wywozu nieczystości stałych oraz dostawy energii cieplnej są podpisane ze Spółdzielnią A. I dalej, iż w związku z istnieniem przedmiotowej umowy skarżący w sprawie wysokości należności za świadczenie wymienionych usług należy zwrócić się do Spółdzielni A. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż Przedsiębiorstwo A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 ustawy, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustalenia wymagało zatem, czy informacja, o którą występował skarżący jest w istocie informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Na uwadze należy mieć również art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Przedmiotem wniosku skarżącego są dane dotyczące realizacji umowy zawartej pomiędzy Przedsiębiorstwem a Spółdzielnią A, są to zatem informacje wynikające z dokumentu prywatnego, jakim jest taka umowa. A skoro tak Przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do udzielenia żądanych danych i słusznie uznało, iż żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Ustalenie, iż sporna informacja nie jest informacją publiczną skutkuje niedopuszczalnością zastosowania przepisu art. 16 ust. 1 ustawy, który wskazuje wprost, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, aby podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, podlegał jej przepisom a jednocześnie, aby żądana informacja miała charakter publiczny. Wobec powyższego, Przedsiębiorstwo nie miało obowiązku wydać decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Wystarczającą i poprawną formą załatwienia wniosku skarżącego było pismo z dnia 4 września 2012r., w którym Przedsiębiorstwo wskazało również skarżącemu podmiot, do którego winien wystąpić o sporne dane. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. a.bł.