II OZ 259/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 6/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 2 listopada 2012 r. nr 1454/2012 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 6/13 pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy M. S. w sprawie ze skargi na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 2 listopada 2012 r. nr 1454/2012 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, skarżący w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. wniósł o zwolnienie go od opłat sądowych wskazując, iż jest osobą samotną i bezrobotną bez prawa do zasiłku. Na wezwanie Sądu skarżący nie złożył w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Z tych względów zarządzeniem z dnia 14 lutego 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. W piśmie z dnia 25 lutego 2013 r. zatytułowanym "odwołanie i sprzeciw" skarżący oświadczył, że "sprzeciwia się i stanowczo reaguje na odpowiedź WSA z dnia 14 lutego 2013 r." Dodał, że "nigdy jeszcze nie korzystał z żadnej pomocy, bo mu zawsze odmawiano". Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 252 § 1 i § 2 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", Sąd wskazał, że skarżący o obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu został pouczony zarówno w piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r., jak i w zarządzeniu z dnia 28 stycznia 2013 r. oraz w zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 14 lutego 2013 r. Skarżącemu został także doręczony odpowiedni formularz wniosku. Z treści zaś sprzeciwu skarżącego nie wynika aby istniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające niezwłoczne wypełnienie i przesłanie do Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżącemu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. S. wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2013 r. wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r. pozostawił wniosek M. S. bez rozpoznania. Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.