II SA/Wa 2144/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Sławomir Fularski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] października 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "K.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie zwolnienia J.N. ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Orzeczeniem z dnia [...] października 2000 r. Komendant [...] Policji uznał policjanta – J.N. winnym zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów: 1) w okresie od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] kwietnia 2000 r. w W., będąc funkcjonariuszem Policji, działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Policji, przyjął od osoby trzeciej co najmniej siedem razy korzyść majątkową w wysokości [...] USD, co dało łącznie kwotę w wysokości [...] zł w zamian za odstąpienie od czynności zatrzymania i umożliwienie wynoszenia z terenu Dworca W. [...], tj. o czyn z art. 228 § 1 w związku z art. 12 Kodeksu karnego; 2) w dniu [...] marca 2000 r. w W., mając obowiązek pełnienia służby w godzinach od 10.00 do 22.00, samowolnie o godzinie 20.00 oddalił się z miejsca wykonywania obowiązków służbowych, czym naruszył przepis § 70 ust. 2 Zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w zbiegu z § 2 ust. 1 Zarządzenia nr 10/91 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 września 1991 r. (ze zm.) w sprawie rozkładu czasu służby policjantów w zbiegu z § 61 Zarządzenia nr 23/93 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 maja 1993 r. w sprawie organizacji i pełnienia służby patrolowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie. Z uwagi na powyższe, Komendant [...] Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. nr 30, poz. 179 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2001 r. zwolnił J.N. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2001 r. i rozstrzygnięciu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten stał się ostateczny. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] J.N. został uniewinniony od tego, że w okresie od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] kwietnia 2000 r. w W., będąc funkcjonariuszem Policji, działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Policji, przyjął od osoby trzeciej co najmniej siedem razy korzyść majątkową w wysokości [...] USD, co dało łącznie kwotę w wysokości [...] zł w zamian za odstąpienie od czynności zatrzymania i umożliwienie wynoszenia z terenu Dworca W. [...], tj. o czyn z art. 228 § 1 w związku z art. 12 Kodeksu karnego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] lutego 2012 r. W związku z powyższym, J.N. pismem z dnia [...] marca 2012 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji i przywrócenie do służby zgodnie z art. 42 ustawy o Policji. Uzasadniając powyższe, zainteresowany wskazał, iż orzeczenie dyscyplinarne i wydana na jego podstawie decyzja o zwolnieniu go ze służby w Policji są wadliwe i dodał: "(...) art. 132 Ustawy o Policji (...) według orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt 36/00 z dnia 31 października 2002 r. uznany został za sprzeczny z art. 2 oraz art. 5 Konstytucji RP i uchylony". Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji - zgodnie z właściwością. Komendant Główny Policji powziął wątpliwości, co do trybu rozpatrzenia niniejszej sprawy. Po pismach wyjaśniających, w tym wskazujących zainteresowanemu ewentualne podstawy prawne (art. 156, art. 145, art. 154, art. 155 K.p.a.) jego żądania, pismem z dnia [...] lipca 2012 r. J.N. poinformował, iż wnosi o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i przywrócenie do służby w Policji na podstawie art. 42 ustawy o Policji. Ponadto wskazał, że wyrok uniewinniający go od zarzutu popełnienia przestępstwa stanowi podstawę do przywrócenia go do służby w Policji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, podkreślając, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Na skutek odwołania sprawę rozpatrzył Minister Spraw Wewnętrznych, który powyższe rozstrzygnięcie uznał za prawidłowe. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy organ II instancji nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Rozkaz ten został wydany przez organ właściwy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast podstawę prawną rozkazu stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. Orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r., utrzymanym następnie w mocy przez orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r., J.N. został uznany winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Wskazane ostateczne orzeczenia dyscyplinarne pozostają w obrocie prawnym i stosownie do art. 135 r ust. 5 ustawy o Policji, brak jest możliwości prawnej do ich weryfikacji, z uwagi na upływ 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Stąd też, nadal istnieje przesłanka, na podstawie której Komendant [...] Policji zwolnił policjanta ze służby w Policji. Na etapie badania przesłanek nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu nie można badać prawidłowości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, ani wzruszyć samego orzeczenia dyscyplinarnego. Postępowanie to jest bowiem uregulowane odrębnymi przepisami rozdziału 10 ustawy o Policji. Stąd też mylne jest stanowisko J.N. wskazujące, iż w niniejszej sprawie fakt uniewinnienia go wyrokiem sądu karnego od zarzucanego czynu jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Oznacza to, że w istocie przeciwko policjantowi toczyć się może kilka postępowań, ale tylko w postępowaniu karnym, bądź dyscyplinarnym chroni oskarżonego (bądź obwinionego) domniemanie niewinności. Innym natomiast rodzajem postępowania, które toczyć się może "przeciwko" policjantowi jest postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. W szczególności zagadnienie "domniemania niewinności" nie dotyczy zagadnienia istotnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby (w tym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji). Nadmienić również należy, że skoro ustawodawca dopuścił, by za ten sam czyn policjant ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną niezależnie od odpowiedzialności karnej, to liczyć się musiał z sytuacją, w której wcześniejsze orzeczenie (z reguły dyscyplinarne) będzie odmienne w zakresie orzekania o winie od późniejszego (z reguły przed sądem powszechnym). Organ podkreślił nadto, że zaskarżony rozkaz personalny Komenda [...] Policji nie narusza przepisów art. 156 § 1 pkt 3 - pkt 7 K.p.a. J.N. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił organom Policji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy Komendant [...] Policji wydając ten rozkaz rażąco naruszył art. 97 § 1 pkt. 4 w związku z art. 100 § 2 K.p.a., w związku z art. 6, 8 i 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wartości poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby i zakończenie go przedmiotowym rozkazem przed wydaniem przez sąd powszechny prawomocnego wyroku rozstrzygającego odpowiedzialność karną skarżącego za czyny, za które orzeczono karę dyscyplinarną zwolnienia ze służby, będącą podstawą wydania rozkazu. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż niedopuszczalne jest samodzielne ustalenie, że doszło do popełnienia przestępstwa w innych postępowaniach niż postępowanie karne. Cele obu postępowań są bowiem różne, w przypadku deliktu dyscyplinarnego natura czynów nagannych jest inna niż czynów będących przedmiotem postępowania karnego, chociaż granice pomiędzy nimi mogą być w niektórych wypadkach nieostre. Takie stanowisko przyjmuje też Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok TK z dnia 27 lutego 2001 r. K 22/00, z dnia 8 lipca 2003 r.) oraz Sąd Najwyższy (uchwała z dnia 28 września 2008 r. I KZP 8/06). Jeżeli zarzucanym przewinieniem dyscyplinarnym jest wyłącznie czyn o znamionach przestępstwa, wówczas jedynie wyrok wydany w postępowaniu karnym może obalić domniemanie niewinności. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia prawomocnej decyzji. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażącego" może mieć miejsce, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. W ocenie skarżącego stanowi zatem rażące naruszenie prawa taka sytuacja, w której zostaje on zwolniony ze służby na podstawie orzeczenia organu dyscyplinarnego, stwierdzającego, że doszło do popełnienia przestępstwa, a następnie po wielu latach zostaje prawomocnie uniewinniony przez sąd powszechny, a organ II instancji nie bierze tego faktu pod uwagę. W państwie praworządnym musi istnieć mechanizm, który po pierwsze, zapobiega takim sytuacjom, a po drugie, pozwala uchylić skutki niewłaściwych orzeczeń organów dyscyplinarnych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszyli przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą niniejszej sprawy jest ocena poprawności decyzji organów obu instancji odmawiających stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 5 stycznia 2001 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 K.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu I instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, gdyby organ stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby został podjęty w okolicznościach określonych przepisami art. 156 § 1 K.p.a. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze - Warszawa, 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstawy. Niewątpliwie w stanie prawnym, obowiązującym w dniu jego wydania, istniały przepisy prawne dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. nr 30, poz. 179 ze zm.), zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służy w Policji w przypadku orzeczenia wobec niego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z przytoczonego przepisu wynika, że ostateczne orzeczenie dyscyplinarne w przedmiocie wydalenia policjanta ze służby nakłada na właściwy organ Policji obowiązek jego wykonania poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu. Brak natomiast w tym przepisie odniesienia do czynności podejmowanych w postępowaniu dyscyplinarnym, które doprowadziły do ukarania taką, a nie inną karą dyscyplinarną. Stąd też, przesłanką zwolnienia ze służby, w sytuacji określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o Policji, jest jedynie wynik przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego i skutek wykonania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, nie zaś postępowanie w tym zakresie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z dnia 14 lipca 1999 r., sygn. akt II SA 979/99, Lex 47387, w którym stwierdzono, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Właściwy organ służbowy Policji jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać. W sprawie jest bezsporne, że w dacie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji znajdowało się w obrocie prawnym ostateczne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu go ze służby. Tym samym, decyzja zwolnieniowa znajdowała pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Sytuacja ta nie uległa zmianie do dnia dzisiejszego. Należy ponadto wskazać, iż w niniejszej sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 K.p.a należy odnosić bezpośrednio do ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, nie zaś do prowadzonego wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego i wydanego po jego przeprowadzeniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby. Postępowanie prowadzone w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów jest postępowaniem odrębnym i samodzielnym, kompleksowo uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o Policji. Stąd też prawne możliwości wzruszenia orzeczenia dyscyplinarnego i zakwestionowania czynności podejmowanych w trakcie postępowania są zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji. Nie mogą natomiast być oceniane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i to w zakresie oceny przesłanek nieważności decyzji zwolnieniowej. Stąd też nie jest trafne stanowisko skarżącego wskazujące, iż w niniejszej sprawie fakt uniewinnienia go wyrokiem sądu karnego od zarzucanego czynu, jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zwolnienia go ze służby w Policji. Takie stanowisko jest nieprawidłowe i w istocie mogłoby prowadzić do obejścia prawa w zakresie wzruszania orzeczeń dyscyplinarnych. Zauważyć również należy, że w postępowaniu dyscyplinarnym skarżący został uznany za winnego popełnienia dwóch zarzutów. Pierwszy z nich jest tożsamy z zarzutem karnym, z popełnienia którego skarżący został prawomocnym wyrokiem sądu karnego po blisko 12 latach uniewinniony. Drugi zarzut, dotyczący dyscypliny służby patrolowej nadal ostał się. Zatem nie wiadomo, jakie byłoby ostateczne orzeczenie dyscyplinarne, przy założeniu udowodnienia winy jedynie drugiego zarzutu. Skarżący nie skarżył do sądu administracyjnego ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji. Nadto wobec kategorycznego brzmienia art. 135 r ust. 5 ustawy o Policji (rozdział 10 dotyczący postępowania dyscyplinarnego) obecne wzruszenie orzeczenia dyscyplinarnego nie jest w polskim systemie prawnym możliwe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, istotny w niniejszej sprawie jest także przepis art. 156 § 2 K.p.a., a zatem gdyby nawet przedmiotowy rozkaz był dotknięty wadami skutkującymi jego nieważność nie można by było z uwagi na znaczny upływ czasu stwierdzić jego nieważności w tym trybie. W skardze zawarto istotne zagadnienie - oczywistej sprzeczności zarzutu dyscyplinarnego z treścią wyroku sądu karnego. Przy czym sprzeczność ta dotyczy istoty zarzucanego czynu - co do aspektu jego popełnienia - a zatem nie można tu mówić o rozbieżności pomiędzy dyscypliną służbową i przestępstwem (które to pojęcia nie są oczywiście tożsame), ale o zdarzeniu, którego istnienie sąd karny zakwestionował. Taka rozbieżność pomiędzy orzeczeniem dyscyplinarnym a wyrokiem karnym, sprowadzająca się w istocie do nieistnienia danego zdarzenia, jest z punktu praworządności oczywiście niedopuszczalna. Jednakże skarżący wybrał tryb stwierdzenia nieważności na rozwiązanie tego dylematu. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, jak zaś już wyżej wskazano, odnosi się do stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili podejmowania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn nie jest to instytucja właściwa do rozstrzygania przedmiotowej sprawy, nie uwzględnia bowiem aspektu czasowego sprawy - nowej oceny danego czynu dokonanej przez sąd karny. Reasumując, organy orzekające w obecnie rozpoznawanej sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły zastosowania art. 156 § 1 K.p.a. przez stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.