II OZ 486/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 209/13 odmawiające I. K. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. K. i I. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 7 stycznia 2013 r. nr ZOA-XVII.7721.21.2012 w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 209/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił I. K. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. K. i I. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 7 stycznia 2013 r., nr ZOA-XVII.7721.21.2012, w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem I. K. wezwana do podpisania skargi, mimo upływu zakreślonego terminu, braku tego nie uzupełniła. Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza więc możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). W sprawie niniejszej Sąd Wojewódzki trafnie uznał, że skarga złożona przez I. K. jest w sposób oczywisty bezzasadna, co skutkuje brakiem możliwości przyznania jej prawa pomocy. Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął bowiem, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, co jest warunkiem dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Zasadnym więc było stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do oczywistej bezzasadności skargi I. K., a postanowienie odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, z uwagi na spełnienie przesłanki wskazanej w art. 247 p.p.s.a., w pełni odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.