II OZ 710/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SO/Ol 6/13 o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z wniosku Stowarzyszenia [...] o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 39/13 postanawia odrzucić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SO/Ol 6/13 odrzucił wniosek Stowarzyszenia [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie z wniosku Stowarzyszenia [...] o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 39/13. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Stowarzyszenie [...] zostało rozwiązane na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...]. Jednocześnie Sąd ten zarządził likwidację Stowarzyszenia. Orzeczenie to jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślenia jednak wymaga, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm. (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77). Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym – art. 25 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Brak ten jest brakiem nieusuwalnym, co z kolei oznacza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest zażaleniem z innych przyczyn niedopuszczalnym i jako takie podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 oraz art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.