II GSK 2248/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Jan Bała Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. Spółki z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 65/13 w sprawie ze skargi O. Spółki z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od O. Spółki z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę O. spółki z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w dniu 1 czerwca 2012 r. skarżąca spółka wniosła o dokonanie zmiany w pozycji 29 załącznika nr 1 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2007 r., w zakresie zmiany właściciela i nazwy punktu gier umiejscowionego w K. przy ul. B. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. umorzył postępowanie w zakresie wnioskowanej przez spółkę zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2007 r. Objętą skargą decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie, wskazując, że niezależnie od tego postępowania prowadzone było z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w części zezwolenia, jakie udzielono skarżącej spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2007 r. W jego toku wykazano, że skarżąca nie prowadziła działalności przez okres dłuższy niż sześć miesięcy w 42 punktach gier na automatach o niskich wygranych w tym w punkcie ujętym w pozycji 29 załącznika nr 1 do zezwolenia. Taki stan spowodował, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r. cofnięto skarżącej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa Świętokrzyskiego. Cofnięcie zezwolenia dotyczyło także punktu gier określonego w poz. 29 załącznika nr 1. Decyzja to została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Wykreślenie punktu gier, którego dotyczył wniosek spółki powodowało, że postępowanie w przedmiocie jego zmiany było bezprzedmiotowe. Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, że wobec decyzji z dnia [...] maja 2012 r. cofającej skarżącej spółce zezwolenie na prowadzenie działalności między innymi w punkcie gier określonym pod poz. 29, oraz decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., już w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania, rozstrzygniecie cofające zezwolenie spółki było ostateczne. Sąd zauważył, że w aktach administracyjnych sprawy brak było postanowienia o wstrzymaniu wykonania tej decyzji jak również strona skarżąca nie powoływała się na tą okoliczność. Wobec tego, brak było podstaw w ocenie Sądu I instancji, aby po stronie organu istniał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o zmianę zezwolenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Bez znaczenia dla sprawy Sądu uznał okoliczność, czy strona wniosła skargę na decyzję cofającą zezwolenie bądź wywiodła skargę kasacyjną od wyroku wydanego w związku z tą decyzją. Sąd I instancji stwierdził, że organ trafnie uznał, iż w sytuacji, gdy ostateczną decyzją cofnięto skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w punkcie gier wymienionym pod poz. 29 załącznika do decyzji z 2007 r., dokonywanie zmiany tej decyzji - jej załącznika pod poz. 29, poprzez określenie innej nazwy właściciela i nazwy lokalu tego samego punktu, było bezprzedmiotowe. Skoro w dniu [...] listopada 2012 r. decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w punkcie gier położonym w K. przy ul. B. [...] była ostateczna i wykonalna, słusznie organ przyjął, że prowadzenie postępowania, którego przedmiotem jest zmiana danych dotyczących tego punktu gier, jest bezprzedmiotowe. Oceny tej nie mógł zmienić, zdaniem Sądu fakt, że decyzja cofająca zezwolenie została zaskarżona do WSA w K., w związku z czym nie była jeszcze prawomocna. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). O. spółka z o.o. w R. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sąd I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 8 i 9 w zw. z art. 1 akapit 1, 3, 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 r., nr 239, poz.2039), art. 2, art. 7, art. 91 ust 1- 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego przystąpienia do Unii Europejskiej (...) oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie Fortuna sp. z o.o. (C-213-11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Fortuna sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G., w związku z przepisami art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i 2 i art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie pomimo bezskuteczności w niniejszej sprawie wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej – i na tej podstawie przyjęcie, że doszło do skutecznego cofnięcia udzielonego skarżącej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego w części, w tym w punkcie objętym niniejszym postępowaniem skutkującym bezprzedmiotowością niniejszego postępowania, pomimo jednoczesnego braku możliwości ubiegania się skarżącej o zmianę tego zezwolenia bądź wydania zezwolenia nowego; 2. art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę ochrony prawa podmiotowych słusznie nabytych; 3. art. 2 i art. 61 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę zaufania obywateli do państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej; 4. art. 7 w zw. z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę legalizmu; II. przepisów postępowania: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stosowanej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący przyjęciem, iż zaprzestanie prowadzenia przez skarżącą spółkę działalności w punkcie objętym niniejszym postępowaniem oznaczonym w załączniku nr 1 do zezwolenia z dnia 30 maja 2007 r. pod numerem 29, skutkowało skutecznym cofnięciem w tym zakresie udzielonego skarżącej zezwolenia powodującym bezprzedmiotowość niniejszego postępowania; 2. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego zastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji wobec niedostrzeżenia, że utrzymuje ona w mocy decyzję wydaną z rażącym przekroczeniem ustawowych terminów załatwienia sprawy, mającym istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący wydaniem rozstrzygnięcia już po cofnięciu skarżącej udzielonego jej zezwolenia i tym samym umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie jako bezprzedmiotowego; 3. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stosowanej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie skutkujące niewyeliminowaniem zaskarżonym wyrokiem z obrotu prawnego decyzji wydanych wobec nie rozważonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 4. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stosowanej w zw. z art. 8 ustwy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieuchyleniem zaskarżonym wyrokiem decyzji obu instancji i bezpodstawne przyjęcie, że nie podlegają one uchyleniu pomimo, że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; 5. art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie skutkujące tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę, gdy tymczasem powinien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wniosła również o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia udzielonego skarżącej zezwolenia nr [...] z dnia 30 maja 2007 r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – w zakresie punktu mieszczącego się pod poz. 29 objętego niniejszym postępowaniem – zawisłej obecnie przez NSA (sygn. akt przed WSA II SA/Ke 599/12.). Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie lub niezastosowanie. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu tychże zarzutów kasacyjnych uznał je za niezasadne. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez ich niezastosowanie, ponieważ po pierwsze wydał wyrok w tej sprawie po zamknięciu rozprawy i w oparciu o akta tej sprawy. Sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej statuujących zasady ogólne Ordynacji podatkowej i zakres postępowania dowodowego w sprawie, ponieważ ich nie stosował. Natomiast prawidłowo, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skontrolował stosowanie tych przepisów przez organy administracji w tej sprawie, dochodząc do zasadnego wniosku, iż organy ich nie naruszyły. Sąd I instancji podkreślił, iż stan faktyczny jest między stronami niesporny. Spółka skarżąca wystąpiła 1 czerwca 2012 r. z wnioskiem o zmianę nazwy właściciela i nazwy lokalu, w którym był usytuowany punkt gier położony w K. przy ul B. [...], wymieniony w załączniku do pozwolenia pod poz. 29, podczas, gdy [...] maja 2012 r. została wydana decyzja, cofająca jej zezwolenie na prowadzenie działalności między innymi w tym punkcie. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2012 r., kiedy to została wydana przez Dyrektora Izby Celnej w K. decyzja utrzymująca ją w mocy. Rację ma zatem Sąd I instancji akcentując, iż już w dacie wydania przez organ decyzji pierwszoinstancyjnej o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany załącznika do decyzji o pozwoleniu na prowadzenie działalności, decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności między innymi w tym punkcie, była ona ostateczna. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny go nie podzielił. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Rację ma organ administracji, co zasadnie podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" oznacza, że bezprzedmiotowość może zachodzić także w innych sprawach, nie tylko dotyczących zobowiązań podatkowych. Skoro zaś z mocy art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, w niniejszej sprawie organ słusznie oparł swoje rozstrzygniecie na tym właśnie przepisie. Trafnie uznał, że w sytuacji, gdy ostateczną decyzją cofnięto skarżącej Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w punkcie gier położonym w K. przy ul. B. [...], wymienionym pod poz. 29 załącznika do decyzji z 2007 r., dokonywanie zmiany tej decyzji - jej załącznika pod poz. 29, poprzez określenie innej nazwy właściciela i nazwy lokalu tego samego punktu, jest bezprzedmiotowe. Rację ma także Sąd I instancji uznając, iż bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy decyzja pierwszoinstancyjna nie narusza prawa, organ odwoławczy musi wydać swoje rozstrzygnięcie na podstawie tego właśnie przepisu, utrzymując w mocy tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także pogląd Sądu I instancji co do naruszenia przez organy w tej sprawie art. 139 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż po pierwsze Spółka powinna była ewentualnie zaskarżyć bezczynność organu, czego jednak nie uczyniła. Po drugie – naruszenie tego przepisu w tej sprawie nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro Spółka z wnioskiem o zmianę wystąpiła już po wydaniu przez organ decyzji o częściowym cofnięciu pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnosząc się do wskazanych wyżej zarzutów zawartych w kasacji, a dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego – Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Główny zarzut skargi kasacyjnej, "rozpisany" na szereg zarzutów szczegółowych, dotyczących naruszenia prawa materialnego sprowadza się do twierdzenia, iż: "przepis ustawowy, który zakazuje zmiany lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych – art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych należy do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., o czym stanowi wprost art. 1 pkt 11 tej Dyrektywy. Skutkiem uznania tych norm za przepis techniczny – jest brak ich skuteczności wobec jednostek. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki potwierdza to wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-214/11, C-217/11, C-231/11. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż kwestie te nie były przedmiotem zarzutów sformułowanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. i nie były przedmiotem wypowiedzi tegoż Sądu. Odnosząc się jednak do tak sformułowanych zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż poglądu autora skargi kasacyjnej nie podziela. Przede wszystkim zwraca uwagę na to, że TSUE we wspomnianym wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. zajmował się wykładnią dyrektywy nr 98/34/WE jedynie w kontekście art. 129 ust. 2, 135 ust. 2 i 138 ust. 1 ustawy, uznając je za przepisy potencjalnie techniczne, to znaczy takie, które mogą być przez sąd krajowy uznane za przepisy techniczne pod pewnymi warunkami. Stąd całkowicie nieuprawnione jest stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną, że TSUE uznał w tym wyroku za przepisy techniczne przepisy art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 1 i 2 oraz art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji także art. 59 pkt 4 tejże ustawy. Po drugie NSA uważa za bezpodstawne wnioskowanie o technicznym charakterze określonego przepisu ustawy na podstawie innego przepisy tej ustawy, któremu można ewentualnie przypisać charakter techniczny, zwłaszcza w sytuacji gdy te przepisy pozostają ze sobą w luźnym związku. Należy przytoczyć w tym miejscu stanowisko Trybunału Sprawiedliwości wyrażone w pkt 27 wyroku C – 194/94 w sprawie CIA Security International. Trybunał stwierdził, że przepis uznaje się za techniczny, w rozumieniu dyrektywy 83/189, jeżeli wywołuje samodzielne skutki prawne wobec jednostek. Niewątpliwie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych samodzielnie nie wywołuje skutków prawnych w sferze sprzedaży lub właściwości automatów do gier o niskich wygranych. Wnosząca skargę kasacyjną Spółka nie wykazała, że przepisy art. 59 pkt 4 oraz art. 138 ust. 2 (o których nie wypowiadał się TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r.) są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i według kryteriów określonych w tym wyroku TSUE. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP oraz przepisu ustrojowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a, ponieważ wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo skontrolował w analizowanej sprawie działalność organów administracji i zasadnie uznał, iż nie naruszyły one ani przepisów procesowych w stopniu istotnym, mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ani przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo nie zastosował w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i zasadnie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę Spółki oddalił. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).