I SA/Wa 2266/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Joanna Skiba Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez P. w W. z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w K., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha oraz prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – dalej: :u.g.n.", art. 37 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. nr 84, poz. 948 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu (Dz. U. nr 23, poz. 120 ze zm.), stwierdził nabycie przez P. w W. z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. W., wskazując na przysługujące mu roszczenia wynikające z przepisu art. 207 u.g.n. w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem uwłaszczenia. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2009r. nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez P. z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu - do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Prezydentem Miasta K. z wniosku R. W. o oddanie w użytkowanie wieczyste, w trybie art. 207 u.g.n., działek nr [...] i nr [...]. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., uchylił zaskarżone postanowienie, gdyż uznał, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania wobec wygaśnięcia roszczenia R. W. z art. 207 u.g.n. Rozpatrując odwołanie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że zgodnie z art. 200 ust. 1 u.g.n. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, budowle i inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 u.g.n., uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący swój interes prawny wywodzi z okoliczności, iż na uwłaszczonej nieruchomości znajdują się wzniesione przez niego budynki i urządzenia oraz, że został przez niego złożony wniosek w trybie art. 207 u.g.n. o oddanie nieruchomości (działek nr [...] i nr [...]) w drodze umowy w użytkowanie wieczyste. Minister wskazał, że stosownie do art. 207 ust 1 u.g.n. osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990 r. i pozostawały nimi nadal w dniu 1 stycznia 1998 r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze umowy w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem własności budynków, jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie pozwolenia na budową z lokalizacją stałą. Nabycie własności budynków wybudowanych ze środków własnych posiadaczy następuje nieodpłatnie. Minister zauważył jednakże, że uprawnienie do uregulowania przez dotychczasowych posiadaczy tytułów prawnych do gruntów państwowych lub gminnych, wygasło z mocy art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492). Przepis ten postanawiał bowiem, że uprawnienie, o którym mowa w art. 207 ust. 1 i 1a u.g.n., wygasa, jeżeli żądanie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze umowy nie zostanie zgłoszone do dnia 31 grudnia 2005 r. Ponadto Minister podniósł, że okres do dnia 31 grudnia 2005 r. umożliwiał zatem uzyskanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie szczególnej w sposób uproszczony, jako tzw. uwłaszczenie posiadaczy, z pominięciem przetargu i możliwością ustawowego lub uznaniowego zwolnienia z obowiązku uiszczania pierwszej opłaty. Uwłaszczenie to jednak nie następowało z urzędu, lecz na wniosek (lub w wyniku realizacji roszczenia cywilnoprawnego po wejściu w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami) i wymagało spełnienia ustawowych warunków, w tym posiadania nieruchomości jako przesłanki podstawowej. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że R. W. złożył wniosek w trybie art. 207 ust. 1 u.g.n. dopiero w 2006 r., a więc już po upływie wyznaczonego terminu do jego zgłoszenia, jak wskazał Prezydent Miasta K. w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. znak [...], stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek. Dodatkowo Minister zauważył, że wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2000 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 listopada 2000 r., R. W. występował o oddanie w użytkowanie wieczyste części działki nr [...], z której w wyniku podziału wydzielono działki nr [...] i nr [...] oraz o nabycie własności garażu zlokalizowanego na tej części działki. Jednakże roszczenia te były zgłoszone w trybie art. 211 u.g.n., a nie, jak twierdzi skarżący, w oparciu o art. 207 ust. 1 u.g.n. Kontynuując postępowanie, Minister wskazał, że wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2003 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. oddalił powództwo R. W. o zobowiązanie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie nabycia własności garażu i ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu, a wyrokiem z dnia [...] listopada 2003r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w K. oddalił wniesioną przez R. W. apelację od powyższego wyroku. Zdaniem Ministra wobec wygaśnięcia roszczenia R. W. z art. 207 ust. 1 u.g.n., brak jest przesłanek do uznania interesu prawnego skarżącego do zaskarżenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Reasumując Minister uznał, że skarżącemu nie przysługuje jakiekolwiek prawo rzeczowe (por. odpis z księgi wieczystej nr [...]), bądź roszczenie o ustanowienie tego prawa, dającego podstawę do występowania w charakterze strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. A skoro zaś skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, to należało na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. W., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 200 ust 4 u.g.n. oraz w zw. z art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2004 r, nr 141 poz. 1492) poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż roszczenie o oddanie nieruchomości (działek [...] i [...] objętych księgą wieczystą [...]) w użytkowanie wieczyste w drodze umowy wygasło wobec niezgłoszenia żądania we właściwym terminie co skutkuje, brakiem interesu prawnego, a w konsekwencji brakiem przymiotu strony w postępowaniu uwłaszczeniowym, co z kolei skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sytuacji gdy roszczenie nie wygasło, 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części tj. rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny a organ pierwszej instancji nie zawiesił postępowania i nie wezwał do wystąpienia do sądu powszechnego celem jego rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym, 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 100 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania odwoławczego i niewezwanie do wystąpienia w oznaczonym terminie do sądu powszechnego celem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. roszczenia o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze umowy jako sprawy cywilnej i rozstrzygnięcie przedmiotowego zagadnienia we własnym zakresie poprzez uznanie, iż roszczenie wygasło. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym wskazał, iż do Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej w zakresie pełnienia funkcji starosty zostały we właściwych terminach złożone w oparciu o artykuł 207 i 208 u.g.n. stosowne wnioski o ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz przeniesienia własności posadowionych na niej budynków oraz, iż spełnia wszystkie przesłanki wynikające z hipotez w/w przepisów co skutkuje posiadaniem przez niego roszczenia o treści w przepisach tych określonych. Zdaniem skarżącego wobec faktu, że przysługuje mu uprawnienie prawnie chronione art. 200 ust. 4 u.g.n. to posiada on przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Skoro nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będącej w zarządzie państwowej osoby prawnej nie może nastąpić z naruszeniem praw osób trzecich chronionych przepisem art. 200 ust. 4 u.g.n. to naruszenie takie daje tej osobie przymiot strony w postępowaniu uwłaszczeniowym. Skarżący zwrócił uwagę także, że organ administracyjny nie był uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia, czy jego roszczenia istnieją, czy wygasły, czy też wbrew jego twierdzeniom, iż wnioski przez niego złożone nie są wnioskami spełniającymi warunki z art. 207 i 208 u.g.n. Zagadnienia te powinny zostać rozstrzygnięte przez sąd powszechny. Postępowanie to jest uprzednim w stosunku do postępowania uwłaszczeniowego. A zatem w ocenie skarżącego dopiero rozstrzygnięcie sądu cywilnego w zakresie podnoszonych przez niego roszczeń rozstrzygnęłoby, czy posiada on charakter strony w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest kwestia spełnienia przesłanki podmiotowej, jako warunku dopuszczalności odwołania. W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, że odwołującemu nie przysługuje jakiekolwiek prawo rzeczowe bądź roszczenie o ustanowienie tego prawa, dającego podstawę do występowania w charakterze strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art.200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący swój interes prawny wywodzi z okoliczności, że na uwłaszczonej nieruchomości znajdują się wzniesione przez niego budynki i urządzenia, a także, że został przez niego złożony wniosek w trybie art. 207 ustawy o gospodarce nieruchomościami o oddanie działek nr [...] i [...] w drodze umowy w użytkowanie wieczyste. W tym kontekście wskazać trzeba, iż przesłanką podmiotową jest złożenie odwołania przez legitymowany do tego podmiot, czyli innym słowem stronę postępowania w sprawie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98,LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. stanowiąc, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało co prawda normatywnie zdefiniowane, jednakże w piśmiennictwie i judykaturze przeważa pogląd, że interes prawny występuje wówczas, gdy strona - w rozumieniu procesowym - może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może lub powinna być obarczona powinnością określonego zachowania, jednakże po skonkretyzowaniu tego aktem (lub czynnością) organu administracji publicznej. To zaś oznacza, że o tym, czy strona ma interes prawny decyduje odpowiedź na pytanie, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Chodzi tu o unormowanie, które daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. O istnieniu interesu prawnego decyduje ostatecznie istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się uwagę, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć skarżący w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, każdy, o czyjej sytuacji faktycznej dany akt w jakiś sposób przesądza. Pojęcie "interesu prawnego" trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Jak podkreśla się, interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny - a więc jest uwarunkowany istnieniem normy prawnej, nakładającej na dany podmiot obowiązki lub określającej prawa (uprawnienia), których dotyczy zaskarżony akt. Ustalenie zatem interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99). Jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wprost wynika z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Nie można zatem wyprowadzać własnego interesu prawnego z okoliczności istnienia interesu prawnego innego podmiotu. Z powyższego wywodu wynika bezsprzecznie, iż art. 28 k.p.a. musi być wobec tego interpretowany w związku z normami prawa materialnego zawartymi w przepisach szczególnych, a ponieważ sprawa dotyczy uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami , należy odnieść się do uregulowań zawartych w tej ustawie. Zgodnie z ww artykułem grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, budowle i inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób(ust. 1).Nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego nie może naruszać praw osób trzecich(ust. 4). Skarżący, jak wskazano wyżej swój interes prawny w niniejszej sprawie wywodzi z faktu, że na przedmiotowej nieruchomości wzniósł budynki i urządzenia, a ponadto, że w dniu 16 stycznia 2006 r. złożył wniosek w trybie art. 207 ustawy o gospodarce nieruchomościami o oddanie działek nr [...] i [...] w drodze umowy w użytkowanie wieczyste. Zgodnie zaś z treścią art. 207 ust. 1 ww ustawy osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990 r. i pozostawały nimi nadal w dniu 1 stycznia 1998 r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze umowy w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem własności budynków, jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją stałą. Nabycie własności budynków wybudowanych ze środków własnych posiadaczy następuje nieodpłatnie. Słusznie zauważył Minister, że uprawnienie powyższe wygasło z mocy art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz. 1492), zgodnie z którym uprawnienie, o którym mowa w art. 207 ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wygasa, jeżeli żądanie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze umowy nie zostanie zgłoszone do dnia 31 grudnia 2005 r. Jak wynika z ustaleń organu skarżący powyższe żądanie złożył do Prezydenta Miasta K. w dniu 16 stycznia 2006 r, a więc po upływie wskazanego wyżej terminu. Jak ustalił również organ skarżący zgłąszał roszczenia do przedmiotowych działek w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2003 r. sygn. akt [...] oddalił powództwo skarżącego w tym przedmiocie. Należy uznać więc, że słusznie przyjął Minister, iż wobec wygaśnięcia roszczenia skarżącego z art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami brak jest przesłanek do uznania interesu prawnego skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej. Trzeba dodać, że również roszczenie o oddanie przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste w trybie art. 208 ustawy o gospodarce nieruchomościami - sygnalizowane przez skarżącego w skardze nie może stanowić podstawy dla jego legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z jego treści wnioski o oddanie nieruchomości w nim wymienionych w użytkowanie wieczyste musiały być zgłoszone najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. Tymczasem z akt sprawy nie wynika by taki wniosek przez skarżącego został złożony. Z tych względów za niezasadny również należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organy orzekające art.97§ 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie może stanowić w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego roszczenia, które wygasło, a do takiej oceny organ orzekający był zdaniem Sądu uprawniony. Tym bardziej, że roszczenie wynikające z art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami może być dochodzone wyłącznie w postępowaniu cywilnoprawnym, a jak wynika z akt sprawy żadne postępowanie cywilne w tym przedmiocie się nie toczy. Niewątpliwie skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, jednakże jego interes jest interesem faktycznym, a nie prawnym, co oznacza, że nie daje mu on uprawnień strony. Tym samym zachodzi brak przesłanek prawnych do przyjęcia, że skarżący był osobą legitymowaną do wniesienia odwołania od rzeczonej decyzji. W związku z powyższym zasadnie Minister umorzył postępowanie odwoławcze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.