II OSK 174/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 68/13 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 68/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 760 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] [...] na działce ew. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z.. Uznając, że ograniczenia w zagospodarowaniu terenu mogą wystąpić jedynie na działkach nad którymi występują pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, właścicieli tych działek, w tym T. K. właściciela działki nr ew. [...] przy ul. [...], uznano za strony w sprawie i doręczono im decyzję. W decyzji tej organ wskazał również, że z analizy przedstawionego przez inwestora opracowania "Analiza wpływu na środowisko" wynika, iż projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli właściciele działek przy ul. [...], w tym również T. K., ul. [...], ul. [...] w Z. podnosząc, że inwestycja jest niezgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z. z uwagi na przekroczenie maksymalnej wysokości zabudowy oraz naruszenie zasad obowiązujących dla strefy "miasta – ogrodu". Wskazano również na brak raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu złożonych odwołań decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Starosta [...] rozpoznając ponownie wniosek inwestora decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] [...] na działce ew. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z.. Decyzja została doręczona wszystkim występującym w sprawie stronom, w tym również T. K.. Odwołania od powyższej decyzji złożyli: K. J., M. B., K. T., M. G., H. M., T. M., B. J., H. L., S. L., L. O., A. O., M. L., C. L., J. O., T. K., B. M., E. K. - właściciele działek przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w Z. – podnosząc, że ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a budowa stacji bazowej telefonii komórkowej negatywnie wpłynie na środowisko i ich zdrowie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] po rozpoznaniu złożonych odwołań, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy stwierdził, że osoby składające odwołania nie wykazały swojego interesu prawnego w sprawie dotyczącej budowy powyższej stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż nieruchomości tych osób nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zdaniem Wojewody z przeprowadzonych analiz wynikało, że stacja bazowa operatora P. S.A. nr [...] w Z. nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi. Stacja nie będzie ani źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska. Nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny zwierzęcy. Remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń. Organ stwierdził zatem, że żaden interes prawny odwołujących się nie będzie naruszony w związku z zamierzoną inwestycją. Analiza całości akt sprawy wykazała bowiem, że nieruchomości do których wnoszący odwołania mają tytuł prawny, leżą w całości poza obszarem dostępnym dla ludności oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartości powyżej 0,1 W/m2, a z przepisów prawa materialnego nie wynikają dla nich żadne uprawnienia ani obowiązki. Osoby te nie mają więc przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie są legitymowane do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć dlatego, jak wskazał organ, uzasadnione było umorzenie postępowania odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie m.in.: art. 28 K.p.a., art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zwanej dalej: "Prawem budowlanym" poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że tylko wyższy niż dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych powoduje, iż właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę oraz na uznaniu, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza prawa własności, bowiem fale elektromagnetyczne rozchodzą się na wysokości, na której nie znajdują się budynki mieszkalne sąsiednich nieruchomości. Skarżący wskazał również, że inwestor przedłożył do akt sprawy "Analizę wpływu inwestycji na środowisko" z maja 2010 r., do której dołączył załączniki graficzne, obrazujące m.in. zasięgi osi głównych wiązek promieniowania dla każdej z anten. Z opracowania tego wynika, że co najmniej 12 działek położonych przy ul. [...] w Z. (w tym działka nr ew. [...] - należąca do skarżącego), a także wiele innych - położonych przy ul. [...] i ul. [...] - znajdują się w obrębie oddziaływania inwestycji. Tak więc, zdaniem skarżącego, z akt sprawy wynika, że jego nieruchomość pozostaje w sferze oddziaływania inwestycji, a tym samym posiada on interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowego postępowania nie tylko na podstawie art. 28 K.p.a., ale przede wszystkim na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. uznając, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W ocenie Sądu istotne w sprawie jest to, że odwołanie wniosła osoba, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co więcej czynnie w nim uczestniczyła z uwagi na to, że organ pierwszej instancji określił obszar oddziaływania obiektu obejmujący teren nieruchomości skarżącego jako teren w otoczeniu obiektu budowlanego, nad którym mogą wystąpić ograniczenia w zagospodarowaniu polegające na możliwości występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne. Z tego też powodu organ pierwszej instancji ustalił krąg stron przedmiotowego postępowania, nierozerwalnie związany z obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Za istotną w sprawie Sąd uznał również okoliczność, na którą wskazał skarżący, że inwestor przedłożył "Analizę wpływu inwestycji na środowisko" z maja 2010 r., do której dołączył załączniki graficzne, obrazujące m.in. zasięgi osi głównych wiązek promieniowania dla każdej z anten. Z opracowania tego wynika, że co najmniej 12 działek położonych przy ul. [...] w Z. (w tym działka należąca do skarżącego - nr ew. [...]), a także wiele innych - położonych przy ul. [...] i ul. [...] - znajdują się w obrębie oddziaływania inwestycji. Przy czym, jak wskazał Sąd, dla oceny tego, kto powinien być stroną w postępowaniu prowadzonym w sprawie budowy obiektu budowlanego, nie jest konieczne jednoznaczne ustalenie naruszenia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości. Ponadto naruszenia przepisów postępowania i niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności Sąd dopatrzył się także w tym, że organ odwoławczy uchylając decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], wcześniejszą decyzję Starosty [....] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla P. S.A. na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie miał żadnych wątpliwości, iż rozpatruje odwołania uprawnionych stron postępowania. W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że organ drugiej instancji naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie rozpatrzył bowiem wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy w ich wzajemnej łączności. Tymczasem okoliczności sprawy wskazują na istnienie przesłanek do uznania, że wnoszący skargę posiada przymiot strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył uczestnik postępowania – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 67 § 5 i art. 91 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez niedoręczenie odpisu wyroku ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi P. Sp. z o.o., co spowodowało nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.; b) art. 33 § 1 w zw. z art. 32 P.p.s.a. poprzez doręczanie zawiadomień o terminie rozprawy oraz odpisu wyroku nieistniejącej już P. S.A., a w rezultacie niezapewnienie udziału w postępowaniu P. Sp. z o.o., której oczywiście przysługuje interes prawny w toczącym się postępowaniu jako stronie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], co spowodowało nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 P.p.s.a., jak również w związku z art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i uchylenie decyzji organu drugiej instancji, która umarzała postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na działce ew. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z., pomimo iż umorzenie postępowania w tym przypadku było uzasadnione, a więc działanie organu odwoławczego było właściwe; d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które przedstawiało w części stan sprawy niezgodny z rzeczywistym oraz nieudzielenie organowi administracji wskazań co do dalszego postępowania; e) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uwzględnienie skargi T. K. i jej nieoddalenie, pomimo że T. K. w sposób oczywisty nie przysługuje prawo do brania udziału w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i uwzględnienie skargi pochodzącej od podmiotu oczywiście nie będącego stroną w rozumieniu powołanego przepisu; b) art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nieruchomość należąca do T. K. leży w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżący kasacyjnie wskazał, że z dniem [...] maja 2012 r. doszło do przekształcenia P. S.A. w P. Sp. z o.o., zaś dnia [...] maja 2012 r., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] doszło do wykreślenia P. S.A. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wprawdzie P. Sp. z o.o. wstąpiła w prawa i obowiązki P. S.A., to jednak pozostaje odrębnym od P. S.A. – która zakończyła swój byt prawny – podmiotem prawa. Powyższe powoduje, że postępowanie prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z udziałem strony nie posiadającej zdolności sądowej dotknięte jest sankcją nieważności. Przemawia za tym również doręczenie odpisu wyroku podmiotowi, który nie istniał od dnia [...] maja 2012 r. z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł również, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomość, do której tytuł prawny posiada T. K., tj. działka nr ew. [...], leży w całości poza obszarem oddziaływania inwestycji objętej wydanym w sprawie pozwoleniem na budowę. Odmowę przyznania T. K. przymiotu strony postępowania obszernie uzasadnił w swojej decyzji Wojewoda [...]. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy "Analizy wpływu na środowisko" wynika, że ponadnormatywne oddziaływanie inwestycji na nieruchomość należącą do T. K., jeśli w ogóle ma miejsce, to wyłącznie w obszarze niedostępnym dla ludności – co więcej, w obszarze, w którym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego T. K. nie może realizować robót budowlanych. T. K. nie ma bowiem prawa dokonywania zabudowy należącej do niego działki powyżej 27,4 m nad poziomem terenu, a więc w obszarze występowania pól magnetycznych wyższych od wartości granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi zgodnie z przepisami regulującymi te kwestie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu, którego uwzględnienie musiałoby prowadzić do stwierdzenia, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności wymienioną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził aby skarżąca Spółka pozbawiona była, bez swojej winy, możliwości obrony swoich praw. Wadliwości tej Spółka wnosząca skargę kasacyjną upatruje w tym, że zawiadomienie o terminie rozprawy oraz odpis wyroku doręczono nieistniejącej w tej dacie Spółce P. S.A. co doprowadziło do niezapewnienia udziału w sprawie Spółce P. Spółka z o.o. Te okoliczności nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z zarządzenia z dnia [...] czerwca 2013 r. (k. 128) oraz dowodu doręczenia zawiadomienia (k. 172), zawiadomienie o terminie rozprawy na dzień 5 września 2013 r. zostało wysłane do Spółki P. S.A. na adres W. ul. [...]. Taki podmiot występował jako inwestor we wszczętym – skargą z dnia 5 grudnia 2012 r. postępowaniu, a Sąd nie został zawiadomiony o zmianie formy prawnej uczestnika postępowania (obecnie skarżącej kasacyjnie Spółki). Zawiadomienie to zostało przekazane do kancelarii ogólnej P. Spółka z o.o. z siedzibą pod tym samym adresem. Spółka zatem, mimo wadliwie wskazanego adresata ("Spółka Akcyjna" zamiast "Spółka z o.o.") została zawiadomiona o terminie rozprawy. Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że dopuścił się naruszenia art. 91 § 2 P.p.s.a. zwłaszcza w stopniu skutkującym nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać należy, że pismo procesowe uczestnika postępowania - Spółki P. Sp. z o.o. - wraz z informacją o przekształceniu P. S.A. w P. Sp. z o. o. zostało złożone osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie dopiero w dniu rozprawy, tj. w dniu 5 września 2013 r. o godz. 12.30 (k. 137), przy czym rozprawa wyznaczona była na godz. 14.30. Powyższe pismo procesowe podpisane zostało przez ustanowionego przez P. Sp. z o.o. pełnomocnika zatrudnionego w Spółce na stanowisku [...]. Jako adres do korespondencji wskazano adres P. Sp. z o.o. w W.. Tak więc dopiero w dniu rozprawy Sąd pierwszej instancji został poinformowany o zmianie formy prawnej uczestnika postępowania. Wysłanie natomiast odpisu wyroku do P. S.A. bez wskazania nazwiska ustanowionego pełnomocnika (k. 216) uznać należy za uchybienie Sądu pierwszej instancji, nie pozbawiło ono jednak strony możliwości obrony swoich praw. Podkreślić bowiem należy, że pozbawienie możliwości obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek uchybień procesowych organu bądź sądu administracyjnego lub strony przeciwnej nie może brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w danej instancji. W celu ustalenia, czy doszło do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw, należy rozważyć, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie ustalić czy uchybienie to miało wpływ na możliwość działania strony w tym postępowaniu, zaś w ostatniej kolejności zbadać, czy pomimo wystąpienia powyższych okoliczności strona miała możliwość obrony swoich praw. W orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że pozbawienie strony możności obrony jej praw będzie miało miejsce jedynie w razie łącznego spełnienia wszystkich wyżej wymienionych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2397/10). Tymczasem z akt sprawy wynika, że odpis wyroku pomimo wadliwie wskazanego adresata został doręczony na właściwy adres – W. ul. [...]. Ponadto ani z pisma procesowego z dnia [...] września 2013 r., ani ze złożonej w terminie skargi kasacyjnej nie wynika, aby P. Spółka z o.o. czy też ustanowiony przez nią pełnomocnik pozbawieni byli możliwości działania w postępowaniu i możliwości obrony swoich praw. Podnoszonej natomiast w skardze kasacyjnej okoliczności faktycznego późniejszego doręczenia odpisu wyroku pełnomocnikowi Spółki i przez to skrócenia czasu niezbędnego do przygotowania skargi kasacyjnej nie można uznać za pozbawienie możliwości obrony praw strony. Skarga kasacyjna została bowiem złożona w terminie, a z zawartych w niej zarzutów nie wynika, aby Spółka pozbawiona była jakiejkolwiek możliwości działania. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 553 § 1 K.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Przepis ten określa zatem zasadę kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształconej, co uzasadnia stanowisko o braku potrzeby wydawania odrębnego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a. Niezasadne są zatem twierdzenia o doręczeniu zawiadomień o terminie rozprawy i odpisu wyroku podmiotowi nieistniejącemu. P. S.A. w W. także po przekształceniu istniał tyle, że jako P. Spółka z o.o. w W.. Zaistniała sytuacja nie przystaje zatem do hipotezy art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a., według którego nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Wobec tego także ten zarzut nieważności postępowania nie jest usprawiedliwiony. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację skarżącego do występowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony, oparł się na rozszerzającym rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd określając obszar oddziaływania inwestycji nie uwzględnił faktu, że skargę w niniejszej sprawie złożył jedynie T. K., a więc ocenie podlegało jedynie oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego, a nie na inne działki. Wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Nabycie statusu strony nie następuje więc wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego. Z analizy akt sprawy, a szczególnie z przedłożonych przez inwestora dokumentów: "Analizy wpływu inwestycji na środowisko" i "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że nieruchomość, do której tytuł prawny posiada T. K., tj. działka nr ew. [...] położona przy ul. [...] w Z., leży poza obszarem oddziaływania inwestycji objętej wydanym w sprawie pozwoleniem na budowę. Zauważyć bowiem należy, że urządzenia nadawczo – odbiorcze zastosowane w projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej są zamknięte w obudowach ekranujących, uszczelnionych pod względem elektromagnetycznym, dzięki czemu nie występuje szkodliwa emisja pola elektromagnetycznego z ich wnętrza. Również kable antenowe (optyczne) są ekranowane i odpowiednio uziemione, przez co nie stanowią źródła promieniowania. W przypadku niniejszej stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego niejonizującego, którego źródłami są sektorowe anteny nadawcze oraz anteny radioliniowe. Zasięg występowania obszarów tego pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne na podstawie obowiązujących regulacji prawnych wyznacza obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Jak wynika to z "Analizy wpływu na środowisko", a szczególnie z załącznika do tej analizy - rys. 3 "Rozkłady pól elektromagnetycznych o natężeniu przekraczającym 0,1 W/m2 wytwarzanym przez anteny stacji bazowej [...] w płaszczyźnie poziomej" obszary oddziaływania o natężeniu pola elektromagnetycznego przekraczającego wartość dopuszczalną, tj. 0,1 W/m2 będą występowały dla anten sektorowych w odległości do ok. 88,6 m w przedziale wysokości od 27,4 m do 42,6 m nad poziomem terenu, dla anten radioliniowych w odległości do 86,2 m w przedziale wysokości 38,3 – 40,5 m nad poziomem terenu. A zatem maksymalny zasięg emisji pola elektromagnetycznego niejonizującego nie przekroczy odległości 88,6 m dla anten sektorowych i 86,2 m dla anten radioliniowych. Tymczasem jak wynika to z wyżej wskazanego rys. 3, będącego załącznikiem do "Analizy wpływu na środowisko", działka nr ew. [...] przy ul. [...] - stanowiąca własność skarżącego T. K. – położona jest w zasadzie w całości poza obszarem oddziaływania projektowanego obiektu – stacji bazowej telefonii komórkowej. Z powyższego wynika zatem, że stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż działka skarżącego położona jest w obrębie oddziaływania inwestycji nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zauważyć w tym miejscu należy, że Sąd pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą T. K. uprawniony był jedynie do oceny istnienia lub nie interesu prawnego skarżącego w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie właścicieli innych działek położonych przy ul. [...], czy też ul. [...] i ul. [...] w Z.. Tak więc skoro nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji to tym samym należy uznać, że skarżący – T. K. nie posiada przymiotu strony w sprawie dotyczącej budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Prawidłowo zatem Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce ew. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z.. Mając na uwadze, że w skardze kasacyjnej skutecznie wykazano zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, oddalając ją. Istota rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się bowiem do wyprowadzenia przez NSA odmiennych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., uznając, że z uwagi na okoliczności sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.