II FSK 3348/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.J. i J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 390/13 w sprawie ze skargi K.J. i J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K.J. i J.J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 390/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. J. i K. J. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia w trybie wznowienia postępowania podatkowego wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2011 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: Burmistrz K. decyzją - nakazem płatniczym z dnia 20 stycznia 2011 r. ustalił podatnikom wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2011 r. od nieruchomości położonych w P. działka nr [...] i w K. przy ul. S. 12 w łącznej kwocie 625 zł, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji podatkowych. Decyzja ta została doręczona J. J. w dniu 27 stycznia 2011 r. i żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. Następnie, z uwagi na uzyskaną informację o zmianie w ewidencji gruntów i budynków sposobu kwalifikacji budynku o powierzchni 62 m2 z budynku innego na budynek mieszkalny, Burmistrz wszczął w dniu 18 kwietnia 2011 r. postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, a następnie wezwał podatników do złożenia informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości zgodnego ze stanem faktycznym i oględzinami nieruchomości. Informację tę K. J. złożyła w dniu 15 czerwca 2011 r. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r., Burmistrz K. wznowił postępowanie podatkowe z urzędu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - nakazem płatniczym z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie ustalenia podatnikom wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2011 r., na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.", z uwagi na to, że wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna - prowadzenie działalności gospodarczej w formie wynajmu pokoi na nieruchomości podatników w K. przy ul. S. 12 i niepodanie prawidłowej powierzchni budynków położonych na tej nieruchomości od 1 stycznia 2011 r. Wydane po wznowieniu postępowania decyzje Burmistrza K. z dnia 7 lipca 2011 r. i z dnia 7 listopada 2011 r. uchylające decyzję ostateczną z dnia 20 stycznia 2011 r. w zakresie podatku od nieruchomości i określające wysokość tego podatku w kwocie wyższej zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odpowiednio decyzjami z dnia 15 września 2011 r. i z dnia 16 lutego 2012 r. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r. Burmistrz K. wznowił postępowanie zakończone nakazem płatniczym z dnia 20 stycznia 2011 r., a następnie decyzją z dnia 30 maja 2012 r. Burmistrz K. ponownie w trybie wznowienia postępowania uchylił decyzję ostateczną z dnia 20 stycznia 2011 r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości w kwocie 550 zł i ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 1.990 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, utrzymując w mocy wskazane rozstrzygnięcie zaskarżoną decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. wskazało, że kwestionowane postanowienie z dnia 30 kwietnia 2012 r. jest prawidłowe, ponieważ wskazuje przesłankę wznowienia postępowania z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), dalej jako "O.p.", tj. nową okoliczność faktyczną — prowadzenie działalności gospodarczej w formie wynajmu pokoi na nieruchomości podatników w K. przy ul. S. 12 i niepodanie prawidłowej powierzchni budynków na tej nieruchomości. W ocenie organu, prawidłowe ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji uwzględniają okoliczność, że skoro działalność gospodarcza w formie wynajmu pokoi została rozpoczęta od dnia 1 stycznia 2011 r. to obowiązek podatkowy w tym zakresie powstał od lutego 2011 r. oraz uwzględniają treść wiarygodnych w zakresie powierzchni budynków deklaracji podatników (informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r.) i ich korekt. Wskazane w decyzji powierzchnie nieruchomości nie były sporne w sprawie. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez podatników, którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: 1) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec błędnego uznania, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Burmistrza K. z dnia 20 stycznia 2011 r.; 2) naruszenie art. 3 pkt 9 O.p. w zw. art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447), powoływanej dalej jako: "s.d.g." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że skarżący spełnili przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu pokoi pomimo, iż organy obu instancji nie wykazały aby podatnicy zajmowali się wynajmowaniem pokoi w sposób ciągły i zorganizowany; 3) naruszenie art. 120, art.121 § 1 i 2, art.122, art.187 § 1, art. 191 O. p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w sytuacji, gdy jego prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, że skarżący nie prowadzili działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pokoi w sposób ciągły i zorganizowany, co w konsekwencji doprowadziło do uznania jej za prowadzoną w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, czego konsekwencją było naliczenie podatku od nieruchomości w wysokości odpowiadającej opodatkowaniu nieruchomości służących do wykonywania działalności gospodarczej; 4) naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 O.p. polegające na zastosowaniu art. 3 pkt 9 O.p. w zw. art. 2 s.d.g. w sytuacji, gdy przepisy te nie zostały wskazane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, a co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wobec utrudnienia kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. W motywach wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w świetle art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.o.l." oraz art. 2 s.d.g. i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy podatkowe zasadnie wywiodły, że skarżący w istocie prowadzili na swej nieruchomości położonej w K. przy ul. S. 12 działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi. W szczególności świadczy o tym prawidłowo ustalona okoliczność, że sporny budynek mieszkalny nie znajduje się na obszarze wiejskim, lecz miejskim (co stwierdzono na podstawie wypisu z ewidencji gruntów z dnia 23 kwietnia 2012 r. Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dotyczącego działki nr [...] położonej w K. przy ul. S. 12 - jednostka ewidencyjna: "K. - miasto", wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 18 kwietnia 2012 r. oraz aktów prawnych dotyczących Miasta K., które wskazał w swojej decyzji organ pierwszej instancji), co wyłączało możliwość zastosowania art. 1a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., stosownie do którego za działalność gospodarczą nie uważa się: 1) działalności rolniczej lub leśnej; 2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 16 czerwca 2011 r., protokołu oględzin nieruchomości z dnia 18 maja 2011 r., informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 13 czerwca 2011 r. złożonej przez K. J. w dniu 21 czerwca 2011 r. oraz wydruków z portali internetowych organy dokonały właściwego ustalenia, że J. J. w 2011 r. prowadził na tej nieruchomości działalność polegająca na wynajmie pokoi co najmniej od dnia 1 stycznia 2011 r., w sposób zorganizowany i ciągły oferując turystom do wynajmu pokoje oraz z tego tytułu uzyskiwał przychód podlegający opodatkowaniu i odprowadzał również podatki. Oceniając wskazaną okoliczność nie sposób było pominąć, zdaniem składu orzekającego w sprawie, oświadczenia złożonego w Urzędzie Miejskim w K. przez J. J. w dniu 31 października 2011 r., pod rygorem odpowiedzialności karnej, w którym stwierdził, że "w budynku mieszkalnym o pow. 72,90 wynajmuje pokoje od 1.1.2011 r., w budynku przekwalifikowanym na mieszkalny o pow. 44,30 wynajmuje pokoje od (...) 17.3.2011 r.". Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, nie zachodzi konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pokoi. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że działalność prowadzona przez podatnika ma charakter zarobkowy. Zarobkowy charakter prowadzonej działalności jest bowiem kategorią obiektywną i wiąże się z pewną potencjalną możliwością uzyskiwania dochodów, w oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku finansowego jej prowadzenia. Udostępnianie pokoi gościnnych w budynku należącym do skarżących za odpłatnością bez wątpienia, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwarza taką możliwość po ich stronie. Skoro zatem skarżący w roku 2011 prowadził zarobkową działalność usługową i to w sposób zorganizowany oraz ciągły, uznać należało, że był podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym zasadne było zastosowanie stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zasadnie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie i wydał decyzję w sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. z uwagi na to, że wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna tj. prowadzenie działalności gospodarczej w formie wynajmu pokoi na nieruchomości podatników w K. przy ul. S. 12 i podanie przez nich nieprawidłowej powierzchni budynków na tej nieruchomości, która to okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., a istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej i była nieznana organowi który wydał tą decyzję ostateczną. Sąd za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 3 pkt 9 O.p. Wskazany przepis nie miał zastosowania w sprawie, bowiem ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza własne rozumienie pojęcia działalności gospodarczej. Końcowo skład orzekający w sprawie stwierdził, że organy podatkowe nie naruszyły zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym powołanych w skardze art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. W postępowaniu tym zgromadzono niezbędny materiał dowodowy, który został poddany wnikliwej i kompletnej analizie. Ocena dowodów dokonana przez organ nie była dowolna i znalazła należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zarzucił, na podstawie art. art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.": 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec błędnego uznania, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Burmistrza K. z dnia 20 stycznia 2011 r.; b) art. 3 pkt 9 O.p. w zw. art. 2 s.d.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, iż skarżący spełnili przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu pokoi pomimo, iż organy obu instancji nie wykazały aby podatnicy zajmowali się wynajmowaniem pokoi w sposób ciągły i zorganizowany; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: a) art. 120, art.121 § 1 i 2, art.122, art.187 § 1, art.191 O.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w sytuacji, gdy jego prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, że skarżący nie prowadzili działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pokoi w sposób ciągły i zorganizowany co w konsekwencji doprowadziło do uznania jej za prowadzoną w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, czego konsekwencją było naliczenie podatku od nieruchomości w wysokości odpowiadającej opodatkowaniu nieruchomości służących do wykonywania działalności gospodarczej; b) art. 210 § 1 pkt 4 O. p. polegające na zastosowaniu art. 3 pkt 9 O.p. w zw. art. 2 s.d.g. w sytuacji, gdy przepisy te nie zostały wskazane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, a co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wobec utrudnienia kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Na rozprawie pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim należy zauważyć, że stanowi ona w istocie (poza przywołaniem przepisu określającego podstawy kasacyjne) powielenie skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zdają się nie zauważać, że o ile skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnoszona jest na decyzję administracyjną, o tyle skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym przysługującym od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji (art.173 § 1 p.p.s.a.). Zarzuty powinny zatem dotyczyć naruszeń prawa, których dopuścił się sąd, dokonując kontroli działania administracji publicznej. Wskazywano na to wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestię tę wyjaśniano także w piśmiennictwie. Jedynie z uwagi na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (opubl. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz.1), Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się w związku z tym do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Możliwe to będzie wyłącznie w tym zakresie, w jakim z ich uzasadnienia wynika, że skarżący zarzucają Sądowi pierwszej instancji wadliwe uznanie, że przepisy te zostały prawidłowo zastosowane w postępowaniu podatkowym. Obowiązkiem strony skarżącej jest przypisanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej. Zgodnie z art.174 w zw. z art.176 p.p.s.a. odmienne są bowiem wymogi dla zarzutów procesowych i zarzutów naruszenia prawa materialnego. W pierwszym wypadku należy wykazać istotność naruszenia przepisów postępowania, polegającą na możliwym wpływie tego naruszenia na wynik sprawy. W przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego niezbędne jest wskazanie jednej z form naruszenia (niewłaściwego zastosowania bądź błędnej wykładni). Przyjmuje się, że przepisami materialnymi są te, które określają stosunek administracyjny (dotyczą uprawnień lub obowiązków), natomiast procesowymi te, które normują sposób dochodzenia praw lub nakładania obowiązków. Przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej samo w sobie nie stanowi o jego niezasadności, jeżeli sposób jego sformułowania odpowiada wymogom właściwym dla prawidłowej podstawy kasacyjnej. Uwagi te były konieczne, bowiem skarżący wśród przepisów naruszonych w ramach podstawy określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. przywołali art.240 § 1 pkt 5 O.p., który wskazuje przesłanki pozwalające wznowić postępowanie podatkowe. Ma on charakter procesowy, określa sposób i warunki wzruszenia decyzji ostatecznej. Przywołanie w skardze kasacyjnej zarzutów opartych na obu podstawach kasacyjnych co do zasady narzuca kolejność ich rozpoznania. O naruszeniu prawa materialnego, zwłaszcza poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (a taką formę naruszenia przywołała strona skarżąca) można mówić wówczas, gdy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. W ocenie skarżących organy podatkowe naruszyły art.120, art.121 § 1 i § 2, art. 122, art.187 § 1 i art.191 O.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na najmie pokoi, a Sąd pierwszej instancji decyzję opartą na wadliwej podstawie faktycznej utrzymał w mocy. Strona skarżąca podniosła, że działalność gospodarcza nie została zgłoszona do ewidencji działalności gospodarczej, a nawet jeżeli kilkukrotne wynajęcie pokoju przyniosło przychód, to nie jest to jednoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 s.d.g. Strona skarżąca nie zakwestionowała ani zupełności ustaleń organów, ani tego, że materiał dowodowy został rozpatrzony w całości, ani też pominięcia przy ocenie materiału dowodowego któregokolwiek z dowodów, co mogłoby świadczyć o naruszeniu art.191 O.p. Nie wskazała także, na czym polegać miałby błąd w wyprowadzeniu z materiału dowodowego wniosku o prowadzeniu najmu pokoi w sposób zorganizowany, ciągły i w celach zarobkowych. Zarzucając organom naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów strona powinna zaś wskazać, dlaczego z zebranych dowodów (oględzin nieruchomości, wydruków ze stron internetowych, informacji z ewidencji gruntów i budynków) nie można było wyprowadzić logicznego wniosku, że skarżący J. J. oferował turystom pokoje w celach zarobkowych bądź że wniosek taki jest sprzeczny z zasadami wiedzy. Powszechnie przyjmowany w orzecznictwie jest pogląd, że prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od dopełnienia przez podatnika formalności w postaci zgłoszenia tej działalności do właściwego rejestru (Sąd pierwszej instancji przywołał poglądy orzecznictwa w uzasadnieniu wyroku). Strona skarżąca, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że nie każde wynajmowanie pokoi w sposób ciągły świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej i zarzutem niezgłoszenia działalności do ewidencji, nie przytoczyła żadnych argumentów przemawiających za prezentowaną przez nią tezą o błędnej ocenie materiału dowodowego. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art.210 § 1 pkt 4 O.p. i to nie tylko z tego powodu, że zarzut ten, wbrew wymogom z art.176 p.p.s.a., nie został w ogóle uzasadniony i nie powiązano go z działaniem Sądu pierwszej instancji. Art.3 pkt 9 O.p. nie został powołany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu odwoławczego z tego powodu, że nie miał zastosowania w sprawie, na co słusznie wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd a quo. Organ przywołał art.1a pkt 4 u.p.o.l. który to przepis definiował pojęcie działalności gospodarczej na potrzeby tej właśnie ustawy i właśnie ta definicja miała, zgodnie z zasadami wykładni, zastosowanie w sprawie. Nie jest też, wobec niepodważenia stanu faktycznego sprawy, zasadny zarzut naruszenia art.240 § 1 pkt 5 O.p. Skoro z ujawnionych dowodów (wypisów z ewidencji, wydruków ze stron internetowych, oświadczeń skarżących) wynikało, że skarżący są właścicielami budynku o innej powierzchni i wykorzystywanego w inny sposób niż przyjęty w nakazie płatniczym, a sposób użytkowania może mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, to istniała przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Skoro strona skarżąca nie podważyła podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, to zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a., jest ona wiążąca dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego. W tym zakresie strona skarżąca zarzuciła naruszenie art.3 pkt 9 O.p. w zw. z art.2 s.d.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powiązanie tych przepisów skarżący nie wyjaśnili, jaka jest treść normy, którą z nich wywodzą. Oba przepisy definiują działalność gospodarczą. Pierwszy z nich stanowi część słowniczka pojęć użytych w Ordynacji podatkowej. Definicje legalne w nim zawarte mają znaczenie dla wykładni przepisów Ordynacji podatkowej i aktów wykonawczych wydanych w celu jej wykonania. Wynika to jednoznacznie z treści tego przepisu, zgodnie z którym ilekroć w ustawie (w Ordynacji podatkowej) użyte są określone wyrażenia, należy je rozumieć tak, jak wskazano w art.3. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera własną definicję tej działalności. Definicja ta nakazuje przyjąć rozumienie tego pojęcia takie, jak wskazano w art.2 s.d.g. Ustawa podatkowa odsyła zatem do definicji legalnej zawartej w innym akcie prawnym, ale nie jest tym aktem Ordynacja podatkowa. Wskazał na to Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s.12-13). Drugi z powołanych w zarzucie przepisów stanowi definicję działalności gospodarczej, z mocy odesłania art.1a pkt 4 u.p.o.l., mającą zastosowanie także dla celów podatku od nieruchomości. Wprawdzie do 1 stycznia 2016 r. ustawa podatkowa odwoływała się do przepisów Prawa działalności gospodarczej, jednakże z mocy art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.), ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o przepisach ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, należy przez to rozumieć przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art.2 s.d.g działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z ustaleń faktycznych wynika, że skarżący prowadzili działalność polegającą na stałym (za pośrednictwem m.in. strony internetowej) wynajmowaniu pokoi turystom, działalność ta miała charakter zorganizowany (skarżący informację o tym zamieścili w Internecie, dostosowali budynki do prowadzenia tego typu działalności) i podjęta była w celu zarobkowym (pokoje wynajmowane były odpłatnie). Nie można zatem uznać, że w stanie faktycznym sprawy nie było podstaw do zastosowania art.2 s.d.g. Z tych powodów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.209, art.204 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 3, § 14 ust.2 pkt 1 lit.a i pkt 2 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).