IV SA/Gl 75/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Prokuratora Okręgowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Prokuratora Okręgowego w B. z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania A.G. z dnia [...] r. od decyzji Prokuratora Rejonowego B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 19 października 2012 r., utrzymana została w mocy przywołana decyzja organu pierwszej instancji. Z zebranego w toku postępowania materiału wynika, że wnioskiem z dnia 19 października 2012 r. adwokat A. G. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego dla B. w B., o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie podania liczby decyzji podjętych przez prokuratorów Prokuratury Rejonowego dla B. o objęciu ściganiem z urzędu przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, z określeniem kategorii przestępstw, których te decyzje dotyczyły oraz rodzaju zajęcia wykonywanego przez pokrzywdzonych tymi przestępstwami, z podziałem na funkcjonariuszy Policji, pracowników wymiaru sprawiedliwości, urzędników państwowych i samorządowych oraz innych, w okresie od powstania tej jednostki. A.G. działał w charakterze pełnomocnika J.M. w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej B. w B., rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w B. pod sygn. [...]. Prokurator Rejonowy dla B., pismem z dnia 23 października 2012 roku, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej i art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, stwierdzonego braku formalnego, poprzez wykazanie istnienia interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej przetworzonej. Zaznaczył, iż nie jest prowadzony odrębny rejestr postępowań, w których prokurator objął ściganiem z urzędu przestępstwo z oskarżenia prywatnego, nie są też prowadzone rejestry postępowań według kryterium rodzaju wykonywanego zajęcia przez pokrzywdzonego. Opracowanie żądanej we wniosku informacji wymaga pracochłonnych "badań aktowych" i uprawnia do uznania, że ma ona charakter informacji przetworzonej. Wezwanie to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 26 października 2012r., który nie uzupełnił stwierdzonego braku. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prokurator Rejonowy dla B. odmówił udostępnienia żądanej we wniosku z dnia 19 października 2012 r. informacji publicznej przetworzonej i uznał, iż wymogiem uzyskania takiej informacji jest wykazanie, iż jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co nie zostało dokonane przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskodawca nie wykazał istnienia interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Celem udzielenia odpowiedzi na wniosek złożony w żądanym zakresie konieczne byłoby podjęcie czynności polegających na analizie danych za okres od 1 stycznia 2010 r., kiedy to powstała Prokuratura Rejonowa B. w B., do dnia 19 października 2012 r., przy czym nie są prowadzone odrębne rejestry dotyczące spraw objętych ściganiem przez prokuratorów przestępstw ściganych - co do zasady z oskarżenia prywatnego, a dodatkowo z określeniem kategorii tych przestępstw, gdyż w żadnym z urządzeń ewidencyjnych nie odnotowuje się rodzaju zajęcia wykonywanego przez pokrzywdzonego. Dlatego, opracowanie tego rodzaju szczegółowych danych wymagałoby, jak to określono "badań aktowych" i w konsekwencji znacznego zaangażowania osobowego. Organ pierwszej instancji zajął przy tym stanowisko, iż wniosek o udzielenie przedmiotowej informacji publicznej o charakterze przetworzonym, w tym przypadku wynika z prywatnego interesu osoby reprezentowanej przez wnioskodawcę, a informacja podlegałaby ewentualnemu wykorzystaniu w postępowaniu karnym, natomiast udzielenie przetworzonej informacji publicznej byłoby uzasadnione interesem publicznym o tyle, o ile mogłoby realnie przełożyć się na przykład, na poprawę funkcjonowania Prokuratury w ogóle albo prokuratur poszczególnych szczebli, co w przypadku niniejszego wniosku nie ma miejsca. Podsumowując, w ocenie organu, brak jest jakichkolwiek argumentów, przemawiających za tym, aby uzyskanie przez wnioskodawcę przetworzonej informacji publicznej było szczególnie istotne dla interesu publicznego i z tego też powodu odmówiono jej udzielenia. W odwołaniu z dnia 22 listopada 2012 roku od wskazanej decyzji wnioskodawca domagał się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż interpretacja art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do wniosku, że żądana przez niego informacja nie ma charakteru szczególnej istotności dla interesu publicznego, o ile leży ona jedynie w interesie indywidualnym, ale informacja ta mogłaby służyć celom procesowym, jednakże patrząc na przepisy Kodeksu postępowania karnego trudno wyobrazić sobie przydatność tego rodzaju informacji. Szczególny interes publiczny, w ocenie skarżącego, ma się sprowadzać do realizacji przez Prokuraturę Rejonową B. art. 60 k.p.k. i wyraża się oczekiwaniem tego, że organ państwa jakim jest Prokuratura będzie mógł odpowiedzieć w oparciu o jakie kryteria podejmuje działania odbiegające od podstawowych funkcji do jakich jest powołana, zwłaszcza jaki jest zakres tych działań, jakie przestępstwa i na czyją szkodę skłoniły Prokuraturę do aktywności. W szczególnym interesie publicznym jest poznanie aktywności Prokuratury w sprawach ściganych z oskarżenia prywatnego, a w tym, czy za podejmowanymi decyzjami stoi interes społeczny, czy też leżą inne pozaprocesowe przesłanki. Odpowiedzi w tym zakresie można uzyskać w oparciu o żądaną informację, przy czym wniosek zmierza do polepszenia zaufania obywateli do instytucji Prokuratury oraz poznania skali realizowania interesu publicznego w sprawach z oskarżenia prywatnego. Ponadto wnioskodawca wskazuje, iż sprawa jego mandanta była impulsem do zwrócenia się o przedmiotową informację, albowiem po raz pierwszy "widzi" ze strony Prokuratury Rejonowej B. objęcie aktem oskarżenia przestępstwa prywatnoskargowego i nie wie, czy jest to przejaw nowego podejścia Prokuratury do tego typu przestępstw, czy też być może obecnie także przestępstwa prywatnoskargowe niosą za sobą taki ładunek naruszenia prawa, że w interesie publicznym leży występowanie w nich oskarżyciela publicznego, a co do zasady może to pozostawać w kolizji z konsyliacyjną formą kończenia postępowań, na jaką nacisk położył ustawodawca lub też dostrzeżeniem tego, że takiej formie służy zaangażowanie Prokuratora. Organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., nr [...] uznał, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie odnosi się do analizy pojęcia interesu społecznego w rozumieniu art. 60 § 1 Kodeksu postępowania karnego, natomiast obejmuje pojęcie interesu publicznego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Treść odwołania wskazuje, iż wnioskodawca zamierza pozyskać wiedzę jedynie co do motywów obejmowania przestępstw prywatnoskargowych ściganiem przez Prokuraturę Rejonową B., w trybie art. 60 Kodeksu postępowania karnego. Żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności, o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach, zasadach funkcjonowania tych podmiotów, trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zasadnie w sprawie przyjęto, iż żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnośnie prawidłowości informowania wnioskodawcy na podstawie art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej o tym, czy informacja ma charakter przetworzony wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 1938/10 (publ. internetowa Baza Orzeczeń NSA). W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania karnego jedynie wówczas, gdy wniosek dotyczy informacji prostej, natomiast mają one zastosowanie w sytuacji, gdy informacje proste wymagają przetworzenia albo też, gdy sprawa kończy się decyzją odmowną (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1002/09, publ. internetowa Baza Orzeczeń NSA). Tym samym rozpoznanie odwołania sprowadza się do dokonania oceny, czy żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji przetworzonej, a jeżeli tak, to czy wystąpił szczególnie uzasadniony interes warunkujący jej udzielenie. Informacja przetworzona jest informacją nieistniejącą dotychczas w żądanej treści i postaci, chociaż jej źródłem były materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r. o sygn. akt I OSK 416/12, publ. internetowa Baza Orzeczeń NSA). W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która, co do zasady, wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 481/05, niepubl.). Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt I OSK 1347/05, niepubl.). W tej konkretnej sprawie niewątpliwie Prokurator Rejonowy nie dysponował gotową informacją, zaś jej wytworzenie wymagałoby podjęcia szeregu czynności polegających na przeanalizowaniu akt, następnie usystematyzowaniu danych według różnych kryteriów, co prowadzi do uzyskania jakościowo nowych informacji. Przetworzenie jest w tym przypadku równoznaczne z koniecznością odpowiedniego wyszukania, zestawienia informacji i ich zredagowania. Artykuł 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogranicza uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej poprzez konieczność wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Ma być to szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Wnioskodawca musiałby wykazać - czego nie uczynił, iż informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie interesu reprezentowanego klienta, ale że działa on w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowany ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa, w tym konkretnym przypadku instytucji Prokuratury jako całości. Okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, wskazują na to, iż nie realizuje on interesu publicznego. Dlatego też słusznie uznano, iż wnioskodawca nie wykazał, również w odwołaniu, że udzielenie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (analogicznie stanowisko przyjęto w wyroku NSA z dnia 17 maja 2012 r. o sygn. akt I OSK 416/12, publ. internetowa Baza Orzeczeń NSA). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z kolei kryterium "szczególnej istotności dla interesu publicznego" nosi charakter niedookreślony, zostało sformułowane ogólnie i pozostawia margines interpretacyjny podmiotowi dysponującemu informacją. Stąd też decyzja podejmowana w przedmiocie udostępnienia takiej informacji ma charakter uznaniowy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 47/05, publ. internetowa Baza Orzeczeń NSA). Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 16 marca 2006 roku, sygn. II SA/Wa 2225/04. wskazał, że interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa oraz, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nie posiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Nadto, skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Udzielenie żądanej informacji publicznej przetworzonej, wymagałoby wytworzenia specjalnie nowego dokumentu, co mogłoby nastąpić po podjęciu licznych czynności materialno – technicznych oraz dodatkowego i znacznego zaangażowania osobowego. Informacja przetworzona, która miałaby zostać przygotowana dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów, wymagałaby więc podjęcia określonego działania intelektualnego oraz nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Niewątpliwie Prokurator Rejonowy na podstawie posiadanej dokumentacji może dokonać żądanych ustaleń po podjęciu przedstawionych wyżej czynności, natomiast sporządzenie nowego dokumentu w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę nie usprawni pracy Prokuratury Rejonowej B. w B. lub też Prokuratury w ogólności. Reasumując, w niniejszej sprawie brak jest ustawowej przesłanki udzielenia informacji publicznej przetworzonej, to jest istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, co skutkuje koniecznością wydania decyzji o odmowie udzielenia tej informacji, opartą o przepis art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z opisanym powyżej rozstrzygnięciem nie zgodził się A.G., który wniósł skargę do tut. Sądu, w której zarzucił organom orzekającym w sprawie naruszenie art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego interpretację i przyjęcie, iż szczególnie ważny interes publiczny ogranicza się do zapewnienia w wyniku sporządzenia żądanej informacji publicznej przetworzonej poprawy funkcjonowania prokuratury, gdy tymczasem najistotniejszym szczególnie ważnym interesem publicznym jest uzyskanie informacji, jakimi kryteriami kieruje się prokuratura przy obejmowaniu ściganiem spraw ściganych z oskarżenia prywatnego. Zdaniem skarżącego wydaje się bezsporne, iż żądana we wniosku informacja ma charakter informacji przetworzonej, co wymaga wykazania ważnego interesu publicznego jej uzyskania zyskanie takiej informacji i może służyć klientowi skarżącego. Szczególny interes publiczny zostałby zrealizowany, gdyby przetworzona informacja pomogła w funkcjonowaniu prokuratury, ale taki pogląd jest wadliwy, bowiem celem udostępnienia żądanej informacji jest uzyskanie wiedzy w oparciu, o jakie kryteria prokuratura obejmuje ściganiem sprawy z oskarżenia prywatnego, co zdaniem skarżącego, nie może być wynikiem przypadkowych jej działań. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i akcentował, iż analiza orzecznictwa tut. Sądu nasuwa wątpliwości, czy w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, natomiast pełnomocnik organu odwoławczego domagał się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.ps.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, jak stanowi art. 134 § 1p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż informacja publiczna "prosta", to taka, na którą składa się pewna suma informacji dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi, czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt I OSK 1347/05; z dnia 17 października 2006 r. I OSK 1347/05; z dnia 27 stycznia 2011 r. I OSK 1870/10; z dnia 9 listopada 2011 r. I OSK 1365/11 - dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma w istocie przeciwdziałać zalewowi wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego też wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić, nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 1768/10 - dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. W rozpatrywanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 19 października 2012 r. domagał się od Prokuratora Rejonowego dla B. udzielenia informacji publicznej w przedmiocie podania liczby decyzji podjętych przez prokuratorów Prokuratury B. o objęciu ściganiem z urzędu przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, z określeniem kategorii przestępstw, których te decyzje dotyczyły oraz rodzaju zajęcia wykonywanego przez pokrzywdzonych tymi przestępstwami, z podziałem na funkcjonariuszy Policji, pracowników wymiaru sprawiedliwości, urzędników państwowych i samorządowych oraz innych, w okresie od powstania tej jednostki. Nie ulega również wątpliwości, że skarżący działał w charakterze pełnomocnika J. M. w sprawie o sygn. [...] do Prokuratury Rejonowej B. w B., rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w B. pod sygn. [...]. Organy orzekające w sprawie odmawiając udzielenia żądanej informacji wskazały, że ustawodawca wprowadził pewne wymogi, które musi spełnić wnioskodawca, chcąc uzyskać żądaną informację. Jednym z nich jest wymóg zawarty wprost w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakładający na wnioskodawcę, w sytuacji żądania informacji publicznej przetworzonej, obowiązek wykazania, że informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Organy uznały, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, gdyż adresat wniosku nie dysponuje gotową informacją, a jej wytworzenie wymagałoby wykonania szeregu dodatkowych czynności polegających na analizie akt prowadzonych przez prokuratorów. W ocenie składu orzekającego, za prawidłowe należy uznać takie stanowisko, że żądana informacja nie jest informacją prostą. Jak słusznie bowiem zauważyły oba organy orzekające, podmiot zobowiązany nie dysponuje gotową informacją, zaś jej wytworzenie wymagałoby podjęcia szeregu czynności polegających na przeanalizowaniu akt, a następnie ich wyodrębnienie i usystematyzowanie danych według różnych kryteriów. Zebranie i uszeregowanie pojedynczych informacji na podstawie kilku różnych kryteriów, prowadzi, w okolicznościach niniejszej sprawy, do uzyskania jakościowo nowych informacji. Przetworzenie jest w tym przypadku równoznaczne z koniecznością odpowiedniego wyszukania, zestawienia informacji i ich zredagowania, związanego z przeprowadzeniem przez podmiot zobowiązany czynności analitycznych. Konieczność przeprowadzenia takich czynności powoduje, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Artykuł 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogranicza uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej poprzez konieczność wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, usprawiedliwione było żądanie od wnioskodawcy wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji. Wnioskodawca musiał więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, że działa on w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowany ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa. Z okoliczności sprawy wynika bezspornie, iż skarżący w wyznaczonym terminie nie udzielił odpowiedzi na prawidłowo sformułowane pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...], jak też nie zamierzał wykorzystać przetworzonej informacji publicznej zgodnie z wymaganym dla jej udostępnienia interesem publicznym, czemu dal wyraz w treści odwołania, jak i skargi. Skarżący nie kwestionował faktu, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, jednak na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. powziął wątpliwość w tym zakresie. Utrzymywał, że złożony przez niego wniosek o udostępnienie przytoczonych powyżej zestawień, jego zdaniem, mógłby służyć celom procesowym, z uwagi na przepisy Kodeksu postępowania karnego, a szczególny interes publiczny ma się sprowadzać do realizacji art. 60 K.p.k. przez Prokuraturę Rejonową B. i wyraża się oczekiwaniem, że organ państwa jakim jest Prokuratura będzie mógł odpowiedzieć w oparciu o jakie kryteria podejmuje działania odbiegające od podstawowych funkcji do jakich jest powołana, zwłaszcza jaki jest zakres tych działań, jakie przestępstwa i na czyją szkodę skłoniły Prokuraturę do aktywności. Zdaniem skarżącego, w szczególnym interesie publicznym jest poznanie aktywności Prokuratury w sprawach ściganych z oskarżenia prywatnego, a w tym, czy za podejmowanymi decyzjami stoi interes społeczny, czy też leżą inne pozaprocesowe przesłanki, co zmierza do polepszenia zaufania obywateli do instytucji Prokuratury oraz poznania skali realizowania interesu publicznego w sprawach z oskarżenia prywatnego. Skarżący nie kwestionował też, iż sprawa jego mandanta była impulsem do zwrócenia się o przedmiotową informację, albowiem po raz pierwszy "widzi" ze strony Prokuratury Rejonowej B. objęcie aktem oskarżenia przestępstwa prywatnoskargowego i nie wie, czy jest to przejaw nowego podejścia Prokuratury do tego typu przestępstw, czy też być może obecnie także przestępstwa prywatnoskargowe niosą za sobą taki ładunek naruszenia prawa, że w interesie publicznym leży występowanie w nich oskarżyciela publicznego, a co do zasady może to pozostawać w kolizji z konsyliacyjną formą kończenia postępowań, na jaką nacisk położył ustawodawca lub też dostrzeżeniem tego, że takiej formie służy zaangażowanie Prokuratora. W ocenie składu orzekającego okoliczności, na które powołuje się skarżący, wskazują, iż nie realizuje on interesu publicznego, lecz swój własny interes faktyczny. Dlatego też słusznie organy obydwu instancji uznały, iż nie wykazał, że udzielenie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.