II FSK 3292/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia del. WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 378/13 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 378/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. 2. Ze stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że Prezydent Miasta S. decyzją z 30 czerwca 2009 r. określił W. S. wysokość zobowiązania w podatku od środka transportowego (ciągnika siodłowego o nr rej. [...]) za rok 2009 w kwocie 2.052,00 zł. Decyzją z 30 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 76/10 oddalił skargę na powyższą decyzję. W. S., 4 kwietnia 2011 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, o wznowienie postępowań podatkowych w podatku od środków transportowych za lata 2009 i 2010. Skarżący wskazał, że pojazd marki Volvo F10 o nr rej. [...] został zbyty "wiele lat temu" A. K. (wówczas zamieszkałemu w P., obecnie w S.) i został zarejestrowany w Wydziale Komunikacji w Urzędzie Miasta P. W związku z powyższym, podatnik wystąpił z żądaniem przeprowadzenia dowodu ze "stosownych informacji" z Urzędu Miasta P. oraz przesłuchania A. K., mających na celu udowodnienie faktu zbycia przez niego pojazdu. Postanowieniem z 28 listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 12 marca 2012 r. odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z 30 listopada 2009 r. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 23 stycznia 2013 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z 12 marca 2012 r. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Kolegium, które mogły mieć istotne znaczenie dla zmiany rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego przeprowadzone w postępowaniu wznowieniowym dowody (tj.: 1. dowód z informacji wynikających z rejestrów prowadzonych przez właściwy dla wskazanego nabywcy (A. K.) organu rejestrującego czyli Starosty P. oraz 2. dowód z przesłuchania A. K. na fakt zawarcia pomiędzy nim a W. S. umowy sprzedaży pojazdu samochodu marki Volvo F10 o nr rej. [...]) w żaden sposób nie potwierdziły wskazanego przez skarżącego faktu zbycia pojazdu na rzecz A. K. W związku z tym nie można przyjąć za wiarygodne twierdzenia podatnika, iż pojazd marki Volvo F10 o nr rej. [...] został przez niego zbyty A. K. w 1994 r., a w konsekwencji, że nie ciążył na nim obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 200a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – "O.p."), polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, pomimo że zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz złożony został wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, polegający na nieprawidłowej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z pisma Starosty P. z dnia 12 grudnia 2011 r. wynika bowiem, że w latach 1995 i 1997 miały miejsce włamania do Wydziału Komunikacji, podczas których zaginęła część dokumentacji, w tym także rejestry ewidencji pojazdów. Ponadto w tamtym okresie rejestry te nie były prowadzone w formie elektronicznej. Bezzasadnie zatem ustalono, że skarżący w roku 2009 był właścicielem pojazdu. 4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie. 5. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołując się na treść art. 9 ust. 1 – 3 oraz art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej – "u.p.o.l."), wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż ciągnik siodłowy o nr rej. [...], od momentu jego pierwszej rejestracji – 23 kwietnia 1992 r. – nie został wyrejestrowany i nadal jest zarejestrowany na W. S. Kwestia sporna sprowadza się zatem do ustalenia, czy skarżący był właścicielem pojazdu w roku 2009. Sąd I instancji wskazał, że organ podatkowy w postępowaniu wznowieniowym uzyskał informację od Starosty P., z której wynika, że w jego archiwum nie ma dokumentacji potwierdzającej przerejestrowanie pojazdu marki Volvo o nr rej. [...]. Z informacji tej wynika także, że w latach 1995 i 1997 w Wydziale Komunikacji miały miejsce włamania, wskutek których zaginęła część dokumentacji. Organ podatkowy przeprowadził także dowód z przesłuchania świadka A. K. Przy czym, z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego M. Z. został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka 22 lutego 2012 r., natomiast samo przesłuchanie miało miejsce 27 lutego 2012 r. Z przepisu art. 190 § 1 O.p. wynika zaś, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Organ podatkowy nie dopełnił tego obowiązku. Zawiadomienie miało miejsce na 5 dni przed wyznaczonym terminem. Naruszenie przez organ podatkowy realizacji normy nakazu wynikającej z tego przepisu musi być więc kwalifikowane, jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, iż obowiązek ten jest korelatem uprawnienia strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu podatkowym, co wprost potwierdza przepis art. 123 § 1 O.p. W ocenie Sądu I instancji, skoro dowód o istotnej doniosłości w sprawie przeprowadzony został z naruszeniem przepisów oraz formułowanych na ich gruncie zasad, to należy stwierdzić, że również ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i stanowiące faktyczną podstawę wydanych w niej rozstrzygnięć, nie mogą być uznane za prawidłowe. Dokonane one zostały bowiem z pominięciem w procesie ich przeprowadzania – istotnego z punktu widzenia prawidłowej rekonstrukcji konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego – prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Naruszenie podstawowych reguł postępowania dowodowego, w tym przepisów o charakterze gwarancyjnym, uzasadnia wniosek o dowolności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. 6. Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, na podstawie art. 173 § 1 i § 2 oraz art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") zarzuciło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 190 § 1 O.p. poprzez błędne uznanie, że naruszenie tego przepisu Ordynacji podatkowej stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia w jaki sposób naruszenie przez organy podatkowe art. 190 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd Sądu I instancji o niewłaściwym dopełnieniu obowiązku polegającego na zawiadomieniu o miejscu i terminie przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zawiadomienie miało miejsce na 5 dni przed wyznaczonym terminem. Nie można jednak, zdaniem organu – podzielić poglądu, że naruszenie to, co do zasady musi być kwalifikowane, jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, zasadnicze znaczenie mają okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Występujący w sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego, nie zarzucił organom, że przeprowadziły dowód z zeznań świadka w jego nieobecności przez co uniemożliwiły mu zadawanie pytań świadkowi. Innymi słowy pełnomocnik nie twierdził, że gdyby został prawidłowo powiadomiony, to wziąłby udział w czynnościach procesowych organu przeprowadzającego dowód z zeznań świadka. Skoro pełnomocnik nie zarzucił, iż zawiadomienie zostało mu doręczone zbyt późno, to nie miał zamiaru brać udziału w zeznaniach świadka. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie zarzucił organom podatkowym, że prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu zostały naruszone poprzez naruszenie przepisu art. 190 § 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że aby postawić organowi administracji zarzut naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Zatem nieprawidłowości związane z przesłuchaniem świadka mogą mieć wpływ na wynik sprawy, o ile dowód ten jest przydatny w postępowaniu. Jeżeli świadek jest źródłem informacji niemających żadnego znaczenia, nieprawidłowości związane z jego przesłuchaniem trudno jest uznać jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. W tym aspekcie Sąd nie dokonał jakiejkolwiek oceny zeznań świadka A. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Ustanowione, mocą art. 176 P.p.s.a. – wymogi formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, są dwojakiego rodzaju. Przepis ten wymienia (1) wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego oraz (2) wymagania szczególne. O ile niespełnienie tych pierwszych stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w zw. z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 P.p.s.a., po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Wymagania te są elementem konstrukcyjnym, których brak czyni art. 183 § 1 P.p.s.a. niewykonalnym. Wśród wymagań szczególnych skargi kasacyjnej wymieniona jest powinność przytoczenia podstaw kasacji. Powołanie podstaw kasacyjnych nie może być gołosłowne, lecz wymaga uzasadnienia. Zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie. Nie odpowiada natomiast wymogom art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. sformułowanie powołujące się jedynie na przepis wymienionej podstawy kasacji. Wniesiona skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia art 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu braku wykazania w uzasadnieniu, na czym polegało mylne zrozumienie treści przepisu tego prawa lub wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a). Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej powiązał z uchybieniem przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 190 § 1 i art. 141 § 4 Ordynacji podatkowej. Istotą sprawy jest wyjaśnienie czy niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z art. 190 § 1 i § 2 O.p., tj. zawiadomienia strony reprezentowanej przez adwokata o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem stanowiło naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 190 § 1 O.p. stanowi, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia (§ 2 cytowanego przepisu) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku wskazał, że organ podatkowy przeprowadził dowód z przesłuchania świadka A. K. Przy czym z akt sprawy wynika, ze pełnomocnik skarżącego adw. M. Z. został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka 22 lutego 2012 r., natomiast samo przesłuchanie miało miejsce 27 lutego 2012 r. Organ podatkowy nie dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 190 O.p. Zawiadomienie bowiem miało miejsce na 5 dni przed wyznaczonym terminem. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu przyznał, że organ podatkowy nie dopełnił właściwie obowiązku polegającego na zawiadomieniu o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem. Przyznał, że zawiadomienie miało miejsce na 5 dni przed wyznaczonym terminem. Jednakże, zdaniem pełnomocnika organu, nie jest to naruszenie, które co do zasady może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnicze znaczenie mają bowiem okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Pełnomocnik organu podniósł, że w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik strony nie zarzucił organom, że przeprowadziły dowód z zeznań świadka w jego nieobecności przez co uniemożliwiły zadawanie pytań świadkowi. Skoro pełnomocnik skarżącego nie zarzucił, że zawiadomienie zostało mu doręczone zbyt późno, to nie miał zamiaru brać udziału w zeznaniach świadka. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest błędne. Nie można bowiem przyjąć, że uchybienie normie zawartej w art. 190 §1 O.p. nie ma mocy kwalifikującej do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przesłuchania świadka stanowi bezwzględny obowiązek organu, a naruszenie tego obowiązku jest równoznaczne z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 14 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Wr 664/95). Przepisy Ordynacji podatkowej zagwarantowały stronie wyżej wymienione uprawnienie, natomiast organ podatkowy nie może strony uprawnień tych pozbawić nawet wtedy, gdy jest przekonany, że strona niczego nowego do sprawy nie wniesie. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze myli obowiązki organu z pozycją strony w postępowaniu podatkowym. Gdyby organ podatkowy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniły w postępowaniu dyrektywę wyłaniającą się z art. 122 O.p. to autor skargi kasacyjnej nie domagałby się od Sądu aby wykonał zadanie, które ciąży w świetle prawa na wymienionych organach. Warto przy tym wskazać, że sąd administracyjny nie jest upoważniony do stosowania procedury podatkowej, lecz jedynie do oceny jej zastosowania przez organ administracji publicznej z punktu widzenia legalności, gdyż nie jest on tym organem. Przepis art. 122 O.p. ustanawia generalną regułę postępowania podatkowego, wedle której na organ podatkowy spada obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują szereg narzędzi ułatwiających spełnienie tego obowiązku, a w tym nie tylko możliwość przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, ale także - idąc dalej - zapewnienia stronie możliwości wzięcia osobistego udziału (§ 2 art. 190) w przeprowadzeniu tego dowodu przez odpowiednio wczesne powiadomienie i możliwość zadawania świadkom, biegłym pytań i składania wyjaśnień. Uchybienie przepisowi art. 190 Op. in fine i nie dotarcie w ten sposób do odpowiedzi na kwestię, jak sprawa miała się w rzeczywistości, stanowi pogwałcenie obowiązku organu ustalenia prawdy obiektywnej. Wbrew stanowisku przedstawionemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ nie może zwolnić się z tego obowiązku, przerzucając zadanie "dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" na stronę - co przyznaje autor skargi - wadliwie powiadomioną o terminie przeprowadzenia dowodu. W ten sposób pozostawiono bez wyjaśnienia kwestię, czy pojazd ten w ogóle istnieje i w czyim jest posiadaniu. Świadek A. K. – jak wynika z akt - nie przeczy, że pojazd znalazł się w jego posiadaniu, lecz jedynie zasłania się niepamięcią, co do tego kiedy to nastąpiło. Tracąc okazję skonfrontowania zeznań świadka i strony – organ podatkowy pozbawił się możliwości zebrania całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący jego rozpatrzenia, do czego go zobowiązuje, stanowiący rozwinięcie art. 122 Op, art. 187 § 1 Op. Nie wiadomo w związku z tym z czego np. utrzymuje się świadek i czy być może prowadzi działalność gospodarczą, w której niezbędny jest tego rodzaju środek transportu. Tylko właściwy organ podatkowy, w przypadku odpowiedzi pozytywnej, jest w stanie ustalić i przeanalizować koszty takiej działalności i w ten sposób dojść do rzeczywistego stanu rzeczy. Zlekceważenie swojego obowiązku przez organ jest naruszeniem prawa mającym bezsporny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym orzeczeniem uchylającym zaskarżoną decyzję. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjął Sąd I instancji, że skoro dowód o istotnej doniosłości w sprawie przeprowadzony został z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów oraz formułowanych na ich gruncie zasad, to należy stwierdzić, że również ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i stanowiące faktyczną podstawę wydanych w niej rozstrzygnięć, nie mogą być uznane za prawidłowe. Dokonane one zostały bowiem z pominięciem w procesie ich przeprowadzania – istotnego z punktu widzenia prawidłowej rekonstrukcji konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego – prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Naruszenie podstawowych reguł postępowania dowodowego, w tym przepisów o charakterze gwarancyjnym, uzasadnia wniosek o dowolności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 4 Op jest natomiast niezrozumiały, ponieważ z braku uzasadnienia nie sposób ustalić jaki związek mają kwestie prawa strony do ponaglenia organu z sentencją uchylonej decyzji. Z tych przyczyn zarzut jako pozbawiony doniosłości prawnej został przez Naczelny Sąd Administracyjny pominięty przy rozpatrywaniu sprawy. Przepis art. 141. O.p. zawiera jedynie § 1-2, stwierdzając w § 1, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Natomiast § 2 cytowanego przepisu stwierdza, że organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika też ogólnikowo, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestionuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku, chociaż w petitum skargi kasacyjnej nie przytoczono, jako podstawy kasacji naruszenia np. art. 141 § 4 P.p.s.a. Brak ten wyklucza możliwość oceny trafności jej wywodów w tym zakresie, gdyż kwestia ta nie podlegała zaskarżeniu. Ubocznie jednak Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy jakie przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. wymaga od uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.