VI SA/Wa 138/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej Minister) zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (dalej Dyrektor Poczty Polskiej) z [...] września 2012 r., którą nakazano H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) rejestrację 121 odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za używanie owych 121 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 67.155,00 złotych. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r., nr 85, poz. 728, ze zm.), dalej u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] marca 2012 r. - zgodnie art. 7 ust. 1 u.o.a., przeprowadzona została kontrola w zajmowanym przez skarżącą lokalu przy ul. M. [...] w W., która dotyczyła sprawdzenia wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Kontrola ta została przeprowadzona w obecności pracownika skarżącej - Dyrektora Hotelu - i w jej wyniku ujawniono, że w ww. lokalu znajduje się 121 sztuk odbiorników telewizyjnych, które - wg oświadczenia pracownika skarżącej, są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Nadto ustalono – także wg oświadczenia pracownika skarżącej, że okres używania tych odbiorników obejmuje czas od 2009 r., tj. od otwarcia hotelu. W protokole kontroli zapisano, że "Pouczono o obowiązku, konieczności rejestracji odbiorników TV. W dniu [...] II pierwsza kontrola - odmówiono przeprowadzenia kontroli, brak Dyrektora, brak osoby kompetentnej". W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany zarówno przez kontrolerów, jak i przez pracownika skarżącej, tj. Dyrektor Hotelu. Do protokołu z kontroli załączono oświadczenia Dyrektor Hotelu, w których stwierdziła ona obecność w kontrolowanym lokalu 121 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jednocześnie wskazała, że "uruchomione tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbiory programu, nie jest możliwe z następujących przyczyn: pełnego obłożenia hotelu". Nadto z oświadczeń tych wynika, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.o.a. przedmiotowe odbiorniki nie podlegają obowiązkowi rejestracji, gdyż przeznaczone są one wyłącznie do przekazywania gościom do używania w ramach umowy hotelowej, którą objęte są zarówno telewizory, jaki i pozostałe elementy wyposażenia pokoi oraz same pokoje. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A - mając na uwadze powyższe wyniki kontroli, zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Nadto organ poinformował skarżącą o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi skarżąca podniosła, że na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Wskazała, że ujawnione w czasie kontroli odbiorniki są przeznaczone wyłącznie do przekazywania gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, którymi to umowami odbiorniki te są objęte. Wskazała przy tym, iż przedmiotem jej działalności jest m.in. prowadzenie hotelu, a co za tym idzie zawieranie z gośćmi hotelowymi umów hotelowych. Skarżąca wniosła o przesłuchanie świadków, wskazując ich dane personalne. Organ I instancji zwrócił się do Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Departament Budżetu i Finansów w Warszawie (dalej KRRiT) o zajęcie stanowiska w sprawie czy odbiorniki skarżącej podlegają rejestracji. KRRiT w odpowiedzi wyraziła opinię , że przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelowych nie jest sprzedaż bądź przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W konsekwencji organ wyjaśnił skarżącej, iż podmioty świadczące usługi hotelowe nie są zwolnione z obowiązku rejestracji używanych odbiorników RTV i uiszczania opłat abonenckich. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor COF Poczty Polskiej wydał decyzję nakazującą skarżącej rejestrację używanych przez nią 121 odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 121 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 67.155,00 złotych. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie protokołu kontroli oraz dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania. Skarżąca w terminie wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o stanowisko KRRiT; 2. art. 7, 75 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez nią dowodów z zeznań świadków; 3. art. 106 k.p.a. poprzez zwrócenie się o zajęcie stanowiska do KRRiT bez podstawy prawnej; 4. art. 19 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o stanowisko KRRiT, które to nie jest właściwe do rozstrzygania przedmiotowej sprawy; 5. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a poprzez nieuwzględnienie wyłączenia spod obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż ujawnione w czasie kontroli odbiorniki wyłączone są spod obowiązku rejestracji i uiszczania opłat abonamentowych, co potwierdził jej pracownik już w trakcie kontroli, a co miały również potwierdzić zawnioskowane przez skarżącą dowody z przesłuchania świadków, odnośnie których organ się nie wypowiedział. Skarżąca wskazała, że przedmiotem jej działalności jest m.in. prowadzenie hotelu, a co za tym idzie zawieranie umów hotelowych. Wyjaśniła, że ona - jako właściciel hotelu, na podstawie umowy zawieranej z gośćmi hotelowymi, przekazuje im m.in. odbiorniki telewizyjne, a czynności takie są integralną częścią prowadzenia hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. Powołując się na rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (j.t. Dz. U. z 2006r., nr 22, poz. 169) wyjaśniła, że akt ten nakłada na nią – jako właściciela hotelu, obowiązek posiadania odbiorników RTV, zatem – w jej ocenie, trudno przyjmować jako dopuszczalne obciążanie jej dodatkowymi opłatami z tytułu wykonania, wynikających z przepisów prawa obowiązków. Skarżąca podniosła również, że przywołany w stanowisku KRRiT wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt: VI SA/Wa 851/08), został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt IIGSK 30/9. Minister ponownie rozpoznając sprawę odwołał się do treści art. 2 ust. 1-2 u.o.a. i stwierdził, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że jego posiadacz obowiązany jest do wniesienia opłaty abonamentowej za jego ubywanie. Organ podał, że opłatę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a. m.in. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Minister podniósł, że kierownik jednostki operatora publicznego ma obowiązek wydania decyzji w zakresie nakazania rejestracji odbiornika oraz ustalenia opłaty w sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt - który nie został zakwestionowany przez skarżącą, że w jej lokalu znajdują się odbiorniki telewizyjne, w ilości 121 sztuk, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ podał, że ustalenia te zostały poczynione na podstawie oświadczenia pracownika skarżącej, uczestniczącego w kontroli. Nadto w ocenie organu sposób w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, zważywszy że nie były kwestionowane okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Ustalone w ten sposób okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki skarżącej są używane. Zdaniem Ministra przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe dotyczyło wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w jego toku zapewniono skarżącej udział we wszystkich etapach tego postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 k.p.a. Organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego wniosku o przesłuchanie świadków, stwierdził, że miał być on przeprowadzony na okoliczność, która nie budziła wątpliwości w sprawie. Nadto zauważył, że wniosek ten został zgłoszony w przypadku wątpliwości organu w tym zakresie. W ocenie Ministra okoliczności sprawy były dostatecznie wyjaśnione i pozwalały bezspornie przyjąć, iż w lokalu zajmowanym przez skarżącą znajdowały się 121 odbiorniki telewizyjne, gotowe do odbioru programów. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie hotelu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorą wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Przedmiotem takich umów jest zatem odbiornik telewizyjny nie zaś umowa hotelowa obejmująca pokój z wyposażeniem. Natomiast w rozpoznawanej sprawie w ocenie Ministra odbiorniki telewizyjne, będące w posiadaniu skarżącej stanowią jedynie element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Nie stanowią one odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnianie odbiorników telewizyjnych nie stanowi w przedmiotowej sprawie odrębnej usługi, podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. Wobec powyższego, jeżeli przedsiębiorca używa odbiorników radiowych lub telewizyjnych, powinien uiszczać opłaty abonamentowe za każdy odbiornik z osobna. Ponadto Minister wskazał , że skarżąca zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności prowadzi działalność sklasyfikowaną m.in. jako ł 55.10,Z Hotele i podobne obiekty zakwaterowania, 55,20,Z Obiekty noclegowe turystyczne i inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, 55,90 pozostałe zakwaterowanie; 68,20,Z wynajem zarządzanie nieruchomościami własnymi. Prowadzi także działalność: 77,33,Z obejmującą, wynajem i dzierżawę maszyn i urządzeń biurowych, włączając komputery, 77,39,Z Wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane. W tej sytuacji ,zdaniem organu, skarżąca nie prowadzi działalności obejmującej sprzedaż lub wynajem odbiorników. Minister wyjaśnił również, że stanowisko uzyskane od KRRiT w żadnym wypadku nie wiązało Dyrektora, a powołany w nim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt: VI SA/Wa 851/08), jedynie wskazywał na linie orzeczniczą. Nadto organ stwierdził, że uchylenie wyroku sygn. akt: VI SA/Wa 851/08 nastąpiło z powodu skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania, a nie ze względu na nieprawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Minister podniósł, że organ I instancji jedynie konsultował z KRRiT przedstawione przez skarżącą zarzuty, a wydanie przez niego decyzji nie zostało uzależnione od zajęcia stanowiska KRRiT, w trzbie art. 106 k.p.a.. W ocenie Ministra decyzja Dyrektora Poczty Polskiej, nakazująca rejestrację używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie tych odbiorników w kwocie 67.155,00 złotych, odpowiada prawu. Opłaty abonamentowe są bowiem świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią one pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznym i przeznaczone są na finansowanie misji publicznej radia i telewizji. Minister wskazał, że dla obowiązku ich ponoszenia bez znaczenia pozostaje to, czy podmiot ją uiszczający korzysta lub zamierza korzystać z odbioru nadawanych programów. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Ministra zaskarżyła je w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. art. 6 i 7 k.p.a. w ten sposób, że Minister uznał, iż zwrócenie się przez Dyrektora do KRRiT w celu zajęcia stanowiska w sprawie było zgodne z prawem i uzasadnione; 2. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uznanie za uzasadnione nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez nią dowodów z zeznań świadków; 3. art. 19 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora, wydanej w oparciu o stanowisko KRRiT, w sytuacji gdy KRRiT nie była właściwa do rozstrzygania niniejszej sprawy i jako taka, nie mogła wpływać na wydawane przez Dyrektora decyzje; 4. art. 106 k.p.a. poprzez uznanie, iż przekazanie przez Dyrektora sprawy z prośbą o zajęcie stanowiska do KRRiT było zgodne z przepisami prawa. W ocenie skarżącej nie istnieje przepis prawa, który uzależniałyby wydanie decyzji w niniejszej sprawie od zajęcia stanowiska przez jakikolwiek inny organ; oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych, a także obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej, a więc poprzez nieuwzględnienie ustawowego wyłączenia spod wspomnianego obowiązku rejestracji odbiorników skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że w uzasadnieniu decyzji Minister całkowicie nietrafnie odniósł się do jej do zastrzeżeń zgłoszonych w odwołaniu. Podniosła – odwołując się do art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., że przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania jej gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, co miały potwierdzić zawnioskowane przez nią dowody z przesłuchania świadków. Skarżąca wskazała, że przedmiotem jej działalności jest m. in. prowadzenie hotelu, a co za tym idzie zawieranie z gośćmi hotelowymi tzw. umów hotelowych. Umowy takie są tzw. umowami nienazwanymi, mieszanymi umowami prawa cywilnego, które łączą w sobie elementy innych umów prawa cywilnego, takich jak m.in.: umowa przechowania, najmu, sprzedaży, etc. Właściciel hotelu na podstawie umów zawieranych z gośćmi hotelowymi, przekazuje im do używania m.in. odbiorniki telewizyjne, samemu z tych odbiorników nie korzystając. Czynności takie są integralną częścią działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, e obowiązek posiadania odbiornika wynika z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. i Zdaniem wnoszącej skargę nie można wywieść z uzasadnienia do projektu ustawy o opłatach abonamentowych, przy konstrukcji przepisu, który wyłącza w pewnych specyficznych okolicznościach konieczność rejestracji odbiorników, że celem ustawodawcy było wyeliminowanie sytuacji, w której konieczna byłaby rejestracja (a co za tym idzie i opłata abonamentowa), niekiedy nawet kilkuset odbiorników znajdujących się u jednego podmiotu. W uzasadnieniu projektu podnoszono, że przy pewnych okolicznościach posiadanie dużej ilości odbiorników jest podyktowane specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej, co ma znaczenie techniczne i organizacyjne. Ponoszenie opłaty od zarejestrowania odbiornika, a także opłat abonamentowych, byłoby w takiej sytuacji sprzeczne z celem jaki przyświeca samej opłacie abonamentowej - realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Ustawodawca nie wskazał w uzasadnieniu do projektu ustawy o opłatach abonamentowych i w żaden sposób nie można tego wywieść z przepisu art. 5 ust.2 pkt 3 u.o.a jakoby, zwolnieniu z opłaty podlegała włącznie sytuacja, w której przedsiębiorca przekazuje do używania osobie trzeciej na podstawie umowy jedynie odbiornik, natomiast nie podlegała sytuacja, w której przedsiębiorca przekazuje do używania osobie trzeciej na podstawie umowy odbiornik i inne przedmioty. W ocenie skarżącej użycie przez ustawodawcę sformułowania "przekazania do używania osobom trzecim na podstawie umów" nie przesądza o jakie umowy chodzi. Trudno z resztą wskazać typową, gospodarczo uzasadnioną sytuację (inną niż dotycząca skarżącej), w której zawierano by umowę o przekazanie odbiornika do używania osobie trzeciej na podstawie umowy. Literalna wykładnia przepisu prowadzi więc do wniosku, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy winien mieć on zastosowanie. Skarżąca podniosła, że Dyrektor Poczty Polskiej przekazując sprawę z prośbą o zajęcie stanowiska do KRRiT dokonał tego tylko w sobie znanym trybie, z pominięciem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z naruszeniem art. 19 k.p.a. Odwołując się do art. 106 k.p.a. uznała, że w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do zwracania się do jakiegokolwiek innego organu o zajęcie stanowiska, a tym samym uzasadnionymi są jej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Minister nie ustosunkował się do tych zarzutów wskazując jedynie, iż uzyskane stanowisko w żadnym wypadku nie wiązało Dyrektora - co nie zmienia jednak faktu, iż przepisy prawa nie wskazują w tej sytuacji na potrzebę uzyskania takiego stanowiska, a tym samym możliwość taką wykluczają. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą spółkę opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności. (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] marca 2012 r. w hotelu prowadzonym przez skarżącą spółkę ustalono, że w obiekcie tym znajduje się 121 sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych, w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oględzin ujawnionych w kontrolowanym obiekcie odbiorników oraz oświadczenia wiedzy złożonego przez M. K. – Dyrektora Hotelu skarżącej spółki, biorącego udział w czynnościach kontrolnych. W ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że zastane w pokojach hotelowych odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W podpisanym bez zastrzeżeń przez M. K. protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu , a ponadto zaprotokołowane jest jej oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są zainstalowane w pokojach hotelowych od 2009 roku. Tym samym , zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341). Sąd podziela stanowisko organów , że podnoszona w odwołaniu oraz w skardze argumentacja , iż przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania ich gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, nie znajduje uzasadnionych podstaw . Wbrew stanowisku skarżącej nie można w żaden sposób uznać, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem określonym w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. przewidującym , że nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, które przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Skarżąca prezentowała pogląd, według którego skoro przedmiotem jej działalności jest m.in. prowadzenie hotelu, a co za tym idzie zawieranie umów hotelowych, zatem skarżąca jako właściciel hotelu na podstawie umowy zawieranej z gośćmi hotelowymi, przekazuje tymże gościom m.in. odbiorniki telewizyjne. Czynności takie są integralną częścią prowadzenia hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. W tym zakresie przywoływała przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (j.t. Dz.U. Z 2006 r., nr 22, poz. 169) nakładające na właściciela hotelu, obowiązek posiadania odbiorników RTV. W ocenie Sądu taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. abonamentowych nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu. Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń Ministra co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w KRS skarżącej spółki. Sąd zauważa, iż przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę , że ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ( vide art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji. Natomiast wykładnia przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. zastosowana przez skarżącą iż, podlega ona ustawowemu wyłączeniu spod obowiązku rejestracji odbiorników, jest całkowicie chybiona a także kłóci się z celami ustawy , jakim jest realizacja misji publicznej radia i telewizji. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia art. 106 k.p.a. gdyż organ takiego trybu w ogóle nie stosował. Fakt , że Dyrektor Poczty Polskiej jako organ I instancji zwrócił się do KRRiT z prośbą o wyrażenie opinii w kwestii odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach hotelowych nie oznaczał jednak , że zostało wszczęte postępowanie w trybie art. 106 k.p.a. W ocenie Sądu wniosek organu skierowany do KRRiT stanowił jedynie element toczącego się postępowania administracyjnego służący wyjaśnieniu sprawy. W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 19 k.p.a. należało uznać również za bezzasadny. Wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 18,50 złotych zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz.U. nr 93, poz. 548) uznać należy za prawidłową. W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.