IV SA/Wr 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania T. R. od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku celowego na opłatę za czynsz, energię, na zakup środków czystości i higieny osobistej, karty do telefonu komórkowego oraz artykułów gospodarstwa domowego (czajnik, chochelka, garnki, tłuczek, tasak) na podstawie art. 138 ustawy, z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ podał, że skarżąca dnia 1 sierpnia 2012 r. zwróciła się do organu I instancji o przyznanie zasiłku celowego na opłaty i zakupy wskazane wyżej. Przeprowadzając aktualizację rodzinnego wywiadu środowiskowego organ I instancji ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą w wieku poprodukcyjnym, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niesprawności wydanym na stałe. W lipcu osiągnęła dochód z tytułu dodatku mieszkaniowego (272,73 zł) oraz zasiłku stałego (204,27 zł) w łącznej kwocie 477 zł, w tymże też miesiącu otrzymała zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 200 zł oraz zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat w łącznej kwocie 266,59 zł oraz zasiłek celowy na dofinansowanie na zakup środków czystości i higieny osobistej oraz karty do telefonu w wysokości 80 zł. Łącznie w miesiącu lipcu dysponowała dochodami w wysokości 1023,59 zł. W czerwcu 2011 r. otrzymała zasiłek celowy w kwocie 2000 zł na zakup sprzętu gospodarstwa domowego w związku z wprowadzeniem się do nowego mieszkania. W miesiącu sierpniu 2012 r. zostało skarżącej wypłacone świadczenie emerytalne w wysokości 423,84 zł oraz wyrównanie w wysokości 295 zł – łącznie 719,56 zł. Dysponowała też prawem do dodatku mieszkaniowego w wysokości 270,73 zł. Łącznie na potrzeby wnioskodawczyni posiada do dyspozycji kwotę 992,29 zł. Podano, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Organ wskazał, że analizując sytuację wnioskodawczyni nie znalazł podstaw do przyznania pomocy na wskazane we wniosku potrzeby. Zauważył, że w lipcu wnioskodawczyni otrzymała wsparcie na: żywność, opłaty (pokryto w całości), środki czystości i higieny oraz kartę telefoniczną. W sierpniu br. posiadała własne środki finansowe znacznie przekraczające kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, pozwalające w ocenie organu na zaspokojenie wskazanych przez wnioskodawczynię potrzeb. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna ma za zadanie wspierać osoby, które nie są w stanie pokonać trudnych sytuacji życiowych wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Dodał, że organ nie ma możliwości przejęcia całego utrzymania danej osoby i realizacji wszelkich jej potrzeb na poziomie jakiego dana osoba oczekuje. Musi bowiem uwzględniać potrzeby innych osób oraz posiadane możliwości. Jeśli idzie o dopłaty do czynszu, energii i gazu to wskazano, że skarżąca takowe dopłaty otrzymywała dotychczas systematycznie. Organ nie ma jednak możliwości przejąć pełnego utrzymania skarżącej. Podano, że organ wielokrotnie zwracał uwagę wnioskodawczyni, że winna zwrócić się do administratora budynku o zmianę lokalu na taki, w którym opłaty będą mniejsze. Skarżąca wybierając lokal była informowana o znacznych za niego opłatach. Miała też wiedzę o swoich możliwościach finansowych. Miała możliwość wybrania tańszego w utrzymaniu lokalu. Dlatego też nie może oczekiwać, że pomoc społeczna przejmie jej wszystkie zobowiązania. Organ pokreślił także, iż na rynku pracy dostępne są oferty dodatkowej pracy dla osób zarówno o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności jak i dla osób w wieku emerytalnym, dzięki którym osoby o niskim uposażeniu mogą zdobyć dodatkowe środki na zaspokojenie własnych potrzeb. Organ wskazał, że nie znalazł również uzasadnienia do przyznania pomocy na zakup niezbędnych artykułów gospodarstwa domowego. W czerwcu 2011 r. przeprowadzając się do nowego mieszkania zainteresowana otrzymała pomoc w wysokości 2000 zł z przeznaczeniem na zakup sprzętów gospodarstwa domowego. Wówczas to pozyskała informacje o możliwościach pozyskania różnych sprzętów i mebli od osób trzecich. Odmówiła przyznania pomocy w takiej formie. Obecnie pracownik poinformował zainteresowaną, że istnieje możliwość pozyskania sprzętów gospodarstwa domowego od osób trzecich, ale wnioskodawczyni nie chce z tej formy pomocy skorzystać. Ponadto pracownik socjalny podczas wywiadu odnotował posiadanie przez skarżącą sprzętu gospodarstwa domowego. Podniesiono też, że oprócz zasiłku stałego, strona systematycznie co miesiąc otrzymała dodatkowe wsparcie. W okresie od czerwca 2011 r. do lipca 2012 r. była to suma łączna 9751,22 zł – co miesięcznie daje kwotę średnio około 700 zł. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję, w której odmówił wnioskodawczyni prawa do zasiłku celowego na cele wskazane we wniosku. Zainteresowana odwołała się od tej decyzji, prosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że jest w bardzo trudnej sytuacji życiowej i zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie powołało treść art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej może być przyznany zasiłek celowy, w tym w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, odzieży i niezbędnych przedmiotów użytku domowego. Wskazało też, że w świetle art. 7 i art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, osoba wnioskująca o przyznanie zasiłku celowego, powinna spełnić jednocześnie dwie przesłanki pozytywne, pierwszą w postaci wystąpienia jednej z tzw. trudnych sytuacji życiowych (np.: niepełnosprawności, ubóstwa) oraz drugą, polegającą na nieprzekroczeniu kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 477, 00 zł. Ponadto, w art. 2 ust. 1, 11 oraz 12 ustawy zostały określone negatywne przesłanki przyznania prawa do świadczeń z pomocy społecznej. Wystąpienie którejkolwiek z nich może stanowić podstawę odmowy przyznania wnioskowanej pomocy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W rozpatrywanej sprawie, organ pierwszej instancji ustalił, że odwołująca się z powodu niepełnosprawności i ubóstwa znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Ponadto, w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku - w lipcu 2012 r. - dochód Odwołującej się wynosił 477,00 zł. Tym samym dochód odwołującej się nie przekracza kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (477,00 zł). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca otrzymała w czerwcu 2011 r. zasiłek celowy w kwocie 2000,00 zł na zakup sprzętów gospodarstwa domowego oraz w lipcu 2012 r. pomoc na zakup karty do telefonu. Nadto, odwołująca się jest uprawniona do dodatku mieszkaniowego. Mając powyższe na względzie, Kolegium zauważyło, że wedle art. 3 ust. 3 i 4 ustawy, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Kolegium zauważyło dodatkowo, że przewidziane w ustawie o pomocy społecznej formy pomocy nie mogą więc służyć wyręczaniu osób w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, a jedynie mają stanowić pomoc w jej przezwyciężeniu. Ponadto organy pomocy społecznej nie są zobowiązane do pełnego zaspokojenia wszystkich potrzeb wnioskodawców. Dlatego też nie mogą oni oczekiwać, że zostanie im przyznana pomoc w kwotach pokrywających całość kosztów utrzymania. Nadto, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia przez pracownika I socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania i w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zdaniem Kolegium, fakt uzyskania przez odwołującą się pomocy na zakup sprzętów gospodarstwa domowego w czerwcu 2011 r. oraz karty do telefonu komórkowego w lipcu 2012 r., przy oświadczeniu skarżącej, że nie ma podstawowych sprzętów gospodarstwa domowego i środków na zakup karty do telefonu budzi podejrzenia co do wykorzystania otrzymanej pomocy w sposób niezgodny z jej celem. Takie postępowanie stanowi z kolei podstawę do odmowy przyznania świadczenia pieniężnego. Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni. Stwierdziła, że decyzja "jest krzywdząca i niezrozumiana z wydanej decyzji z czerwca 2011 r." Podała, że wnosi też o przyznanie zasiłku celowego na sierpień. Opłaty za energię, czynsz itp. za miesiąc lipiec zostały zapłacone, wnosiła zatem o przyznanie środków na opłaty za sierpień. Opłaty należy wnosić co miesiąc dlatego nie rozumie jakimi kategoriami myślą osoby wydające decyzje. Jeżeli idzie o czerwiec 2011 r. – zasiłek celowy w kwocie 2000 zł, to istotnie taki dostała na urządzenie nowego mieszkania, w którym musiała się od nowa urządzić. Wskazała, że otrzymane środki zostały przeznaczone na opłaty mieszkaniowe, zakup pralki, wersalki – wydatkowała na powyższe opłaty i zakupy kwotę 2150 zł i nie starczyło na artykuły gospodarstwa domowego. Zarzuciła, że osoby rozpoznające sprawy skarżącej niedokładnie czytają wnioski i decyzje. Z pism skarżącej i złożonych rachunków wynika, że pieniędzy nie starczyło na artykuły gospodarstwa domowego. Podniosła, że MOPS nie pomógł w przezwyciężeniu jej trudnej sytuacji życiowej, podobnie działa SKO – utrudnia życie biednemu. "To SKO podejrzewa w sposób niezgodny, gdyż nie dokładnie wykorzystuje swoją pracę tzn. niedokładnie czyta wydane decyzje MOPS i wnioski klienta jak np. te z 2011 r. czyli ważne jest MOPS ale klient już nie". Takie postępowanie SKO uzasadnia złożenie skargi na odmowę przyznania świadczenia pieniężnego, które według wnioskodawczyni słusznie jej się należy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał również na pomoc jakiej udzielono skarżącej od czerwca 2011 r. do lipca 2012 r. – podając że wyniosła ona 9.751 zł – co daje średnią miesięczną – około 700 zł. Powyższe świadczy o tym, że udzielana jest skarżącej znaczna pomoc. Ponadto zauważył, że decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca otrzymała zasiłek celowy w łącznej kwocie 346,59 zł, z przeznaczeniem na potrzeby, które powtórzyła niespełna dwa tygodnie później – we wniosku z dnia 1 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to Sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2009r., Dz.U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) zwana dalej ustawą o pomocy społecznej. W art. 2 ust. 1 stanowi ona, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje cel pomocy społecznej zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych. Artykuł 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczenioodbiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim należy zaakcentować, że przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącej z dnia 1 sierpnia 2012 r., w którym wnosiła o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie czynszu oraz należności za gaz i energię elektryczną za miesiąc sierpień a także na środki czystości oraz karty telefonicznej. Podstawą materialnoprawną rozpoznania wniosku, jest ustawa o pomocy społecznej. W szczególności art. 39 tej ustawy odnoszący się do zasiłków celowych. Istotą zasiłku celowego, jak zresztą podkreśliły to organy, jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej uniemożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/OI 964/08). Zgodnie z art. 39 powołanej ustawy, osobie lub rodzinie, która nie przekracza kryterium dochodowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W dalszej części tego przepisu ustawodawca wymienia przykładowe cele na jaki może być przyznany ten zasiłek. Jak wskazano wyżej, między innymi podstawą do jego przyznania jest kryterium dochodowe, o którym mówi art. 8 omawianej ustawy. W związku z tym organy musiały określić, czy skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, czy też funkcjonuje w ramach rodziny a także jakie posiada stałe dochody. Jeśli idzie o te ostatnie – ustalono, że stały dochód to kwota 477 zł (do lipca 2012 r.) – która nie przekracza kryterium dochodowego. W ocenie Sądu odmowa przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawcę cele nie przekracza zasady uznania administracyjnego i znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. Przede wszystkim wskazać należy na kilka aspektów, które w ocenie Sądu uzasadniają rozstrzygnięcie organu. Przede wszystkim jak wynika z danych powołanych przez organ pierwszej instancji – mimo iż dochód skarżącej nie przekraczał kryterium dochodowego – określonego w art. 8 ustawy na kwotę 477 zł to faktycznie przez okres 13 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku skarżąca otrzymywała wsparcie w postaci zasiłków celowych, które dały dodatkową średnią kwotę około 700 zł miesięcznie. Ponadto w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku – w lipcu 2012 r. skarżąca dysponowała kwotą 1023,59 zł. Oprócz bowiem kwoty 477 zł otrzymała świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 200 zł oraz zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat za czynsz, energię, gaz – w łącznej kwocie 266,59 zł, zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu środków higieny osobistej oraz karty do telefonu w wysokości 80 zł. Z powyższego wynika, że co najmniej przez ponad rok korzystała z różnych dodatkowych form pomocy socjalnej, które to przekroczyły lub były zbliżone – łącznie ze stałym dochodem skarżącej, do kwoty 1000 zł miesięcznie. Również w miesiącu, w którym skarżąca złożyła wniosek będący przedmiotem rozpoznania jej dochód przekroczył kryterium dochodowe – skarżąca bowiem otrzymała w tym miesiącu rentę w kwocie 423 zł – wyrównanie do renty w kwocie 295,72 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 272,73 zł, łącznie 992,29 zł. Kwoty powyższe dają możliwość opłacenia czynszu, gazu, energii i zakupienia żywności oraz środków czystości. Zwłaszcza, o czym była mowa wyżej, że środki finansowe jakie posiada skarżąca od wielu miesięcy pozwalają na terminowe realizowanie zobowiązań i zakup niezbędnych artykułów. Ponadto zasadnie organ podnosi, że jeśli idzie o środki czystości oraz kartę telefoniczną, to środki na ten cel uzyskała w lipcu 2012 r. Ponowny wniosek w tym zakresie budzi uzasadnione wątpliwości, czy środki przeznaczone na ten cel w lipcu 2012 r. zostały właściwie wykorzystane. W odwołaniu i skardze wnioskodawczyni twierdziła, że karta do telefonu służy jej do kontaktu z lekarzem. Wykorzystywanie jej w tym celu – lub przede wszystkim w tym celu, pozwala na stwierdzenie, że może ona być użytkowana przez okres co najmniej 2 miesięcy, podobnie jeśli idzie o środki czystości – na zakup których (karty + środki czystości) skarżąca otrzymała kwotę 80 zł (w lipcu 2012 r.). Odpowiadając na zarzuty skargi, że środki przeznaczone na zagospodarowanie w nowym mieszkaniu wypłacone w kwocie 2000 zł w czerwcu nie starczyły na zakup sprzętu gospodarstwa domowego takiego jak garnki, sztućce, chochle, tasaki – gdyż wydatki związane z tym wydarzeniem pochłonęły kwotę ponad 2000 zł, należy zauważyć, nie polemizując już z przedstawionymi przez skarżącą wydatkami na opłaty i zakup wersalki, że kwota 888 zł na zakup pralki jest kwotą znaczną. Trzeba bowiem zauważyć, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i pralka na jej potrzeby mogłaby być zakupiona co powszechnie wiadomo za niższą kwotę. Ponadto jak wskazał organ I instancji skarżąca miała możliwość uzyskać sprzęt domowy od osób trzecich – ale takie propozycje nie są przez skarżącą przyjmowane. Organ podkreśla postawę skarżącej, która mogła też wybrać lokal, za którego utrzymanie ponosiłaby mniejsze koszty. Wybrała droższy. Z treści skargi w niniejszej sprawie oraz w sprawie IV SA Wr 18/13 wynika, iż skarżąca uważa, że organ jest zobowiązany do uregulowania co miesiąc należności czynszowych oraz opłat za media. Wskazując ponownie na art. 2 i 3 ustawy należy jeszcze raz powtórzyć, że przyznanie środków na konkretny cel jest uzależniony od możliwości finansowych ośrodka a także potrzeb innych beneficjentów ośrodka i ma charakter uznaniowy. Reasumując, w ocenie Sądu środki, które posiadała skarżąca w miesiącu lipcu i sierpniu 2012 r. były wystarczające na pokrycie potrzeb wskazanych we wniosku z dnia 1 sierpnia 2012 r. Zatem organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też procesowego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.