II SA/Kr 13/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi I A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A., Sp. z o.o. w K. kwotę 760 zł ( słownie: siedemset sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 12 lipca 2012r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "Nadbudowa nad istniejącą kondygnacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego (garaż wielostanowiskowy) pięciu kondygnacji od poz. +-0,00 do wys. +14,50 m - wys. całkowita kond. nadziemnych 17,90 m: Segment "A", Segment "B", Segment "C" wraz z urządzeniami budowlanymi: instalacje C.O. c.c.w., instalacje wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, instalacje energetyczne, dojazdem i dojściami do budynku, miejscami postojowymi; [...] dz. nr nr [...] obręb [...] ". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006r. Ponadto inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Prezydenta projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Prezydent stwierdził, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zaś projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Prezydent wskazał, że projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zaś sam projekt budowlany wykonany jest przez osoby uprawnione. Odnośnie zgłoszonych w toku postępowania uwag organ I instancji wyjaśnił, że działka nr [...] - pas drogi - ul. [...] jest urządzoną, ogólnodostępną drogą publiczną zapewniającą obsługę komunikacyjną dla przyległych do niej nieruchomości, a działka wnioskodawcy ma bezpośredni dostęp do ul. [...] (własność Gminy Miejskiej...), zaś ulica ta jest ogólnodostępna i zagospodarowana. Podkreślono, że wzdłuż ul. [...] zlokalizowanych jest wiele nowych budynków, a ul. [...] jest połączona z ul. [...] poprzez kilka działek stanowiących własność osób prywatnych, jednakże na tychże działkach urządzona jest pełna infrastruktura ogólnodostępnej drogi, w niczym nie odbiegająca od sąsiednich dróg publicznych. Prezydent wyjaśnił też, że projektowana nadbudowa nie powoduje zmiany wielkości powierzchni zabudowy, długości budynku oraz jego funkcji, ponieważ działka nr [...] znajduje się na terenie o znacznym spadku, pierwsza kondygnacja od strony południowej znajduje się ponad terenem, natomiast od strony północnej jest całkowicie zagłębiona. Nadbudowa nad istniejącą kondygnacją została tak zaprojektowana, aby spełnić wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. długość segmentów A, B i C nie przekracza 50 m, wysokość budynku nie przekracza 18 m, (liczona zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Uzyskano również współczynnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 32,11% poprzez zastosowanie zielonych tarasów nad pierwszą kondygnacją budynku. Na każde mieszkanie przypada jedno miejsce parkingowe, zgodnie z miejscowym planem. Dodatkowo w celu polepszenia warunków komunikacyjnych oraz przeciwpożarowych od strony zachodniej na działce nr [...] zaprojektowany został plac manewrowy, służący do zawracania dla służb komunalnych, karetek oraz wszystkich mieszkańców sąsiednich budynków mieszkalnych. Jak wynika z dołączonego projektu zagospodarowania terenu, nowe kondygnacje segmentów posadowione zostały na istniejącej płycie garażu w odległościach od 4,00 do 4,25 z oknami oraz 3,00 i 3,25 w częściach budynku bez okien od strony południowej granicy działki Inwestora. Zatem spełniony został § 12 ww. rozporządzenia. Prezydent wskazał też, że budynki nr nr [...] przy ul. [...] zlokalizowane są po stronie południowej planowanej inwestycji, a okna w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt znajdują się odpowiednio na elewacjach wschodniej, zachodniej i południowej tychże budynków, w związku z powyższym nie występowała konieczność wykonania analizy zacieniania i przesłaniania w kontekście projektowanej inwestycji. Dodatkowo są to lokale wielopokojowe, w których zgodnie z § 60 pkt 2 dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. l co najmniej do jednego pokoju. Odnośnie zieleni wysokiej wyjaśniono, że nie znajduje się ona na działkach nr nr [...] , na których projektowana jest przedmiotowa inwestycja, lecz, jak wynika z mapy sytuacyjno – wysokościowej, na działce drogowej nr [...] obok wjazdu do garażu podziemnego. Prezydent wskazał, że projekt zagospodarowania terenu uzyskał pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 1 grudnia 2011r. Prezydent podkreślił też, że skoro planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L.S. i W.S. , którzy zarzucili, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, zaś ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy oraz długość planowanego budynku są niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący się podnieśli też, że miejscowy plan dopuszcza lokalizację garaży tylko na kondygnacjach podziemnych. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli też J.T. i B.T. , którzy zarzucili naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa), a także przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Odwołujący się zakwestionowali zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zarzucili, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 października 2012r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i należące do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami o przynależności do tej izby. Wojewoda stwierdził, że prawidłowo został określony obszar oddziaływania obiektu, obejmujący działki nr nr [...] obręb [...] oraz, że teren projektowanej inwestycji położony jest w obszarze, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa Zachód" przyjętego uchwałą Rady Miasta K. nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006r. Wojewoda zauważył następnie, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przedstawiono analizę zgodności inwestycji z ustaleniami planu w zakresie zachowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w wielkości nie mniejszej niż 30% (powierzchnia biologicznie czynna stanowi 32,11% powierzchni działki budowlanej objętej inwestycją), że długość nadbudowanych segmentów budynków wielorodzinnych nie jest większa niż długość dopuszczalna ustaleniami planu (50,00 m), również ich wysokość nie jest większa niż określona ustaleniami planu (18,00 m), nie została naruszona wyznaczona w planie linia zabudowy (od strony dróg pieszo - jezdnych oznaczonych na planie 9KD(X) i 10KD(X)). Zdaniem Wojewody nie znajduje także potwierdzenia istnienie w terenie objętym inwestycją cennych chronionych gatunków drzew, a przedmiotowa inwestycja nie koliduje z istniejącym drzewostanem. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag i nie stwierdzono naruszenia wymagań § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednakże zdaniem Wojewody zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, ponieważ organ ten nie przeprowadził postępowania na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w odniesieniu do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa Zachód", zwłaszcza odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy i oceny, czy spełnione są wymagania przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania w zakresie przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach należących do osób, które wniosły odwołania. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w sytuacji gdy nie zachodziły ku temu przesłanki obejmujące łącznie naruszenie przepisów postępowania oraz konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2) art. 138 § 1 kpa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 140 i art. 136 kpa w zakresie, w jakim organ odwoławczy nie uzupełnił materiału dowodowego sprawy i nie wyjaśnił ewentualnie brakujących elementów stanu faktycznego sprawy niezbędnego do jej ostatecznego załatwienia w postępowaniu odwoławczym, a w konsekwencji nie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji; 3) art. 15 w związku z art. 127 § 1 kpa poprzez uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zredukowanie kompetencji orzeczniczych organu odwoławczego w zakresie ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tylko do kontroli prawidłowości postępowania prowadzonego przed organem I instancji; 4) § 13 ust. 3 pkt 2 lit. "d" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa Zachód"; 5) § 13 w związku z § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] , dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. W świetle powyższych zasad skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja wskazuje jako podstawę procesową art. 138 § 2 kpa, stosownie do którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Podkreślić trzeba, że badanie, czy Wojewoda [...] prawidłowo zastosował ten przepis, musi uwzględniać treść art. 15 kpa statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Po raz drugi rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zobowiązany jest oczywiście uwzględnić zasady wynikające z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że w tym postępowaniu administracyjnym nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, czyli do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przepis ten stanowi bowiem, że warunkiem dopuszczalności podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek, a mianowicie wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz stwierdzenie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Trafnie zarzuciła strona skarżąca, że Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, czy w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania ani też nie wskazał naruszonych przepisów. Wojewoda nie wyjaśnił też, dlaczego w jego ocenie nie było możliwe wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a przecież do przeprowadzenia takiego postępowania uprawniają organ odwoławczy przepisy art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 oraz art. 136 kpa. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Wojewoda częściowo podzielił stanowisko organu I instancji (odnośnie obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, długości nadbudowywanych segmentów, wyznaczenia linii zabudowy i obecności na terenie inwestycji chronionych drzew), natomiast w pozostałej części nie zgodził się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ I instancji, a dotyczącą wskaźnika powierzchni zabudowy i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Podkreślić trzeba, że w świetle przedstawionych wyżej zasad prowadzenia postępowania przed organem II instancji odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organ odwoławczy, bez wykazania przesłanek z art. 138 § 2 kpa, nie uprawniała organu odwoławczego do uchylenia decyzji wydanej w I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był bowiem do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu Wojewoda bezzasadnie zarzucił Prezydentowi Miasta K. brak przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż organ I instancji dokonał oceny wszystkich przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast wniesienie odwołania zobowiązywało Wojewodę do ponownego zbadania tych przesłanek i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś rozstrzygnięcie kasacyjne byłoby uprawnione tylko po jednoznacznym wykazaniu podstaw do takiego orzeczenia opisanych w art. 138 § 2 kpa. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia bez wykazania podstaw do takiego rozstrzygnięcia procesowego, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania (zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w art. 15 kpa, art. 138 § 2 kpa, a także przepisów dających organowi odwoławczemu podstawę do uzupełnienia materiału dowodowego – w szczególności art. 136 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadny jest zarzut, że Wojewoda ograniczył się do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, podczas gdy był zobowiązany do powtórnego merytorycznego rozpatrzenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Oprócz wskazanego wyżej naruszenia przepisów postępowania, odnieść się należy do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przez Wojewodę prawa materialnego. Prawidłowe jest stanowisko strony skarżącej, że przedmiotowe zamierzenie budowlane polegające na nadbudowie nad istniejącą kondygnacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego (garaż wielostanowiskowy) pięciu kondygnacji, nie stanowi nowej zabudowy w rozumieniu § 13 ust. 3 pkt 2 lit. "d" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa Zachód", ponieważ ta inwestycja nie spowoduje rzeczywistej zmiany w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy. Realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi jedynie nadbudowę budynku już istniejącego, dla którego ustalony przed uchwaleniem planu wskaźnik powierzchni zabudowy pozostanie niezmieniony. Trafnie zatem stwierdził organ I instancji, a także strona skarżąca, że projektowana nadbudowa nie spowoduje zmiany wskaźnika powierzchni zabudowy, ponieważ powierzchnię zabudowy w tym przypadku określa istniejący budynek garażu wielostanowiskowego, nad którym zostaną wybudowane trzy segmenty mieszkaniowe. Skoro zaś segmenty te zawierają się w obrysie rzutu garażu, to nie stanowią one dodatkowej powierzchni zabudowy. Taki sposób obliczania wskaźnika powierzchni zabudowy potwierdzają powołane w skardze § 63 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) oraz sposób obliczania powierzchni zabudowy określony w normie PN-ISO 9836:1997 stosowanej do obliczania powierzchni zabudowy na podstawie § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r. poz. 462). Zatem w zaskarżonej decyzji Wojewoda błędnie domagał się określenia dla planowanej nadbudowy osobnego wskaźnika zabudowy, a prawidłowe było w tym zakresie stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że projektowana nadbudowa nie powoduje zmiany wskaźnika powierzchni zabudowy. Odnośnie konieczności ponownego przeprowadzenia oceny wymagań z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowanie, czyli przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach uczestników, którzy wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji, to organ odwoławczy biorąc pod uwagę, że budynki nr 15 i 17 przy ul. [...] zlokalizowane są po stronie południowej planowanej inwestycji, a okna w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt znajdują się odpowiednio na elewacji wschodniej, zachodniej i południowej tych budynków winien rozważyć konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wykonanie analizy zacienienia i przesłaniania w kontekście projektowanej inwestycji. Organ I instancji podkreślił, że są to lokale wielopokojowe, w których zgodnie z § 60 ust. 2 tego rozporządzenia dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, a stanowisko organu potwierdza i szczegółowo uzasadnia w skardze inwestor powołując się na odległości podane w projekcie budowlanym. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda [...] zobowiązany będzie wydać rozstrzygnięcie z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni art. 138 § 2 kpa, a także zastosować się do przyjętej przez Sąd wykładni przepisów prawa materialnego i na tej podstawie dokonać merytorycznej oceny wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 760 zł, na którą złożyły się koszty wpisu od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) oraz koszty opłaty od udzielonego pełnomocnictwa (20 zł).