VII SA/Wa 2391/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. W. S.A. w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia I. skargę odrzucić, II. zwrócić D. W. S.A. w [...] ze środków budżetowych Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (sto złotych)tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia [...] września 2012 r. D. W. S.A. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...]przywracające S. P. termin do złożenia zażalenia na postanowienie [...] WINB z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]zawieszające postępowanie odwoławcze od decyzji PINB dla [...]z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]nakazującej dokonanie rozbiórki sieci cieplnej. Zaskarżone do Sądu postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżone do Sądu postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest postanowieniem zaskarżalnym, kończącym postępowanie aktem administracyjnym czy postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, które podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Postanowienie to jest orzeczeniem wpadkowym (incydentalnym), wydanym w stosunku do głównego postępowania administracyjnego, w którym zapadło orzeczenie merytoryczne, rozstrzygające o istocie sprawy i tylko to rozstrzygnięcie może być zaskarżone do sądu. Zażalenie nie przysługuje bowiem w innych sytuacjach niż wskazane w ustawie, a więc ewentualne niezadowolenie z rozstrzygnięcia wpadkowego może być rozpoznane w skardze na rozstrzygnięcie kończące merytorycznie sprawę. Ta okoliczność powoduje, że wniesienie przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl powołanego art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zatem, jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają postanowienia o charakterze wpadkowym (incydentalnym), ponieważ z samej ich istoty wynika, że nie kończą postępowania w sprawie, czyli nie mają charakteru orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty (merytorycznie). W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie należy do żadnej z tych kategorii. Przedmiotowe postanowienie nie rozstrzyga bowiem sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia nie jest ono również postanowieniem, na które w myśl art. 141 k.p.a. służy zażalenie. Stosownie bowiem do treści art. 141 k.p.a. zażalenie, będące środkiem zaskarżenia od postanowień, przysługuje tylko w razie, gdy tak stanowi Kodeks postępowania administracyjnego, zaś kodeks w sytuacji takiej jak rozpoznawana w niniejszej sprawie nie przewiduje środka zaskarżenia. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, że postanowienie z dnia [...]sierpnia 2012 r. zawierało błędne pouczenie o przysługującej do sądu administracyjnego skardze. Wprawdzie takie błędne pouczenie nie może szkodzić stronie (art. 112 k.p.a.) jednakże okoliczność ta nie może skutkować dopuszczalnością skargi. Byłoby to sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konkludując wskazać należy, że zaskarżone postanowienie, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, czyli jako takie które nie wyczerpało znamion postanowienia podlegającego, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego - nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli jak w pkt II postanowienia.